IV SA/Wa 1449/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P. i E. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę

W piśmie z dnia 6 kwietnia 2017 r. E. P. i E. G., reprezentowane przez pełnomocnika, wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], którym uznano za nieuzasadnione zażalenie Skarżących na bezczynność Prezydenta [...]. W dniu 27 lipca 2017 r. Skarżące uzupełniły braki formalne skargi i podpisały ją osobiście w siedzibie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwaną dalej Ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], którym uznano za nieuzasadnione zażalenie Skarżących na bezczynność Prezydenta [...]. Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 37 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazać należy, że stosowanie do art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, określonym w myśl art. 36 lub przewlekłe prowadzenia postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie kończy postępowania administracyjnego, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ani nie służy na nie zażalenie, tak jak wymaga przepis art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa. Powyższe oznacza, że postanowienie takie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Złożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie jest jedynie środkiem zaskarżenia otwierającym możliwość wniesienia skargi na bezczynność czy przewlekłość organu do sądu administracyjnego. W świetle powyższego wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Na marginesie należy zauważyć, że również zaskarżone postanowienie nie zawierało pouczenia o jego możliwości zaskarżenia do Sądu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.