IV SA/Wa 1347/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zobowiązania do oddania odpadów postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi

S. B., reprezentowany przez radcę prawnego D. S., wniósł w dniu 27 lutego 2014 r. (data nadania w placówce pocztowej operatora publicznego) skargę na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] w przedmiocie zobowiązania do oddania odpadów. W skardze zawarty został wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 4 listopada 2013 r., termin zatem do wniesienia skargi upłynął w dniu 4 grudnia 2013 r. Pełnomocnik skarżącego oświadczył, że powodem uchybienia terminowi do wniesienia skargi był zły stan zdrowia skarżącego. Od jakiegoś czasu S. B. ma poważne problemy zdrowotne natury [...] i w związku z nasileniem objawów choroby w okresie od 8 listopada 2013 r. do 16 listopada 2013 r. przebywał w szpitalu. Na dowód hospitalizacji skarżącego pełnomocnik przedstawił kserokopię karty informacyjnej z leczenia szpitalnego z [...]. Pełnomocnik stwierdził ponadto, że po okresie hospitalizacji pojawiły się u skarżącego objawy depresji uniemożliwiające mu dopełnienie ciążących na nim obowiązków. Radca prawny oznajmił, że zły stan zdrowia S. B. charakteryzuje się okresowymi obniżeniami aktywności i zdolności podejmowania decyzji i taki właśnie stan "trwał od początku października 2013 r. do 21 lutego 2014 r. i od tej daty do daty ustanowienia pełnomocnika do wniesienia skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tj. do dnia 21 lutego 2014 r. skarżący nie był w stanie dokonać prawidłowo i skutecznie tej czynności procesowej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek nie podlega uwzględnieniu. Obowiązkiem strony jest dochowanie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym. Konsekwencją niewywiązania się z tego obowiązku jest bezskuteczność czynności podjętej po upływie terminu (art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. W myśl art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, jednak w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa, 2011, s. 409). Wniosek o przywrócenie terminu będzie skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in. nagłą chorobę strony, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 4 listopada 2013 r., termin zatem do wniesienia skargi upłynął w dniu 4 grudnia 2013 r. W okresie biegu terminu do wniesienia skargi skarżący rzeczywiście przebywał w szpitalu, czego dowodzi dołączona do wniosku kserokopia karty informacyjnej z leczenia szpitalnego. Choroba ta nie była nagła na co wskazują dwie kwestie: 1) poprzedzająca operację skarżącego diagnostyka przeprowadzona w innym szpitalu niż ten, w którym wykonano zabieg operacyjny (dane z ww. karty informacyjnej) oraz 2) poprzedzająca zabieg aktywność skarżącego w toczącym się postępowaniu administracyjnym (pismo skarżącego z dnia 23 października 2013 r.) w czasie którego, zgodnie ze słowami pełnomocnika, stan zdrowia skarżącego już był zły. Sąd zauważa również, że po opuszczeniu szpitala w dniu 16 listopada 2013 r., do dnia 4 grudnia 2013 r., który był ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi, upłynęło 18 dni, w których skarżący mógł dokonać tej czynności prawnej. Pełnomocnik skarżącego oświadczył że skarżący nie był do tego zdolny z powodu objawów depresji, które pojawiły się u niego po okresie hospitalizacji, a także z powodu złego stanu jego zdrowia charakteryzującego się okresowymi stanami obniżonej aktywności i zdolności podejmowania decyzji i taki stan właśnie trwał od początku października do 21 lutego 2014 r. Sąd uznaje oświadczenia pełnomocnika skarżącego dotyczące stanu zdrowia S. B. za niewiarygodne. Na wstępie należy zaznaczyć, że pełnomocnik skarżącego nie załączył żadnego dokumentu mogącego uprawdopodobnić, że jego mocodawca rzeczywiście zmagał się z objawami depresji po pobycie w szpitalu. W tej kwestii Sąd dysponuje jedynie oświadczeniem pełnomocnika. Rzekomy stan obniżonej aktywności i zdolności podejmowania decyzji miał zacząć się u S. B. początkiem października 2013 r. Przeczą temu jednak akta sprawy, w których znajduje się datowane na dzień 23 października 2013 r. pismo skarżącego do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska będące odpowiedzią na pismo tego organu z dnia 14 października 2013 r. informujące o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. W piśmie tym skarżący przedstawiał swoje stanowisko odnośnie statusu 6 sztuk pojazdów wymienionych w postanowieniu organu I instancji załączając również dowody z dokumentów. Dnia 23 października 2013 r. nie można określić jako "początek października 2013 r.", natomiast treść ww. pisma skarżącego nie wskazuje aby był on w stanie niezdolności do podejmowania decyzji. Pełnomocnik skarżącego, uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu, napisał: "Zły stan zdrowia skarżącego charakteryzuje się tym, iż okresowo przeżywa On stany obniżonej aktywności i zdolności podejmowania decyzji. Stan taki trwał właśnie od początku października 2013 r. do 21 lutego 2014 r. i od tej daty do dnia ustanowienia pełnomocnika do wniesienia skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, tj. do dnia 21 lutego 2014 r. Skarżący nie był w stanie dokonać prawidłowo i skutecznie tej czynności prawnej." (pismo pełnomocnika z dnia 27 lutego 2014 r. zawierające skargę oraz wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia). Z powyższego cytatu wynika, że przyczyna uchybienia terminowi ustała w dniu ustanowienia pełnomocnika i datą tego ustanowenia jest dzień 21 lutego 2014 r. Tymczasem z załączonego pełnomocnictwa S. B. dla radcy prawnego D. S. wynika, że zostało ono udzielone w dniu 24 lutego 2014 r. Rodzi to uzasadnione wątpliwości co do dnia, w którym rzeczywiście ustała przyczyna uchybienia terminu, a także co takiego stało się w dniu 21 lutego 2014 r., że ten konkretny dzień pełnomocnik wskazuje jako ten, w którym ustała przyczyna uchybienia termowi do wniesienia skargi. Sąd stoi na stanowisku, ze skarżący nie wykazał w sposób wiarygodny, że bez własnej winy uchybił terminowi do wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe, na postawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.