IV SA/Wa 1403/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Gminy Miasta P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji postanawia: odrzucić skargę.

Burmistrz Gminy Miasta P. wniósł do Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] marca 2017 r w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Starosty P. z [...] stycznia 2015 r. w sprawie zezwolenia "[...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. na przetwarzanie odpadów. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że źródłem interesu prawnego w złożeniu skargi są ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Miasta P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot, którym według § 1 wyżej wspomnianego przepisu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawowo przyznano takie uprawnienie (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego mają dwie kategorie podmiotów. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony również obiektywnego porządku prawnego (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 2004). Dalej należy zauważyć, że podstawę legitymacji procesowej strony stanowi przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Podmiotem inicjującym postępowanie sądowoadministracyjne jest Burmistrz Miasta P. działający jako organ gminy wykonujący uchwałę Rady Gminy Miasta P. w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego dla Miasta P. W ocenie Burmistrza uprawnienie do żądania kontroli ww. aktu ma na celu doprowadzenie stanu zgodnego z prawem, albowiem zamierzony sposób gospodarowania odpadami przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na terenie działki nr [...] jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta P.. Przedmiotem postępowania jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z [...] marca 2017 r. wydana w związku ze wznowieniem postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty P. z [...] stycznia 2015 r. zezwalającą [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. na przetwarzanie odpadów. Zaakcentować należy, że przetwarzanie odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, a ściślej mówiąc decyzji organu właściwego ze względu na miejsce przetwarzania odpadów (art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach, Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 ze zm.). Zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydawane jest na wniosek posiadacza odpadów (art. 42 ust. 2 ustawy o odpadach). Oznacza to, że stroną postępowania w przedmiocie zezwolenia na przetwarzanie odpadów jest wnioskodawca. Dotyczy to zarówno postępowania administracyjnego w trybie zwykłym, jak również postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym (np. wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją). Zdaniem Sądu wnosząc niniejszą skargę Burmistrz Miasta P. nie wykazał, że sprawa dotyczy własnego interesu prawnego lub obowiązku prawnego Miasta P., a uprawnienie takie nie wynika w szczególności z postanowień ustawy o odpadach. Ponadto, Burmistrz jako organ gminy nie należy do kręgu podmiotów wymienionych w art. 50 § 1 p.p.s.a., którym przysługuje legitymacja skargowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nie sposób zatem uznać, że z racji stanowienia prawa miejscowego - Rada Miasta, czy reprezentujący ją Burmistrz Miasta, może samodzielnie żądać "oceny zgodności danego aktu z obiektywnym stanem prawnym". W obowiązującym stanie prawnym organy miasta (gminy) nie posiadają kompetencji, aby wszcząć postępowanie sądowoadministracyjne w sytuacji, gdy organ właściwy do wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów nie dokonał oceny (albo ocena jest nieprawidłowa), czy zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest zgodny z przepisami prawa miejscowego (art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach). Takie uprawnienia przysługiwałoby natomiast prokuratorowi oraz Rzecznikowi Praw Obywatelskich. Podmioty te składają skargę w sprawie dotyczącej interesów innych osób i jedyną podstawą ich legitymacji skargowej jest ochrona obiektywnego porządku prawnego. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że rozpoznawana skarga jest niedopuszczalna, albowiem została wniesiona przez podmiot nieuprawniony i w konsekwencji podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.