IV SA/Wa 1136/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu 18 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym skargi E. K. i P. K. na uchwałę Rady miasta M. z [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi w sprawie utrzymania numeru porządkowego postanawia odrzucić skargę

Skarżący złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną w sentencji uchwałę Rady miasta M. Z przytoczonego w uzasadnieniu skargi stanu faktycznego wynika, że Skarżący w istocie zarzucają Burmistrzowi miasta M. nieprawidłowe działanie w kwestii numeracji porządkowej ulicy, przy której znajduje się będąca ich własnością nieruchomość. W odpowiedzi na skargę występujący w imieniu Rady miasta M. Burmistrz miasta M. wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność, argumentując przy tym, że Skarżący wielokrotnie zwracali się pisemnie o zmianę numeru porządkowego i każdorazowo otrzymywali wyjaśnienia w tym zakresie, wraz ze wskazaniem podstawy prawnej działań podejmowanych przez organy samorządowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Rozpatrując niniejszą sprawę w kontekście powyższych przesłanek Sąd uznał, że skarga nie jest dopuszczalna i podlega odrzuceniu, aczkolwiek z innych przyczyn niż podnoszone w odpowiedzi na skargę. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a p.p.s.a.) oraz sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z regulacją art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2019 poz. 506) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Złożona skarga dotyczy natomiast uchwały Rady miasta M., której przedmiotem była odpowiedź na wniesioną w trybie art. 227 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018 poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.) tzw. skargę powszechną, wniesiona w piśmie skarżących z 11 marca 2005 r.. W powołanej uchwale – wydanej w oparciu o art. 229 pkt 3 k.p.a. – Rada miasta ustosunkowała się do podniesionych w tym piśmie zarzutów. Jednak zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uchwała organu samorządu terytorialnego podjęta w związku ze skargą strony na działalność wójta, burmistrza lub prezydenta miasta, wniesioną w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie jest uchwałą podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej. Stanowi ona bowiem jedynie formę zawiadomienia wnoszącego taką skargę o sposobie jej załatwienia, a przez to tylko, że organ załatwia skargę w formie uchwały, nie staje się ona automatycznie uchwałą, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 407/09, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov). W związku z powyższym zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi wniesionej na podstawie art. 227 k.p.a., wyrażone przez Radę miasta w formie uchwały, nie może zostać zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W ocenie Sądu taki akt nie jest uchwałą podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, nie kwalifikuje się zatem do katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., a skarga w tym przypadku jest niedopuszczalna. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.