IV SA/Wa 1273/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rząsa Sędziowie: sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) sędzia WSA Anna Sidorowska - Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2020, poz. 256, ze zm., dalej: "K.p.a.") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] ustalającą na wniosek [...] Sp. zo.o., środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na realizacji przedsięwzięcia pn. "[...]" w postaci realizacji zabudowy usługowej, biurowej i hotelowej z garażami podziemnymi i zagospodarowaniem terenu oraz budową podłączeń do istniejących wjazdów od ul. [...] i [...] na działkach nr ew.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. [...] w Dzielnicy [...] w [...], w tym instalacji do naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych, zespołu zabudowy usługowej na terenie o powierzchni nie mniejszej, niż 2ha oraz realizacji parkingów dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych. Organ przedstawił następujący stan sprawy. Wnioskiem z dnia 10 lutego 2009 r. [...] Sp. z o.o. (obecnie [...] Sp. z o.o.) złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, polegającego na realizacji zabudowy usługowej, biurowej i hotelowej z garażami podziemnymi i zagospodarowaniem terenu oraz budową podłączeń do istniejących wjazdów od ul. [...] i [...] na działkach nr ew.: [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. [...], w Dzielnicy [...] w [...]. Obwieszczeniem z dnia [...] marca 2009 r. zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Z uwagi na fakt, że ilość stron postępowania przekraczała 20, zastosowano art. 49 K.p.a. Pismami z dnia 11 marca 2009 r. na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227, ze zm.), zwanej dalej ustawą o udostępnianiu, zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] o wydanie opinii o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko tego przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. Prezydent [...] uznał potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz uznał sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko w zakresie uwzględniającym zagadnienia, określone w art. 66 ust. 1 ww. ustawy o udostępnianiu. Decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] po rozpatrzeniu wniosku inwestora w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, orzekł o możliwości realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i określił warunki tej realizacji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli: P. P. C., [...]. P. C. podniósł, że skarżona decyzja nie zapewnia ochrony środowiska. Odwołanie złożyła również P. T. C. właścicielka działki nr ew. [...] obr. [...], położonej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji. [...] podniosło w odwołaniu (oraz piśmie uzupełniającym z dnia 20 października 2011 r.), iż skarżona decyzja została wydana bez wykonania analizy oddziaływań skumulowanych, dokładnej inwentaryzacji przyrodniczej. Zarzucono, że raport zawiera jedynie inwentaryzację zieleni, bez inwentaryzacji siedlisk przyrodniczych i łęgów, a przyjęty wariant przedsięwzięcia jest sprzeczny z wymogami terenu, sprzyjającymi wymianie i regeneracji powietrza. Decyzją SKO z dnia [...] lutego 2011 r. [...] Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W wyniku skargi P. P. C. i Stowarzyszenia "[...]" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 września 2012 r. IV Sa/Wa 706/12 uchylił decyzję Kolegium z dnia [...] lutego 2011 r. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Kolegium decyzją z dnia [...] października 2013 r. [...] uchyliło decyzję organu I instancji i wskazało zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 6 września 2012 r. do wykonania. Decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] ustalono środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia "[...]", polegającego na wykonaniu zabudowy usługowej, biurowej i hotelowej z garażami podziemnymi i zagospodarowaniem terenu oraz budową podłączeń do istniejących wjazdów od ul. [...] i [...] na działkach nr ew.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. [...] w Dzielnicy [...] w [...], w ramach którego nastąpi realizacja instalacji do naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych (zbiorników na olej o poj. przekraczającej 3 m³), zespołu zabudowy usługowej na terenie o pow. nie mniejszej niż 2ha oraz realizacji parkingów dla nie mniej niż 300 samochodów osobowych. Od powyższej decyzji odwołanie złożył P. P. C., wskazując że organ nie wykonał zaleceń z wyroku z dnia 6 września 2012 r. IV Sa/Wa 706/12. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało, że przedmiotowe przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji. Zgodnie z art. 48 ustawy postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia w zakresie ochrony środowiska i przepisów sanitarnych. Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...].05.2009 r. wskazał, za konieczne przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ustalił zakres raportu. Inwestor przedłożył Raport oddziaływania na środowisko. Mając powyższe na uwadze, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, Kolegium wydając powyższe rozstrzygnięcie kierowało się zaleceniami i wskazaniami WSA w Warszawie, wyrażonymi w wyroku z dnia 6 września 2012 r. IV SA/Wa 706/12, w którym Sąd wskazał na konieczność: - analizy oddziaływań skumulowanych wobec innych zrealizowanych przedsięwzięć i dalszych etapów przedmiotowej inwestycji w raporcie, - konieczność zawarcia w raporcie kwestii ewentualnego oddziaływania planowanych dróg na okoliczne tereny w szczególności na Jeziorko [...], - oceny oddziaływania planowanej inwestycji m.in. na wymianę powietrza - zamieszczenie jako części orzeczenia stosownej mapy, pokazującej aprobowane rozmieszczenie obiektów ich gabaryty, w tym ich wysokość. Akceptując konkretny wariant (usytuowanie i gabaryty obiektów) organ powinien powołać się na mapę istniejącą np. w raporcie. Mapa taka może stanowić załącznik do orzeczenia wydanego w sprawie. Ewentualnie w opisie przedsięwzięcia powinny znaleźć się precyzyjne opisy, - wyjaśnić kwestię uwzględnienia w raporcie wadliwego tła zanieczyszczenia powietrza, - organ I instancji powinien ustalić czy osoby sporządzające raport w przedmiotowej sprawie dysponowały stosowana wiedzą w konkretnych dziedzinach dla wydania opinii w sprawie. W wyniku rozpoznania odwołania, Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie dokonano modyfikacji raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, wraz z jego uzupełnieniami. Organ I instancji wezwał inwestora do przedłożenia wyjaśnień w formie zweryfikowanego raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie zaleceniami Sądu. Planowane przedsięwzięcie ponownie zostało poddane analizie przez RDOŚ oraz PPIS w [...]. Postanowieniem RDOŚ w [...] z dnia [...] marca 2015 r. oraz postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] uzgodniono warunki przedmiotowej inwestycji. Warunki wskazane w postanowieniach zostały umieszczone w skarżonej decyzji organu I instancji. Powyższe przedsięwzięcie było przedmiotem oceny organów administracji oraz sądu administracyjnego, który nie dopatrzył się uchybień ponadto to, co zawarł jako wytyczne odnośnie do tego co budzi ewentualne wątpliwości. W związku z tym, będąc związany wyrokiem sądu w sprawie - Kolegium zbadało wykonanie wyroku przez organ I instancji oraz przyjętych ustaleń w decyzji organu I instancji. W dniu 31 marca 2014 r. inwestor przedłożył zweryfikowany Report o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko (kilkukrotnie potem uzupełniany w związku z wątpliwościami, jakie podnosiły organizacje ekologiczne biorące udział w postępowaniu). Raport został sporządzony przez osobę o specjalistycznej wiedzy w dziedzinie ochrony środowiska, powietrza, ochrony przed hałasem, ochrony wód podziemnych i ochrony przyrody. Przepisy nie wymagają od osób sporządzających raport wykazania dokumentów potwierdzających ich fachowość czy fakt bycia biegłym w rozumieniu k.p.a. Organ w kontekście zaleceń, wynikających z ww. wyroku podkreślił, że raport zawiera ocenę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie emisji hałasu - pkt. 4.3 i 5.2. raportu, substancji do powietrza - pkt. 4.2 , 5.1., wpływu na środowisko gruntowo - wodne i przyrodnicze (w tym rezerwat [...] i jego otulinę) 4.4 - 4.7, 5.3, 5.4, z uwzględnieniem oddziaływań skumulowanych ( w tym wpływ dróg) oraz zgodności z wymogami sprzyjającymi wymianie i regeneracja powietrza. W raporcie przedstawiono także skalę, zasięg i skutki oddziaływania planowanego przedsięwzięcia oraz wzajemne oddziaływania między elementami środowiska (11, 12, 13 raportu). Z uwagi na możliwość oddziaływań skumulowanych, w prognozie emisji do powietrza atmosferycznego uwzględniono aktualny stan zanieczyszczenia powietrza (tło) dla analizowanego obszaru, uzyskany od WIOŚ. Organ wskazał, że kwestia ewentualnego wpływu na Rezerwat [...] i jego otulinę została przeanalizowana w raporcie jako oddziaływanie skumulowane rożnych wpływów oraz oddziaływanie poszczególnie na: powietrze, hałas, gleba, woda. Nadto organ podła, że kwestie skumulowanych oddziaływań pochodzących od przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który oddziaływać będzie przedmiotowe przedsięwzięcie zostały w wyczerpujący sposób omówione w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Odnosząc się do tej kwestii, Kolegium uznaje, że została ona dostatecznie wyjaśniona, a przeprowadzone postępowanie potwierdziło trafność wniosków organu I instancji. Opis skumulowanych oddziaływań znajduje się w rozdziale 13 raportu i potwierdza, że przedsięwzięcie zarówno w fazie realizacji, jak i eksploatacji będzie stanowiło element o tych samych funkcjach urbanistycznych, jak istniejąca w okolicy zabudowa miejska i nie będzie generowało (wspólnie) oddziaływania ponad dopuszczalne normy. Co do zagadnienia korytarzy wymiany powietrza w załączniku nr 4.3 do raportu organ przedstawił usytuowanie przedsięwzięcia na tle Planistycznego Systemu Wymiany i Regeneracji Powietrza stanowiącego integralną część "Opracowania Fizjograficznego do Studium uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego [...]" wykonanego przez Biuro Naczelnego Architekta Miasta. Jak wynika z powyższego opracowania planowana inwestycja będzie lokalizowana pomiędzy korytarzem mokotowskimi, a korytarzem podskarpowym co powoduje, że nie wchodzi w obszary przeznaczone do wymiany i regeneracji powietrza w [...]. Planowana inwestycja nie ma charakteru zabudowy ciągłej i tym samym nie będzie stanowiła bariery dla swobodnego przepływu mas powietrza. Jak wykazano w Raporcie - najwyższy, pojedynczy obiekt inwestycji będzie wpływał na szybszą cyrkulację powietrza w tym rejonie. Za niezasługujące na uwzględnienie organ uznał zawarte w odwołaniu P. P. C. kwestie: uprawnień osób sporządzających raport do jego wykonania, map z ewentualnym aprobowanym rozmieszczeniem obiektów realizowanych w ramach przedsięwzięcia, "tła" zanieczyszczenia powietrza - ustosunkowano się zawarto zarówno w decyzji organu I instancji, wyjaśnieniach organu I instancji w piśmie z dnia 24 lutego 2016 r. oraz powyżej w niniejszej decyzji Kolegium. Zarzut położenia przedsięwzięcia na terenie zagrożonym wylewami [...] jest nietrafiony, gdyż, jak wynika z analizy raportu i map, teren inwestycji nie jest położony w strefie bezpośredniego zagrożenia powodzią z uwagi na lokalizację w strefie krawędziowej nad zalewowej tarasu akumulacyjnego [...]. Teren ten w okresie od zbudowania wałów przeciwpowodziowych [...], nie był zalewany wodami powodziowymi. Odwołujący podniósł także zarzut braku spójności pomiędzy warunkami 3.1.9 i 3.1.10 z charakterystyką przedsięwzięcia stanowiącą załącznik nr 1 do decyzji co do kwestii "oczyszczania" czy podczyszczania wód opadowych i roztopowych. Zarzut ten ma znikome znaczenie, gdyż co do kwestii wprowadzania wód opadowych i roztopowych do ziemi konieczne będzie i tak uzyskanie odrębne decyzji wodnoprawnej - art. 122 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. W skardze na decyzję SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań P. P. C. wniósł o uchylenie decyzji SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. w całości. Przedmiotowym decyzjom zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej P.p.s.a.), poprzez nie wzięcie pod uwagę oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 września 2012 r. sygn. IV SA/Wa 706/12; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, 7 i 8 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. i art. 85 ust. 2 pkt. 1 lit. b) tiret 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt. 8 lit a) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, poprzez rozstrzygnięcie sprawy na podstawie raportu o oddziaływaniu na środowisko przygotowanego w oparciu o nieobowiązujące w dniu wydania decyzji akty prawne, co stanowi naruszenie zasad: prawdy obiektywnej, praworządności, pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej; które miały wpływ na wynik sprawy. Decyzja SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. sygn. [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. została wydana w sprawie, w której WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 6 września 2012 r. sygn. IV SA/Wa 706/12 dokonał oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, które na podstawie art. 153 P.p.s.a. wiążą organy administracji. Zgodnie ze stanowiskiem WSA w Warszawie, zawartym na str. 15 i nast. powołanego wyroku, w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia dla instalacji do naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych (zbiorników na olej o pojemności powyżej 3 m³), zespołu zabudowy usługowej na terenie o pow. nie mniejszej niż 2 ha oraz realizacji parkingów dla nie mniej niż 300 samochodów - w ramach realizacji przedsięwzięcia p.n. "[...]" etap [...], polegającej na zabudowie usługowej, biurowej i hotelowej z garażami podziemnymi i zagospodarowaniem terenu oraz budową podłączeń do istniejących wjazdów od ul. [...] i [...] na działkach o wskazanych nr ew. w [...], decyzja podlegająca ocenie Sądu nie zawierała opisu przedsięwzięcia, pozwalającego na zapoznanie się z istotnymi z punktu widzenia tego orzeczenia informacjami o cechach inwestycji. Ponadto raport o oddziaływaniu tego przedsięwzięcia na środowisko (dalej: "Raport") nie zawierał zgodnej z zasadą ekonomii postępowania inwentaryzacji przyrodniczej, skutkiem czego do kwestii tych nie odniesiono się również w uzasadnieniu decyzji, mimo zastrzeżeń stron zgłaszanych już w postępowaniu. Nie wskazano również wpływu inwestycji na powyższe elementy środowiska. Nie odniesiono się także do oddziaływań skumulowanych, związanych z innymi przedsięwzięciami i projektami inwestycyjnymi na tym terenie. Nie wiadomo nawet, czy tego rodzaju analiza była prowadzona. Nie przeanalizowano domniemanej sprzeczności między lokalizacji planowanych dróg a ochroną [...], ani nie uwzględniono przy obliczeniach w Raporcie wadliwego tła zanieczyszczenia powietrza. Organ nie sprostał więc obowiązkowi wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, co sprawiło, że Sąd nie był w stanie zweryfikować ewentualnego naruszenia przepisów prawa materialnego. Ocena WSA sprowadzała się zatem do wytknięcia wadliwości postępowania wyjaśniającego i analizy materiału dowodowego, w tym Raportu. Z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. ani decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie wynika – w ocenie Skarżącego - aby spełniły one wszystkie wskazania, co do dalszego postępowania, wyrażone przez WSA w Warszawie w ww. wyroku. Owszem, załącznikiem do decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia. Wezwano inwestora do przedłożenia wyjaśnień w formie zweryfikowanego raportu, a po ich złożeniu uzyskano uzgodnienia RDOŚ w [...] oraz PPIS w [...]. Zarówno z decyzji organu I instancji, jak i z decyzji SKO w [...]wynika jednak, że nie pochylono się nad fundamentalną kwestią, jaka legła u podstaw negatywnej oceny Raportu, a tym samym wydanych na jego podstawie uzgodnień i decyzji przez WSA w Warszawie, a więc braku rzetelnej inwentaryzacji przyrodniczej. Tym samym wszystkie późniejsze ustalenia w zakresie wpływu inwestycji na środowisko są bezprzedmiotowe, bowiem nie wiadomo jakie elementy środowiska powinny być badane, a zatem jakie czynniki mogłyby na nie negatywnie oddziaływać. Tymczasem argumentacja zawarta na str. 16-17 uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie jednoznacznie wskazuje na potrzebę ustalenia, czy i jakie siedliska występują na obszarze oddziaływania (w tym skumulowanego oddziaływania) inwestycji, a także czy i jakie oddziaływanie (w tym skumulowane) na ich istnienie będzie miała planowana inwestycja. To oznacza, że organy obu instancji nie wypełniły oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 września 2012 r. sygn. IV SA/Wa 706/12, co – zdaniem Skarżącego – jest równoznaczne z rażącym naruszeniem art. 153 P.p.s.a. Na marginesie Skarżący podniósł, że ww. wyrok WSA w Warszawie w uzasadnieniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. został jedynie wzmiankowany na str. 11. Nie wskazano natomiast w jakim zakresie organ I instancji był związany zawartą w nim oceną. Takie odniesienie się do powołanego wyroku, choć niepełne, bo pomijające konieczność wykonania inwentaryzacji przyrodniczej, zawiera uzasadnienie decyzji SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. Prawdopodobnie dlatego organom obu instancji umknęła konieczność jej wykonania. Dalej Skarżący wywodził, że jakkolwiek w aktach sprawy znajduje się pismo inwestora z dnia 27 sierpnia 2015 r., z którego wynika, że nie jest możliwe przeprowadzenie analizy oddziaływań skumulowanych, pismo to jest w istocie polemiką inwestora ze stanowiskiem WSA w Warszawie, zawartym w uzasadnieniu powołanego wyroku. Wyrok ten został wydany trzy lata przed sporządzeniem ww. pisma. Zdaniem Sądu analiza oddziaływań skumulowanych była w 2012 r. niezbędna. Tym samym nie ma możliwości skutecznego podnoszenia w 2015 r., że przeprowadzenie tej analizy jest niemożliwe i niecelowe. Skarżący nadmienił, że już w 2015 r. w rejonie planowanej inwestycji wzniesiono wiele obiektów (dróg publicznych, budynków mieszkalnych wielorodzinnych i jednorodzinnych, itp.), co przeczy rzetelności oceny dokonanej w 2015 r. Aktualnie okolica, w której inwestycja ma przebiegać, jest okolicą zurbanizowaną. Zastrzeżenia te mają istotne znaczenie w świetle zarzutów podniesionych w dalszej części niniejszej skargi. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem naruszenie art. 153 P.p.s.a. ma doniosłe konsekwencje. Wskazania, co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania, w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Zdaniem Skarżącego ani z akt niniejszej sprawy, ani z uzasadnień skarżonych rozstrzygnięć nie wynika, aby doszło do zmian stanu faktycznego albo prawnego, uzasadniających odstąpienie od wskazań zawartych w powołanym wyroku co jednak nastąpiło, a zatem doszło do rażącego naruszenia prawa. Przedstawiony raport ma także istotne braki w zakresie regulacji prawnych, bowiem stworzony w marcu 2015 r., a szereg aktów prawnych, wymienionych na str. 15-16 raportu, a mających istotne znaczenie dla jego treści merytorycznej, w momencie stworzenia raportu nie obowiązywało. Do aktów tych należą: 1) Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. Nr 122, poz. 1055), które utraciło moc z dniem 5 września 2014 r., zastąpione przez Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. poz. 1169); 2) Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 22 kwietnia 2011 r. w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz. U. Nr 95/2011, poz. 558), które utraciło moc z dniem 22 listopada 2014 r. zastąpione przez Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2014 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz. U. poz. 1546, z późn. zm,); 3) Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291), które utraciło moc z dniem 22 listopada 2014 r. zastąpione przez rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. poz. 1542, z późn. zm.); 4) Rozporządzenie Ministra Środowiska z dn. 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137, poz. 984, z późn. zm., w Dz. U. z 2009 r. Nr 27, poz. 169), które utraciło moc z dniem 31 grudnia 2014 r. zastąpione przez rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. poz. 1800), 5) Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie sposobu klasyfikacji stanu jednolitych części wód powierzchniowych oraz środowiskowych norm jakości dla substancji priorytetowych (Dz. U. Nr 257, poz. 1545), które utraciło moc z dniem 14 listopada 2014 r., 6) Dyrektywa 87/101/EWG z dn. 22 grudnia 1986 r. zmieniająca dyrektywę 75/439/EWG w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych (Dz. Urz. WE L 194 z 25.07.1975, s. 23, L 42 z 12.02.1987, s. 43, L 377 z 31.12.1991, s. 48, L 243 z 24.09.1996, s. 31 i L 334 z 17.12.2010, s. 17), która została uchylona z dniem 12 grudnia 2010 r. przez Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy (Dz. U. UE. L. z 2008 r. Nr 312, str. 3 z późn. zm.); 7) Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz.1206), gdzie sami autorzy wskazali, że: "(uchylona podstawa prawna, ale obowiązuje do 23 stycznia 2015 r.)", a więc nie obowiązywało w chwili sporządzenia raportu; 8) Dyrektywa Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz. Urz. WEL 103 z 25.04.1979, s. 1, L 319 z 7.11.1979, s. 3, L 115 z 8.05.1991, s. 41 i L 164 z 30.06.1994, s. 9), która została uchylona z dniem 15 lutego 2010 r. przez Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (wersja ujednolicona) (Dz. U. UE. L. z 2010 r. Nr 20, str. 7 z późn. zm.). Niektóre z powyżej wskazanych aktów dotyczą materii szczególnie istotnej w świetle powołanego wyroku WSA w Warszawie, a mianowicie ochrony ptactwa, czynników mających wpływ na analizę oddziaływań skumulowanych, takich jak m.in.: odpady, wody, ścieki, substancje szkodliwe dla środowiska wodnego, produkty spalania paliwa, itd. Ponieważ powołane w raporcie akty regulujące te kwestie były momencie jego sporządzenia aktami nieobowiązującymi, nie sposób na podstawie raportu stwierdzić, że zawarte w nim analizy są w ww. zakresie prawidłowe i odpowiadają stanowi prawnemu aktualnemu w chwili sporządzenia raportu. Taki nierzetelny raport, będący dokumentem prywatnym, nie daje możliwości oceny prawidłowości poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych i nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia. Wszelkie ustalenia faktyczne oparte na tak niestarannie przygotowanym dokumencie prywatnym muszą być uznane za ustalenia dowolne, co przemawia za uchyleniem skarżonych decyzji. Skutkiem powyższych mankamentów raportu jest także niemożność oceny uzasadnienia skarżonych rozstrzygnięć. Stanowi to naruszenie zasady praworządności oraz art. 85 ust. 2 pkt. 1 lit. b) tiret 1 ustawy o udostępnianiu informacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Rozpoczynając od najdalej idącego zarzutu stwierdzić należy, że w ocenie Skarżącego organy obu instancji nie wypełniły oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 września 2012 r. sygn. IV SA/Wa 706/12, co – zdaniem Skarżącego – jest równoznaczne z rażącym naruszeniem art. 153 P.p.s.a. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu. Ocena ta wiąże tylko o tyle, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 670/11, CBOSA). Powyższe implikuje, że jedynie zmiana stanu faktycznego, czy prawnego pozwala na odstąpienie od oceny i wskazań zawartych w wyroku NSA. W doktrynie i judykaturze zwraca się uwagę, iż swoistość mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, iż także inne sądy i inne organy państwowe muszą brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale też i treść prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego. Podmioty te są związane treścią prawomocnego orzeczenia sądu, co powoduje konieczność uwzględnienie tego w wydanych przez nie rozstrzygnięciach (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 240-241, a także przywołany tam wyrok NSA z 19 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 2543/98). Przez ocenę prawną należy rozumieć osąd o pewnej wartości, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do wydania takiej, a nie innej decyzji. Istotną determinantą orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie jest ocena prawna, wynikająca z treści uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 września 2012 r. sygn. IV SA/Wa 706/12. Organ II instancji dokładnie przytoczył te wskazania i odniósł się do nich. W dniu 31 marca 2014 r. inwestor przedłożył zweryfikowany Report o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko (kilkukrotnie potem uzupełniany w związku z wątpliwościami, jakie podnosiły organizacje ekologiczne biorące udział w postępowaniu). Dokument ten był również przedmiotem oceny przez organ I instancji, a Skarżący nie zaprezentował merytorycznego argumentu, pozwalającego na stwierdzenie, że organ ten pominął w istocie zalecenie z wyroku. Raport został sporządzony przez osobę o specjalistycznej wiedzy w dziedzinie ochrony środowiska, powietrza, ochrony przed hałasem, ochrony wód podziemnych i ochrony przyrody. Przepisy nie wymagają od osób sporządzających raport wykazania dokumentów potwierdzających ich fachowość czy fakt bycia biegłym w rozumieniu K.p.a. Organ zbadał kompletność raportu. W kontekście zaleceń, wynikających z ww. wyroku podkreślił, że raport zawiera ocenę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie emisji hałasu - pkt. 4.3 i 5.2. raportu, substancji do powietrza - pkt. 4.2 , 5.1., wpływu na środowisko gruntowo - wodne i przyrodnicze (w tym rezerwat Jeziorko [...] i jego otulinę) 4.4 - 4.7, 5.3, 5.4, z uwzględnieniem oddziaływań skumulowanych (w tym wpływ dróg) oraz zgodności z wymogami sprzyjającymi wymianie i regeneracja powietrza. W raporcie przedstawiono także skalę, zasięg i skutki oddziaływania planowanego przedsięwzięcia oraz wzajemne oddziaływania między elementami środowiska (11, 12, 13 raportu). Z uwagi na możliwość oddziaływań skumulowanych, w prognozie emisji do powietrza atmosferycznego uwzględniono aktualny stan zanieczyszczenia powietrza (tło) dla analizowanego obszaru, uzyskany od WIOŚ. Nadto organ wskazał, że kwestia ewentualnego wpływu na Rezerwat [...] i jego otulinę została przeanalizowana w raporcie m.in. jako oddziaływanie skumulowane rożnych wpływów. Opis skumulowanych oddziaływań znajduje się w rozdziale 13 raportu i potwierdza, że przedsięwzięcie zarówno w fazie realizacji, jak i eksploatacji będzie stanowiło element o tych samych funkcjach urbanistycznych, jak istniejąca w okolicy zabudowa miejska i nie będzie generowało (wspólnie) oddziaływania ponad dopuszczalne normy. Co do zagadnienia korytarzy wymiany powietrza w załączniku nr 4.3 do raportu organ przedstawił usytuowanie przedsięwzięcia na tle Planistycznego Systemu Wymiany i Regeneracji Powietrza stanowiącego integralną część "Opracowania Fizjograficznego do Studium uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego [...]" wykonanego przez Biuro Naczelnego Architekta Miasta. W judykaturze powszechnie przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie tak długo, jak wyrok Sądu nie zostanie uchylony w prawem określonym trybie, bądź też nie ulegnie zmianie stan prawny, będący podstawą orzekania (por. wyrok NSA z dnia 16 października 1997 r., I SA/Po 263/97; wyrok SN z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/1999, nr 1, poz. 2; wyrok NSA z dnia 29 lipca 1999 r., IV SA 1177/97; wyrok NSA z dnia 6 września 2001 r., III SA 3377/00; wyrok NSA z dnia 1 października 2001 r., SA/Rz 434/00, Palestra 2002, nr 9-10, s. 199) lub istotnych okoliczności faktycznych (vide wyrok NSA z 2 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2971/14, CBOSA). W rozpatrywanej sprawie stan prawny nie uległ zmianie. Zgodzić się trzeba z organem, że nie można oczekiwać aby organ wydający decyzję środowiskową, badał raport pod kątem szczegółowych rozwiązań technicznych, technologicznych, wymagających wiedzy specjalnej, które to zagadnienia są przedmiotem analizy organów specjalistycznych opiniujących i uzgadniających planowane przedsięwzięcie (tak wyrok NSA z 6 lutego 2013 r., II OSK 1862/11, Lex nr 1358431). Organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach musi brać pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, jak również ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - art. 80 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji (...). Z poglądem tym Sąd w składzie orzekającym w badanej sprawie w pełni się zgadza i uznaje, że należy odnieść go do niniejszej sprawy. Szczególnie zaznaczyć należy, że strona skarżąca zgłaszając liczne zastrzeżenia do raportu mające charakter tylko i wyłącznie stwierdzeń, które nie są dowodami w sprawie, nie wykazała ani w trakcie postępowania administracyjnego, ani też w odwołaniu, czy chociażby w skardze do Sądu, aby powyższe przepisy zostały naruszone. Jeżeli ustawodawca zastrzegł, że w określonych sytuacjach – z taką mamy do czynienia w badanej sprawie - organ ochrony środowiska orzeka na podstawie dowodu prywatnego, jakim jest raport przedłożony przez przyszłego inwestora, to zakwestionowanie legalnie złożonego dowodu (raportu) i pozytywnie ocenionego przez organ tego dowodu, może nastąpić tylko przez dowód przeciwny przedłożony przez stronę postępowania, która ten dowód kwestionuje. Nie ma przy tym ku temu żadnego uzasadnienia aby organ dopuścił z urzędu lub na wniosek np. dowód z opinii biegłego na potwierdzenie słuszności zarzutów strony odwołującej (skarżącej). W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażono pogląd, że zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu (tak: wyrok NSA z dnia 18 marca 2009 r., II OSK 383/08, Lex nr 526577). Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autor raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora. Strona skarżąca nie wykazała w trakcie postępowania administracyjnego, że dysponuje dowodami z dokumentów istniejących w dniu wydania weryfikowanej decyzji, które mogą stanowić potwierdzenie ocen lub wniosków strony skarżącej odmiennych od tych, które przyjął organ na podstawie dowodów zgromadzonych w aktach sprawy (np. w postaci opinii specjalistycznych podważających obliczenia, ustalenia lub oceny fachowe raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz jego uzupełnienia, a także innych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy). Ma to – zgodnie z ustaloną linią orzeczniczą - istotne znaczenie dla oceny miarodajności zarzutów strony po pierwsze ze względu na brak wskazania merytorycznych przesłanek przez specjalistę, po drugie w związku z brakiem możliwości wgłębiania się przez Sąd w materię specjalistyczną. Dopuszczenie z urzędu dowodu z kontrraportu nie jest obowiązkiem organu zwłaszcza w sytuacji pozytywnego zaopiniowania i uzgodnienia przez organy współdziałające raportu przedstawionego przez inwestora oraz przy braku wątpliwości organu, co do kompletności i merytorycznej poprawności raportu (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 3064/12). Podważanie treści raportu nie może opierać się na przypuszczeniach Strony Skarżącej, nieopartych na odpowiednich ocenach (badaniach) specjalistycznych lub hipotetycznym wystąpieniu ewentualnych, przyszłych zagrożeń (uciążliwości) dla środowiska. Zarzuty stawiane raportowi powinny być oparte na wykazaniu jego niezgodności z konkretnym przepisem ustawy (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. II OSK 1848/10). Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (por. wyroki NSA: z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. II OSK 1862/11; z dnia 1 marca 2013 r., sygn. II OSK 2105/11, CBOSA). Takich warunków, jak ekspertyza czy opinia nie spełniają składane w toku postępowania przez Skarżącego środki. W takiej sytuacji, skoro organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie uznały, że przedłożony przez inwestora raport spełnia zarówno wymogi formalne (ustawowe) oraz sporządzony został w sposób rzetelny (wskazane zaś błędy odnośnie niewłaściwie powołanych niektórych aktów prawnych nie mają wpływu na treść raportu), a jego wnioski są logiczną konsekwencją wywodów w nim zawartych, to raport ten musiał zostać przyjęty jako podstawowy dowód w postępowaniu w sprawie o wydanie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że choć raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dowodem prywatnym i jako taki podlega ocenie organu jak każdy inny dowód, to - jak już wyżej wskazywano - dokument ten posiada szczególną moc dowodową, która wynika w szczególności z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2013 r., II OSK 639/13, Lex nr 1369033). Uwzględniając powyższe, należy zaznaczyć, że choć raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie w sprawie o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, to ocena ta z pewnych koniecznych względów musi być ograniczona, gdyż organ nie dysponuje odpowiednią specjalistyczną wiedzą, aby móc w pełni ocenić wszystkie jego aspekty, na co zwrócił słuszną uwagę organ odwoławczy w swojej decyzji a co krytykuje bezzasadnie skarżąca. Jak wskazał więc trafnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2013 r., II OSK 1862/11 (Lex nr 1358431): "Jeżeli w danej sprawie przedstawiony został raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który w ocenie organu odpowiada przepisom prawa oraz jest spójny, logiczny i przekonujący, to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu w sytuacji, gdy organ administracji publicznej dokonał oceny, iż jest on zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną, w sytuacji gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną". Z tych samych powodów ograniczona musi być także ocena raportu dokonywana przez sąd administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2013 r., II OSK 2105/11, Lex nr 1340187). Wobec powyższego należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja poprzedzona została prawidłowymi ustaleniami poczynionymi na podstawie dowodów zebranych w postępowaniu administracyjnym, w tym w szczególności przedłożonego przez inwestora raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pozytywnych uzgodnień właściwych organów a ich ocena nie narusza art. 80 k.p.a. Tym samym należy też uznać, że organy administracyjne orzekające w rozpoznawanej sprawie, podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Podniesione w skardze zarzuty naruszenia powyższych przepisów są więc niezasadne. Jednocześnie podkreślić należy, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W niniejszej sprawie sporządzony raport, w ocenie Sądu, spełnia wymogi spójności, dlatego też mógł być podstawą do wydania zaskarżonej decyzji. Przy tym wymienione w Raporcie przypisy prawa (część z nich nieaktualna) w istocie nie stanowią wymogu art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. i nie mają wpływu – jak słusznie wyjaśnił to organ - na merytoryczną ocenę wartości dowodowej raportu (podobnie wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29 grudnia 2015 r., I SA/Wr 683/15, CBOSA). Skarżący nie wykazał, by zarzucane przez niego uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy, jak również nie pozbawiła, ani nie ograniczyła udziału społeczeństwa w postępowaniu. Sąd skontrolował ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy w trakcie postępowania administracyjnego, uznając że materiał był kompletny a sprawa nadawała się do rozstrzygnięcia. Reasumując, Sąd w składzie orzekającym uznał, iż zarówno zaskarżona decyzja Kolegium oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. W toku niniejszego postępowania rozpoznano i szczegółowo przeanalizowano wszelkie możliwe zagrożenia i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska i dopiero na tej podstawie określono wpływ planowanej inwestycji na środowisko. Organy orzekające wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy wydawaniu decyzji. Z kolei ich uzasadnienia odnoszą się do zasadniczych dla toczącego się postępowania administracyjnego kwestii i nie pozwalają stwierdzić uchybienia art. 107 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonane ustalenia w sprawie oparte zostały na zebranym materiale dowodowym (art. 80 k.p.a.), zgromadzonym, zbadanym w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści. W świetle powyższego za bezzasadny uznać należało zarzut naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 138 k.p.a. Nadto Sąd zauważa, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest pierwszą decyzją w procesie inwestycyjnym co oznacza, że określone w jej treści uwarunkowania będą przedmiotem oceny organu udzielającego pozwolenia na budowę, bowiem ta decyzja może stanowić podstawę rozpoczęcia budowy. Z tych względów – stosownie do dyspozycji art. 151 P.p.s.a. – należało orzec, jak w sentencji wyroku.