IV SA/Wa 1154/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2014 r. sprawy ze skargi M. L. na Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w przedmiocie niewykonania wyroku I. wymierza Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska za niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2013 roku, sygn. akt IV SA/Wa 1725/13, grzywnę w wysokości 200 (dwieście) złotych; II. stwierdza, że bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego M. L. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. M. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, na podstawie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu administracyjnymi, z żądaniem wymierzenia grzywy Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska za niewykonanie wyroku Sądu z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1725/13. Wyrokiem tym Sąd uchylił postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy . Skarżący podał, że wyrok ten stał się prawomocny z dniem 14 stycznia 2014 r., a z dniem 29 stycznia 2014 r. akt sprawy zwrócono organowi. Skarżący podał, że pomimo upływu dwóch miesięcy organ nie wykonał żadnej czynności zmierzającej do zakończenia postępowania. Dlatego w piśmie z dnia 31 marca 2014 r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. Jak podniósł, wezwanie to okazało się bezskuteczne. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że w prawomocne orzeczenie Sądu oraz akta sprawy zostały zwrócone w dniu 29 stycznia 2014 r. Po wezwaniu skierowanym w dniu [...] marca 2014 r. przez M. L. do wykonania wyroku, GDOŚ przekazał pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. wyrok wraz z aktami sprawy Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska. Organ wskazał także, że w wyroku Sądu z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1725/13 Sąd wskazał, że wydanie rozstrzygnięcia po upływie 21 terminu oznaczonego w art. 53 ust. 5 c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest wadliwe, bowiem po upływie tego terminu projekt decyzji uznaje się za uzgodniony. Powołując się na tą okoliczność, oraz na fakt, że przekazanie akt sprawy organowi I instancji nastąpiło w ciągu 5 dni od otrzymania wezwania do wykonania wyroku Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o niewymierzanie mu grzywny. W piśmie procesowym z dnia 27 sierpnia 2014 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe zarzuty. Podkreślił, że sprawa nie wymagała skomplikowanego postępowania wyjaśniającego, a mino to organ podjął czynności w sprawie dopiero po jego interwencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z art. 154 § 1 p.p.s.a. wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. Ponadto, zgodnie z art. 154 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z powołanych przepisów wynika, że warunkiem dopuszczalności skargi o wymierzenie organowi grzywny jest uprzednie wezwanie na piśmie organu administracyjnego do wykonaniu wyroku, zaś przesłanką uznania skargi na niewykonanie wyroku jest m.in. bezczynność organu po wyroku uwzględniającym skargę. Podkreślenia wymaga, iż istota skargi w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku sprowadza się jedynie do żądania zastosowania przez sąd administracyjny określonych środków mających na celu zdyscyplinowanie organu za niewykonanie wyroku sądowego. Grzywna stanowi w istocie karę za ignorowanie przez organy administracji publicznej wyroków sądowych, a nie środek przymusu do określonego zachowania. W przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki opisane w dyspozycji art. 154 § 1 p.p.s.a., bowiem Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po otrzymaniu w dniu 3 lutego 2014 r. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1725/13, wraz z aktami administracyjnymi pozostawał w bezczynności w przekazaniu akt administracyjnych organowi I instancji. Dopiero na sutek otrzymania w dniu [...] kwietnia 2014 r. wezwania skarżącego do wykonania tego wyroku organ przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. przesłał wyrok wraz aktami sprawy organowi I instancji. W ocenie Sądu stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa zważywszy, że chociaż organ wyrok wraz aktami sprawy organowi I instancji przesłał dopiero po otrzymaniu wezwania skarżącego, to jednak uczynił to niezwłocznie. Wobec stwierdzonej bezczynności Sąd wymierzył Generalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska grzywnę. Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało miarkowaniu Sądu, a jedynie jej górną granicę określa art. 154 § 6 p.p.s.a., w myśl którego grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Sąd miarkując wysokość grzywny uwzględnił charakter naruszeń dokonanych przez ten organ i przyjął, że kwota 200 zł jest adekwatna do stopnia zawinienia oraz, że będzie ona stanowić wystarczającą dolegliwość i spełni swoją funkcję represyjną. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a