IV SA/Wa 1353/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi G. Z. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

G. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] marca 2018 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w wysokości 10000 (dziesięć tysięcy) złotych w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2017 r. wzywającego do uiszczenia grzywny oraz obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania, w terminie do [...] marca 2018 r. użytkowania instalacji do chowu lub hodowli świń o więcej niż 2000 stanowisk dla świń o wadze ponad 30 kg znajdującej się w R., bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego. Wraz ze skargą skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia i wskazała, że "postanowieniem o wstrzymaniu wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd orzeka na podstawie akt sprawy, co wynika z art. 133 § 3 w zw. z art. 166 p.p.s.a. Nie ma obowiązku uwzględnienia innych okoliczności uzasadniających spełnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji niż te, które zostały wskazane (uprawdopodobnione) przez skarżącego w skardze". Główny Inspektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wskazał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania decyzji. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07, wskazane orzeczenie oraz orzeczenie powołane poniżej dostępną są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co więcej, brak uzasadnienia wniosku nie jest brakiem formalnym wymagającym wezwanie do jego uzupełnienia czy uniemożliwiającym wnioskowi nadania mu dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lipca 2015 r. sygn. akt II OZ 939/15). W ocenie Sądu przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie spełnia wskazanych wyżej wymogów. Za uzasadnienie wniosku nie sposób uznać twierdzenia skarżącej, reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, dotyczące związku pomiędzy uprawdopodobnieniem zasadności skargi a zasadnością wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia. Wyraźnie należy wskazać, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu niedopuszczalne jest badanie legalności samego aktu. Do tego w istocie zmierza powyższy argument skarżącej. Odnosząc się zaś do powołanych w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia z [...] marca 2018 r. przepisów prawa, tj. art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. wyjaśnić należy, że do postanowień odpowiednio stosowane są przepisy o wyrokach, jeśli ustawa nie stanowi inaczej. Tymczasem art. 61 § 3 p.p.s.a. wprost wskazuje, o czym była mowa powyżej, kto i co powinien wskazać we wniosku o wstrzymanie wykonania, aby możliwa była jego merytoryczna ocena. Dlatego uznać należało, że skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadniła swojego żądania, nie przedstawiła żadnego argumentu wskazującego na potrzebę czy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej postanowienia, w szczególności nie wskazała, że istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków zaskarżonym postanowieniem, przed zbadaniem jego legalności przez sąd administracyjny. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.