IV SA/Wa 149/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Golat po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Fundacji [...] z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym przekazania koni gospodarstwu rolnemu położonemu w sołectwie [...] w gminie R. w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania koni postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym przekazania koni gospodarstwu rolnemu położonemu w sołectwie [...] w gminie R.

Pismem z dnia 13 grudnia 2017 r. Fundacja [...] z siedzibą w W., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza R. z dnia [...] października 2017 r. o czasowym odebraniu koni w ilości 7 sztuk utrzymywanych na posesji położonej w sołectwie [...] przy ul. [...] w gminie R. oraz ich przekazaniu gospodarstwu rolnemu położonemu w sołectwie [...] w gminie R.– w części dotyczącej przekazania koni ww. gospodarstwu rolnemu. W treści skargi został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym przekazania koni gospodarstwu rolnemu położonemu w sołectwie [...] w gminie R. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej wskazał, że wykonanie decyzji spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki, gdyż konie byłyby utrzymywane w warunkach rażącego niechlujstwa, pozbawione stałej opieki lekarskiej oraz zostałaby przerwana terapia behawioralna. Ponadto, z uwagi na brak ogrodzonego pastwiska, konie zostałyby narażone na niebezpieczeństwo ucieczki i utraty życia. Pełnomocnik podniósł, że umieszczenie koni w miejscu, z którego musiałyby zostać natychmiast interwencyjnie zabrane, mogłoby nosić znamiona znęcania się, o kreślone w at. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt. Zauważył również, że umieszczenie koni, które są dzikie, lękliwe i muszą być utrzymywane na pastwiskach ogrodzonych siatką, na nieogrodzonym polu w bezpośrednim sąsiedztwie ulicy jest narażaniem koni na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z § 3 powyższego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W ocenie Sądu, z uwagi na przedstawioną we wniosku argumentację, wykonanie decyzji w kwestionowanej części przed zbadaniem jej legalności przez sąd może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stanowisko pełnomocnika strony skarżącej w zakresie zasadności wstrzymania wykonania decyzji zostało poparte załączoną do skargi dokumentacja fotograficzną. Konieczność zapewnienia zwierzętom przebywania w odpowiednich warunkach, w tym na terenie ogrodzonym, skutkować musi zastosowaniem instytucji ochrony tymczasowej w zakresie wskazanym we wniosku. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.