IV SA/Wa 1262/15

Dnia 15 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski, po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu G. S. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 20 września 2017 r umarzającego postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2015 roku nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: utrzymać w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 20 września 2017 roku

Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 20 września 2017 r. umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż postanowieniem z dnia 10 czerwca 2015 r referendarz sądowy przyznał G. S. w przedmiotowej sprawie prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] w piśmie z dnia 20 lipca 2015 r. poinformowała o wyznaczeniu dla skarżącego adwokata w osobie B. O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 listopada 2015 r. oddalił skargę G. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 marca 2016 r., po rozpoznaniu wniosku złożonego (osobiście) przez skarżącego, odmówił sporządzenia uzasadnienia powołanego wyroku z powodu przekroczenia terminu przewidzianego na złożenie wniosku. G. S. w piśmie z dnia 15 maja 2017 r. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej oraz o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 25 listopada 2015 r., a także o "wyznaczenie obrońcy z urzędu". W złożonym na urzędowym formularzu wniosku z dnia 8 września 2017 r. ponownie zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej: "p.p.s.a.", rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Jak wskazano, w przedmiotowej sprawie zwolniono już skarżącego od kosztów sądowych i ustanowiono dla niego adwokata. Postanowienie referendarza sądowego z dnia 10 czerwca 2015 r., którym przyznano stronie prawo mocy, ma skutki prawomocnego orzeczenia sądu (art. 259 § 3 ppsa). Skarżący nie ma zatem obowiązku uiszczania kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...]. Przyznane zwolnienie jest skuteczne od dnia złożenia przez niego pierwszego wniosku o przyznanie prawa pomocy przez cały tok postępowania, zarówno przed sądem pierwszej instancji - wojewódzkim sądem administracyjnym - jak i przed sądem drugiej instancji - Naczelnym Sądem Administracyjnym. Ustanowienie adwokata jest natomiast równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa (art. 244 § 2 ppsa), którego zakres wyznacza art. 39 ppsa. Obejmuje więc umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu (zarówno przed Sądem pierwszej instancji, jak i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym), nie wyłączając postępowania wywołanego wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a także skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. W ocenie sądu tym stanie rzeczy nie ma prawnej możliwości przyznania skarżącemu prawa, które już raz w tym postępowaniu uzyskał (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2016 r. sygn. akt II OZ 1065/16. Niepublikowane). Złożenie przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy w takim samym zakresie, jak prawo już przyznane, powoduje, że rozpoznanie kolejnego wniosku stało się zbędne w rozumieniu art. 249a ppsa. Zdaniem sądu referendarz prawidłowo uznał, iż postępowanie w sprawie przyznania G. S. prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1262/15 należało umorzyć. Z przytoczonych wyżej względów na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.