IV SA/Wa 1262/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. S. z dnia 8 września 2017 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy.

Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 10 czerwca 2015 r. przyznał G. S. w przedmiotowej sprawie prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w [...] w piśmie z dnia 20 lipca 2015 r. poinformowała o wyznaczeniu dla skarżącego adwokata w osobie B. O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 listopada 2015 r. oddalił skargę G. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 marca 2016 r., po rozpoznaniu wniosku złożonego (osobiście) przez skarżącego, odmówił sporządzenia uzasadnienia powołanego wyroku z powodu przekroczenia terminu przewidzianego na złożenie wniosku. G. S. w piśmie z dnia 15 maja 2017 r. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej oraz o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 25 listopada 2015 r., a także o "wyznaczenie obrońcy z urzędu". W złożonym na urzędowym formularzu wniosku z dnia 8 września 2017 r. ponownie zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Mając powyższe na uwadze, należało zważyć, co następuje. Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Jak wskazano, w przedmiotowej sprawie zwolniono już skarżącego od kosztów sądowych i ustanowiono dla niego adwokata. Postanowienie referendarza sądowego z dnia 10 czerwca 2015 r., którym przyznano stronie prawo mocy, ma skutki prawomocnego orzeczenia sądu (art. 259 § 3 ppsa). Skarżący nie ma zatem obowiązku uiszczania kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...]. Przyznane zwolnienie jest skuteczne od dnia złożenia przez niego pierwszego wniosku o przyznanie prawa pomocy przez cały tok postępowania, zarówno przed sądem pierwszej instancji - wojewódzkim sądem administracyjnym - jak i przed sądem drugiej instancji - Naczelnym Sądem Administracyjnym. Ustanowienie adwokata jest natomiast równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa (art. 244 § 2 ppsa), którego zakres wyznacza art. 39 ppsa. Obejmuje więc umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu (zarówno przed Sądem pierwszej instancji, jak i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym), nie wyłączając postępowania wywołanego wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a także skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem. W tym stanie rzeczy nie ma prawnej możliwości przyznania skarżącemu prawa, które już raz w tym postępowaniu uzyskał (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2016 r. sygn. akt II OZ 1065/16. Niepublikowane). Złożenie przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy w takim samym zakresie, jak prawo już przyznane, powoduje, że rozpoznanie kolejnego wniosku stało się zbędne w rozumieniu art. 249a ppsa. W konsekwencji postępowanie w sprawie przyznania G. S. prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1262/15 należało umorzyć. Trzeba zaznaczyć, że ewentualne wyznaczenie innego pełnomocnika, w miejsce wskazanego w lipcu 2015 roku adwokata B. O., należy do kompetencji właściwego organu samorządu zawodowego, a nie Sądu (referendarza sądowego). Wobec powyższego, na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, orzeczono, jak w postanowieniu.