IV SA/Wa 1106/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj po rozpoznaniu 30 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym skargi E. D. na decyzję Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić E. D. uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 300 (trzysta) złotych.

Skarżący wniósł skargę na ww. decyzję Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego od decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], dotyczącej odmowy udzielenia N. D. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarga nie jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Określone w art. 58 p.p.s.a. podstawy odrzucenia skargi nawiązują do przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, rozumianych jako określone przepisami prawa warunki prawidłowego zaskarżenia, dotyczące przedmiotu skargi, jej formy, treści, ale także dotyczące przesłanek o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, określających, od jakiej formy działalności organów administracji publicznej skarga przysługuje i który z podmiotów jest legitymowany do wniesienia skargi. W rozpoznawanej sprawie Sąd, po zbadaniu przesłanek dopuszczalności skargi wniesionej przez E. D. uznał, że jego skarga jest niedopuszczalna ze względów podmiotowych. Stosownie do treści art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zatem kluczowym elementem przy składaniu skargi jest posiadanie interesu prawnego, rozumianego jako istnienie związku miedzy sferą indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Innymi słowy, interes prawny to interes wynikający z prawa materialnego, zgodny z tym prawem i chroniony przez to prawo. Jest to interes o charakterze osobistym przez to że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie występuje interes prawny Skarżącego, który spełniałby powyższą definicję. Zainteresowany, jako obywatel polski, nie jest objęty zakresem podmiotowym ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U 2016 poz. 1990 ze zm.). Wydane w sprawie rozstrzygnięcia dotyczą praw i obowiązków N. D., starającej się o uzyskanie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium Polski. Zarówno decyzja Wojewody, jak i decyzja Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców, stanowią o sytuacji prawnej cudzoziemki, odnoszą się do niej, i tylko do niej. Nie można oczywiście zaprzeczyć, że wynikająca z wydanych aktów sytuacja cudzoziemki i Skarżącego jest – przez fakt zawarcia między nimi związku małżeńskiego – ze sobą powiązana, jednakże stanowi to jedynie o zaistnieniu interesu faktycznego. Ten zaś nie jest wystarczającą przesłanką dla wniesienia skargi przez męża cudzoziemki. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. postanowił jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.