IV SA/Wa 1368/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Karolina Kisielewicz – Malec po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. T. na postanowienie Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2014r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy postanawia: 1) zwolnić skarżącą od kosztów sądowych w całości, 2) ustanowić dla skarżącej adwokata.

A. T. wraz ze skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2014r. w sprawie odmowy nadania statusu uchodźcy i wydalenia, złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Skarżąca oświadczyła, że nie posiada jakiegokolwiek majątku, w tym zasobów pieniężnych i utrzymuje się ze świadczeń pieniężnych przyznawanych osobom ubiegającym się o nadanie statusu uchodźcy. Stwierdzono, co następuje: Wniosek jest uzasadniony. Zdaniem referendarza sądowego skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów niniejszego postępowania sądowego (246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Oceniając sytuację materialną skarżącej wzięto pod uwagę, że nie posiada ona żadnego majątku, oszczędności, możliwości zarobkowania. Jedyne źródło utrzymania stanowi świadczenie pieniężne przyznawane przez państwo osobom ubiegającym się o nadanie statusu uchodźcy (tzw. świadczenie na pokrycie kosztów utrzymania we własnym zakresie). Referendarz stwierdza, że koszty sądowe w rozpatrywanej sprawie wynoszą nie mniej niż 300 zł (wpis od skargi) a koszty ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika – nie mniej niż 240 zł. Opisana sytuacja uzasadnia przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż wykazała ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy nieudzielanie skarżącej prawa pomocy mogłoby wiązać się z pozbawieniem jej prawa do Sądu. Z tych względów na podstawie art. 245 i 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 powołanej ustawy, orzeczono jak w sentencji postanowienia.