IV SA/Wa 1485/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Gminy K. na decyzję Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] marca 2017 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na trwałe wyłączenie z produkcji gruntów leśnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] marca 2017 r. Dyrektor Generalny Lasów Państwowych utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w G. z dnia [...] września 2016 r., zezwalającą na trwałe wyłączenie z produkcji 0,4765 ha gruntów leśnych (część działki ewid. nr [...]), położonej w obrębie K., gm. K., pod budowę drogi i ustalającą należność w kwocie 105.085,17 zł z tytułu wyłączenia ww. gruntów leśnych oraz opłatę roczną z tytułu użytkowania na cele nierolnicze i nieleśne gruntów po faktycznym ich wyłączeniu z produkcji. Skargę na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina K., reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem. W treści skargi został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wskazał, że rozstrzygnięcia organów obu instancji, w zakresie dotyczącym ustalenia wysokości należności z tytułu wyłączenia gruntu leśnego z produkcji rolnej oraz nałożenia na stronę obowiązku jej uiszczenia w terminie 60 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, nie pozostają w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Zdaniem pełnomocnika, ustalenie wysokości należności i opłaty rocznej z tytułu wyłączenia przedmiotowego gruntu z produkcji leśnej powinno nastąpić po jego faktycznym wyłączeniu, według cen obowiązujących w chwili wyłączenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględniony. Wskazać należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie przedstawił argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, w szczególności nie wskazał, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa natomiast na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie może stanowić polemiki z treścią kwestionowanego rozstrzygnięcia, gdyż ustawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest jej ewentualna wadliwość. Uzasadniając wniosek, strona powinna wskazać konkretne okoliczności, które wiążą się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności takich pełnomocnik skarżącego nie wskazał, zatem przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie mając na uwadze wysokość ustalonej należności z tytułu wyłączenia gruntu leśnego z produkcji, Sąd z urzędu zauważa, że kwestia ewentualnego dochodzenia zwrotu zapłaconej należności nie stanowi przesłanki określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądowym, należności z tytułu opłat za wyłączenie z produkcji gruntów leśnych mają charakter cywilnoprawny (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 23 grudnia 1982 r. sygn. akt III AZP 8/82, OSNCP 1984/2-3/19). W tym przypadku przysługuje zatem roszczenie o zwrot nienależnego świadczenia. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.