IV SA/Wa 1158/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. K., U. L. i S. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. K., U. L. i S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

W. K., U. L. i S. K. (dalej: skarżący), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika r.pr. R. S., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania za nieruchomość. Postanowieniem z dnia 11 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił przedmiotową skargę jako wniesioną z uchybieniem terminu. Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 25 maja 2018 r. W piśmie z 30 maja 2018 r. r.pr. R. S. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku podał, że o uchybieniu terminu do wniesienia skargi dowiedział się z postanowienia o odrzuceniu przedmiotowej skargi, które otrzymał 25 maja 2018 r. Niezwłocznie zwrócił się do M. G., który był pełnomocnikiem skarżących w postępowaniu przed organem, o wyjaśnienie kwestii terminu doręczenia decyzji. M. G. stwierdził, że adresowana do niego przesyłka została odebrana w dniu 8 lutego 2018 r. przez jego współlokatorkę B. B. mimo tego, że nie miała ona pełnomocnictwa do odbioru adresowanej do niego korespondencji. Przesyłka została przekazana M. G. dopiero w dniu 13 lutego 2018 r., ponieważ B. B. nie zwróciła uwagi na to, że przesyłka była skierowana do M. G. Natomiast z maila skierowanego przez M. G. do r.pr. R. S. wynikało jednoznacznie, że zaskarżona decyzja została odebrana w dniu 13 lutego 2018 r. Na dowód powyższego pełnomocnik skarżących dołączył wydruk maila skierowanego do niego przez M. G. oraz stosowne oświadczenia M. G. i B. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są, zgodnie z art. 87 P.p.s.a., brak winy w uchybieniu, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Sąd przyjął, że pełnomocnik skarżących dowiedział się o terminie czynności uchybionej w dniu 25 maja 2018 r., (zgodnie z oświadczeniem) zaś wniosek o przywrócenie terminu złożył w dniu 30 maja 2018 r. (data nadania wniosku). Dokonał również czynności uchybionej. Stwierdzić należy, że o ile zostały spełnione przesłanki złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz równoczesne dokonanie czynności uchybionej, to nie można uznać, że zachodzi przesłanka braku winy w uchybieniu terminu. Badając spełnienie przez pełnomocnika skarżących przesłanek z art. 86 §1 ustawy p.p.s.a. należy podkreślić, że sam fakt, że dorosły domownik, który dokonał odbioru korespondencji i nie przekazał jej do rąk adresata we właściwym czasie z informacją o faktycznej dacie odbioru korespondencji, nie wyłącza winy tego ostatniego. Nieuwagi lub zaniedbania nie można bowiem kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2011 r., II FZ 623/11; z 28 listopada 2012, II OZ 1041/12 oraz z dnia 25 marca 2015 r., II GZ 107/15 - CBOSA). Adresata przesyłki obciążają ewentualne negatywne konsekwencje zaniedbań osoby, która zobowiązała się oddać jej przesyłkę. Bez znaczenia jest przy tym, kto w tym przypadku odebrał przesyłkę, skoro osoba ta oświadczyła, że jest dorosłym domownikiem i zobowiązała się oddać przesyłkę adresatowi. Dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru pisma ma bowiem moc dokumentu urzędowego, a zatem stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 marca 2016 r., II OZ 263/16 oraz z dnia 14 czerwca 2018 r., I OZ 559/18 - CBOSA). Należy wskazać, że jedynie w sytuacji gdy osoba, która odebrała pismo, a nie wywiązała się z obowiązku oddania go adresatowi z przyczyn od niej niezależnych można ewentualnie rozważać tę okoliczność jako uzasadniającą przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej. Tymczasem okoliczności takich strona skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła. W tym wypadku nie można uznać za wystarczające oświadczeń M. G. i B. B., że B. B. błędnie wskazała datę odbioru decyzji M. G. Podkreślić bowiem należy, że niedochowanie należytej staranności przez osobę uprawnioną przez ustawodawcę do odbioru poczty i zobowiązującej się do przekazania adresatowi przesyłki nie stanowi okoliczności mającej wpływ na bieg terminów w postępowaniu. Pełnomocnik stron postępowania administracyjnego M. G., jako osoba reprezentująca skarżących przed organem w niniejszej sprawie powinien liczyć się z możliwością kierowania do niego korespondencji od Wojewody [...], dlatego też powinien w tym zakresie zadbać o swoje interesy w sposób należyty. Zatem M. G., mając świadomość zamieszkiwania ze współlokatorką, z którą nie pozostaje w sprzecznych interesach w niniejszej sprawie, nie może powoływać się na powyższą okoliczność jako przyczynę uchybienia terminu. Reasumując, odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest uważane za skuteczne doręczenie przesyłki samemu adresatowi, a zatem, generalnie ujmując, ewentualne zaniedbania, nieuwaga, przeoczenie takiej osoby (dorosłego domownika), czy też popełnienia przez nią oczywistej omyłki, spowodowane czynnikami subiektywnymi, nie mogą być kwalifikowane jako brak winy adresata (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 grudnia 2013r., sygn. akt II SA/Bd 1173/13). Z podanych wyżej powodów sąd działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia