IV SA/Wa 1101/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kaja Angerman (spr.),, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska,, sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant sekr. sąd. Robert Dudek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania 1. Uchyla decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]; 2. Zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz E. sp. z o. o. z siedzibą w S. kwotę 6917 złotych (sześć tysięcy dziewięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] lutego 2018r. po rozpatrzeniu odwołań [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. oraz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], orzekającą w pkt 1 o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł za nieruchomość przejętą z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa, położoną w obrębie S., gmina P. [...], powiat g., oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,4748 ha, przeznaczoną pod inwestycję pn. "Budowa Południowej Obwodnicy Miasta G. (droga ekspresowa [...]), na odcinku od Obwodowej [...] (węzeł "S.") do włączenia do istniejącej drogi krajowej nr [...] w miejscowości K., na terenie gmin: P. [...], K., miasto G., [...] ", w pkt 2 pomniejszającą kwotę ww. odszkodowania o kwotę [...] zł, wypłaconą tytułem zaliczki na poczet odszkodowania w wysokości 70% odszkodowania ustalonego przez Wojewodę [...] w decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], w pkt 3 przyznającą odszkodowanie ustalone w pkt 1 niniejszej decyzji, pomniejszone o kwotę wskazaną w pkt 2 decyzji, na rzecz poprzedniego właściciela nieruchomości tj. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. oraz w pkt 4 zobowiązującą Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego odszkodowania jednorazowo, w terminie 14 dni licząc od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. Przedmiotowa nieruchomość decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. została przeznaczona pod inwestycję pn. "Budowa Południowej Obwodnicy Miasta G. (droga ekspresowa [...]), na odcinku od Obwodowej [...] (węzeł "S.") do włączenia do istniejącej drogi krajowej nr [...] w miejscowości K., na terenie gmin: P. [...], K., miasto G., [...] ". Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. w wysokości [...] zł, za przejęcie na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości oraz zobowiązał do wypłaty tak ustalonego odszkodowania Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w G. w terminie 14 dni od kiedy decyzja o ustaleniu odszkodowania stanie się ostateczna. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S., Minister Infrastruktury uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w S. za ww. nieruchomość oraz zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do zapłaty odszkodowania, jednorazowo w terminie 14 dni licząc od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w S.. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. orzekł w pkt 1 o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł za nieruchomość przejętą z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa, w pkt 2 pomniejszył kwotę ww. odszkodowania o kwotę [...] zł, wypłaconą tytułem zaliczki na poczet odszkodowania w wysokości 70% odszkodowania ustalonego przez Wojewodę [...] w decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r., w pkt 3 przyznał odszkodowanie ustalone w pkt 1 niniejszej decyzji, pomniejszone o kwotę wskazaną w pkt 2 decyzji, na rzecz poprzedniego właściciela nieruchomości tj. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. oraz w pkt 4 zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty ustalonego odszkodowania jednorazowo, w terminie 14 dni licząc od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Od powyższej decyzji odwołania do Ministra Infrastruktury i Budownictwa złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. oraz Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. W przedmiotowym odwołaniu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie odszkodowania w kwocie [...] zł. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 18 ust. 1 e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez błędną wykładnię tego przepisu prawa i odmowę podwyższenia należnego odszkodowania o 5% wartości nieruchomości. Skarżąca wskazała, iż wydała przedmiotową nieruchomość w terminie 30 dni, od dnia w którym decyzja Wojewody [...] września 2009 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, co oznacza, iż przesłanki z art. 18 ust. 1 e ww. ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. zostały spełnione. Natomiast Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji, względnie o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W przedmiotowym odwołaniu skarżący wskazał, iż Wojewoda [...] w zaskarżonej decyzji nie uwzględnił waloryzacji części wypłaconego odszkodowania zaliczając tę kwotę w wysokości nominalnej, naruszając tym samym art. 132 ust. 3a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, iż sporządzony w niniejszej sprawie operat szacunkowy z dnia [...] stycznia 2016 r. zawiera błędy, które dyskwalifikują możliwość jego wykorzystania jako dowodu w sprawie. Odwołujący się podniósł, iż do wyceny gruntu położonego we wsi S. biegły wykorzystał transakcje gruntami zlokalizowanymi w miastach powiatowych tj. w W., S., P. [...] oraz w G.. Powyższy dobór nieruchomości porównawczych zdaniem odwołującego, jest w sposób oczywisty błędny i prowadzi do zawyżenia wartości nieruchomości. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał m.in., że w niniejszej sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejętą z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość położoną w obrębie S., gmina P. [...], powiat g., oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,4748 ha, stanowi operat szacunkowy z dnia [...] stycznia 2016 r., sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego S. J., którego aktualizacja została potwierdzona na dzień [...] marca 2017 r. Operat szacunkowy jest jednym z dowodów w sprawie, i tak jak każdy inny dowód, podlega ocenie przez organ administracji, stosownie do art. 77 Kpa. Rzeczoznawca majątkowy wskazał, iż działka nr [...] o pow. 0,4748 ha na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stanowiła teren niezagospodarowany o zmiennej konfiguracji, z pojedynczymi zadrzewieniami i zakrzaczeniami. Na nieruchomości posadowiony był stelaż metalowy na reklamę o wysokości 7,8 metra i stopniu zużycia 30% oraz znajdowała się na niej kanalizacja deszczowa i telekomunikacyjna. Pozostałe media znajdowały się w bezpośrednim otoczeniu nieruchomości. Biegły wskazał, iż przedmiotowa nieruchomość położona jest w strefie zabudowy usługowej i mieszkaniowej o dużym poziomie intensywności, w strefie podmiejskiej miasta P. [...], w odległości około 10 km od G.. Badając przeznaczenie planistyczne nieruchomości rzeczoznawca majątkowy podał, iż przedmiot wyceny na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy P. [...] część wyżynna, zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta Gminy z dnia 10 sierpnia 2005 r., opublikowanym w Dzienniku Urzędowym województwa [...] z dnia 20 września 2005 r., nr [...] poz. [...]. Zgodnie z ww. planem miejscowym przedmiotowa działka znajduje się na terenie oznaczonym symbolami: [...] - zieleń izolacyjna o powierzchni 0,1766 ha, [...] - autostrady o pow. 0,2151 ha, [...] - obiekty obsługi ruchu drogowego o pow. 0,0831 ha. Rzeczoznawca majątkowy wskazał, iż ze względu na brak w obrocie dostatecznej do przeprowadzenia wyceny liczby nieruchomości spełniających kryteria podobnych, o porównywalnych częściach składowych i co za tym idzie braku możliwości wyznaczenia wartości rynkowej nieruchomości, w procedurze wyceny określona została wartość odtworzeniowa nieruchomości. Wyceniając przedmiotową nieruchomość biegły w pierwszej kolejności przeanalizował nieruchomości przeznaczone w planie pod zieleń izolacyjną, wskazując, iż stanowią one najczęściej część nieruchomości przeznaczonej pod zabudowę o pewnej uciążliwości środowiskowej lub wyznaczane są w przestrzeni jako pasy izolujące większy obszar stanowiący własność miasta. Biegły stwierdził, iż transakcje takimi gruntami nie występują na analizowanym rynku dlatego analizą objął nieruchomości o przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniowo - usługową, gdyż takie przeznaczenie posiadały nieruchomości sąsiednie. Biegły wyjaśnił, iż miarą wartości gruntów przeznaczonych pod zieleń izolacyjną są nieruchomości niezabudowane przeznaczone pod zabudowę mieszkaniowo - usługową z terenu miejscowości S.. Analizą został więc objęty teren miejscowości S. od grudnia 2014 roku do dnia wyceny. Następnie biegły przeanalizował nieruchomości nabywane pod budowę dróg zlokalizowane na obszarach miast województwa i obszarach podmiejskich, z terenu województwa [...] z okresu od marca 2013 roku do dnia wyceny. W wyniku dokonanej analizy biegły stwierdził, iż wartość niezabudowanych nieruchomości gruntowych przeznaczonych pod zabudowę usługową jest nieco niższa niż wartość nieruchomości drogowych. W związku z powyższym biegły dokonał wyceny przedmiotowej nieruchomości przyjmując za podstawę wyceny transakcje nieruchomościami o przeznaczeniu drogowym. Wycena przedmiotowej nieruchomości została przeprowadzona przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metodą porównywania parami. Do ostatecznej analizy biegły przyjął 5 transakcji nieruchomościami nabywanymi na cele drogowe. Rzeczoznawca majątkowy wskazał, iż na ceny nieruchomości drogowych wpływ miały następujące cechy rynkowe: lokalizacja (waga 35%), intensywność zabudowy na obszarze lokalizacji (waga 26%), natężenie procesów urbanistycznych - wielkość najbliższego miasta (waga 39%). Wartość rynkową prawa własności nieruchomości biegły obliczył na kwotę [...] zł ([...] zł/m2). Wartość odtworzeniową części składowej tj. reklamowego stelaża metalowego o wysokości 7,8 m i stopniu zużycia 30% biegły oszacował na kwotę [...] zł. Ostatecznie wartość odtworzeniową przedmiotowej nieruchomości stanowiącej sumę wartości rynkowej prawa własności gruntu oraz wartości odtworzeniowej jego części składowej biegły oszacował na kwotę [...] zł Organ odwoławczy przytoczył treść art. 134 i 135 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.), dalej ugn oraz § 36 ust. 4 rozporządzenia. Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności operat szacunkowy z dnia [...] stycznia 2016 r. organ odwoławczy wyjaśnił, że nie zawiera on nieprawidłowości, które uniemożliwiałyby dalsze jego wykorzystywanie dla celu ustalenia odszkodowania. Opinia biegłego spełnia wszystkie wymogi formalne określone w rozporządzeniu i opiera się na prawidłowych danych dotyczących szacowanej nieruchomości, właściwym doborze nieruchomości podobnych oraz właściwym ustaleniu współczynników korygujących. Operat szacunkowy nie zawiera zatem wad powodujących naruszenie przepisów ugn i rozporządzenia. Autor operatu wyczerpująco wyjaśnił przyjęty przez siebie wybór metody szacowania nieruchomości oraz szczegółowo scharakteryzował przyjęty rynek transakcyjny. Zdaniem organu niezasadny jest podniesiony przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w odwołaniu zarzut dotyczący zawyżenia wartości nieruchomości, poprzez nieprawidłowy dobór nieruchomości porównawczych. W wyniku dokonanej analizy biegły stwierdził, iż wartość niezabudowanych nieruchomości gruntowych przeznaczonych pod zabudowę usługową jest nieco niższa niż wartość nieruchomości drogowych. Takie nieruchomości przeznaczone pod zieleń izolacyjną osiągają niższe ceny niż nieruchomości nabywane na cele drogowe. W związku z powyższym biegły prawidłowo dokonał wyceny przedmiotowej nieruchomości przyjmując za podstawę wyceny transakcje nieruchomościami o przeznaczeniu drogowym. Rzeczoznawca majątkowy wyczerpująco wyjaśnił kwestię związaną z określeniem wartości przedmiotowej nieruchomości w oparciu o wartość rynkową nieruchomości dla jej alternatywnego przeznaczenia. Szeroko została opisana analiza nieruchomości, na których biegły oparł wycenę, ze szczególnym naciskiem na cechy wpływające na uznanie tych nieruchomości za podobne w rozumieniu art. 4 pkt 16 ugn, jak również wskazanie cech ich różniących. W ocenie organu odwoławczego, przedstawiony do bazy porównawczej zestaw nieruchomości przeznaczonych do celów porównawczych jest jasny, a wytypowane nieruchomości posiadają cechy zbliżone pod względem położenia i właściwości, zaś wszelkie różnice w cechach nieruchomości zostały skorygowane poprawkami kwotowymi. Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza operatu szacunkowego nie wykazała także nieprawidłowości w zakresie dokonanych obliczeń. Pozwala to stwierdzić, że określona wartość nieruchomości jest poprawna. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu podniesionego przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad dotyczącego nie uwzględnienia waloryzacji części wypłaconego odszkodowania i zaliczeniu tej kwoty w wysokości nominalnej, organ wyjaśnił, że nie zasługuje on na uwzględnienie. W niniejszej sprawie na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. byłemu właścicielowi przedmiotowej nieruchomości tj. [...] Sp. z o.o., została wypłacona zaliczka w wysokości 70% odszkodowania ustalonego w ww. decyzji. Natomiast w zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2017r. Wojewoda [...] w pkt 2 pomniejszył kwotę odszkodowania o kwotę [...] zł, wypłaconą tytułem zaliczki na poczet odszkodowania w wysokości 70% odszkodowania ustalonego w decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. W myśl art. 12 ust. 5 specustawy drogowej do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18. Zgodnie z art. 18 ust. 3 specustawy drogowej odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, podlega waloryzacji na dzień wypłaty, według zasad obowiązujących w przypadku zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. Powyższy przepis 18 ust. 3 specustawy drogowej dotyczy waloryzacji odszkodowania, a nie zaliczki wypłaconej w związku z ustalonym odszkodowaniem. W niniejszej sprawie byłemu właścicielowi nie zostało wypłacone odszkodowanie tylko zaliczka, w związku z powyższym art. 132 ust. 3a ugn stanowiący iż, jeżeli decyzja, na podstawie której wypłacono odszkodowanie, została następnie uchylona lub stwierdzono jej nieważność, osoba, której wypłacono odszkodowanie, lub jej spadkobierca są zobowiązani do zwrotu tego odszkodowania po jego waloryzacji na dzień zwrotu, nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Zasada waloryzacji świadczeń pieniężnych jest wyjątkiem od reguły nominalizmu ujętej w art. 3581 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z regułą prawną zobowiązanie pieniężne należy spełnić przez zapłatę tej samej sumy pieniężnej, na jaką opiewał dług w chwili powstania zobowiązania (art. 3581 §1). Jeśli spełnienie świadczenia pieniężnego nie następuje natychmiast, wówczas może pojawić się kwestia zmniejszenia siły nabywczej pieniądza (np. w warunkach wysokiej inflacji), co prowadzi do naruszenia interesu dłużnika lub wierzyciela. Stąd też art. 3581 §3 Kodeksu cywilnego daje możliwość waloryzacji świadczenia pieniężnego w razie istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza po powstaniu zobowiązania, sąd może po rozważeniu interesów stron, zgodnie z zasadami współżycia społecznego, zmienić wysokość lub sposób spełnienia świadczenia pieniężnego, chociażby były ustalone w orzeczeniu lub umowie. Waloryzacja zakłada, że świadczenia pieniężne mają na celu dostarczenie wierzycielowi takiej samej wartości ekonomicznej, jaką miała wierzytelność w chwili jej powstania. Zatem, jeżeli nastąpi zmiana siły nabywczej pieniądza, wierzyciel otrzyma odpowiednio wyższą lub niższą sumę pieniężną. Należy jednak pamiętać, że waloryzacja odnosi się wyłącznie do zobowiązań pieniężnych, w których mija pewien okres między powstaniem a wygaśnięciem wierzytelności. Od wypłaconej zaliczki jak i odszkodowania wypłaconego na mocy ostatecznej decyzji w przedmiocie ustalenia odszkodowania nie nastąpił znaczny upływ czasu skutkujący zmianą siły nabywczej pieniądza. Odnosząc się do zarzutu [...] Sp. z o.o. organ wskazał, że Wojewoda [...] prawidłowo nie powiększył ww. odszkodowania o kwotę stanowiącą 5% wartości nieruchomości z tytułu jej wydania zgodnie z art. 18 ust. 1e specustawy drogowej. W myśl tego przepisu w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia: 1) doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17, 2) doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności albo 3) w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna - wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5% wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego. Zatem w świetle art. 18 ust. 1e specustawy drogowej, przyznanie odszkodowania powiększonego o 5% jest uzależnione od łącznego spełnienia następujących przesłanek: 1) wydania przez właściciela nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz opróżnienia i wydania lokali i innych pomieszczeń, 2) dokonania powyższych czynności w określonym w art. 18 ust. 1e specustawy drogowej terminie. Dopiero spełnienie wszystkich powyższych warunków uprawnia do powiększenia ustalonego odszkodowania o 5%. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W związku z powyższym dotychczasowi właściciele nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej powinni wydać przedmiotową nieruchomość nie później niż w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu ww. decyzji. Z akt sprawy wynika, iż zawiadomienie o wydaniu ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zostało doręczone [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S., w dniu [...] października 2009 r. Natomiast [...] Sp. z o.o. wydała przedmiotową nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] inwestorowi w dniu [...] listopada 2009 r. W związku z powyższym został przekroczony 30 dniowy termin, o którym mowa w art. 18 ust. 1e pkt 1 specustawy drogowej. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż uprawnienie do powiększenia kwoty odszkodowania za wydanie nieruchomości może być przyznane jednokrotnie, a zatem bądź z tytułu wydania nieruchomości w terminie określonym w art. 18 ust. 1e pkt 1 i 2 bądź w terminie wskazanym w pkt 3 tej ustawy. Oznacza to, że jeżeli właściciel nieruchomości nie wydał nieruchomości w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu przez organ pierwszej instancji decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności to nie przysługuje mu uprawnienie do powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości, nawet wówczas gdy wydał swoją nieruchomość w terminie 30 dni od dnia uostatecznienia się decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W związku z powyższym podnoszony przez odwołującego się argument, iż [...] Sp. z o.o. wydała przedmiotową nieruchomość w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, stała się ostateczna (tj. 5 listopada 2009r.) nie znajduje uzasadnienia na gruncie obowiązujących przepisów. W związku z powyższym Wojewoda [...] zasadnie uznał, że nie została spełniona ustawowa przesłanka wynikająca z przepisu art. 18 ust. 1e pkt 1 specustawy drogowej, wobec czego nie podwyższył on ustalonego odszkodowania o kwotę równą 5% prawa własności nieruchomości. Na powyższą decyzję [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając decyzję w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. Naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych [zwana dalej: Ustawą], poprzez błędną wykładnię tego przepisu prawa i odmowę podwyższenia o 5 % wysokości należnego skarżącej odszkodowania, pomimo spełnienia przesłanek takiego podwyższenia. 2. Naruszenie przepisów postępowania - przepisu art. 77 § 1 kpa poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez: a) błędne ustalenie, że skarżąca wydała nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] dopiero w dniu [...] listopada 2009 roku, w sytuacji, gdy skarżąca wydała tą nieruchomość w dniu [...] listopada 2009 roku; b) błędne ustalenie, że bieg 30 - dniowego terminu, o którym mowa w art. 18 ust. le Ustawy rozpoczął się z chwilą otrzymania przez skarżącą zawiadomienia o wydaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 roku o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, doręczonego skarżącej w dniu [...] października 2009 roku, w sytuacji, gdy w tym dniu skarżącej nie zostało doręczone zawiadomienie o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17 Ustawy, a zawiadomienie o wydaniu takiej decyzji w ogóle nie zostało skarżącej doręczone, wobec czego bieg 30 dniowego terminu rozpoczął się z dniem, w którym decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 roku o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, to jest z dniem [...] listopada 2009 roku (art. 18 ust. le pkt 3 Ustawy). Skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lutego 2018 roku oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono że zgodnie z treścią art. 18 ust. 1e specustawy bieg 30-dniowego terminu rozpoczyna się m.in. z dniem doręczenia właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17 ustawy, a więc z dniem doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Wykładnia przepisu art. 18 ust 1 e pkt 1 Ustawy wskazuje, iż strona winna być zawiadomiona o tym, że decyzji ZRiD został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdyż strona musi mieć wiedzę, iż rozpoczął się właśnie bieg 30 dniowego terminu, o którym mowa w przepisie art. 18 ust. le Ustawy. Skarżąca podkreśliła, że zawiadomienie z dnia [...] września 2009 roku o wydaniu decyzji ZRiD z dnia [...] września 2009 roku, które zostało doręczone skarżącej w dniu [...] października 2009 roku, nie zawierało informacji o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17 Ustawy. W przedmiotowym zawiadomieniu w ogóle nie została zawarta informacja, aby decyzji z dnia [...] września 2009 roku o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Co więcej, w zawiadomieniu tym nie została również zawarta informacja, aby decyzja ZRiD z dnia [...] września 2009 roku została wydana na podstawie art. 17 Ustawy. Wręcz przeciwnie, jako podstawa prawna decyzji ZRiD w zawiadomieniu wymienione zostały jedynie przepisy art. 11a oraz art. 11f ust. 3 ustawy. Mając na uwadze powyższe należy zatem stwierdzić, że otrzymane przez skarżącą w dniu [...] października 2009 roku zawiadomienie, nie stanowiło zawiadomienia, o którym mowa w przepisie art. 18 ust. le pkt 1) ustawy, gdyż nie zawierało ono żadnej informacji, iż decyzji ZRiD nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. W związku z powyższym nie mogło ono spowodować rozpoczęcia biegu 30-dniowego terminu na wydanie nieruchomości, o którym mowa w przepisie art. 18 ust. 1e ustawy. Informację odnośnie nadania decyzji ZRiD z dnia [...] września 2009 roku rygoru natychmiastowej wykonalności skarżąca powzięła dopiero z dniem otrzymania od Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pisma z dnia [...] października 2009 roku, w którym to piśmie Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad poinformowała skarżącą o nadaniu decyzji ZRiD z dnia [...] września 2009 roku rygoru natychmiastowej wykonalności oraz o możliwości powiększenia wysokości odszkodowania o 5% wartości nieruchomości w przypadku, gdy skarżąca wyda nieruchomość w terminie 30 dni, o którym mowa w art. 18 ust. 1e Ustawy. Jednocześnie, w wyżej wymienionym piśmie z dnia [...] października 2009 roku GDDKiA poinformowała skarżącą o możliwości złożenia oświadczenia o gotowości wydania nieruchomości według dołączonego do przedmiotowego pisma GDDKiA wzoru, w terminie 30 dni od daty otrzymania tego pisma GDDKiA. Tym samym GDDKiA potwierdziła, że złożenie przez skarżącą oświadczenia o wydaniu nieruchomości zgodnie z załączonym do pisma wzorem, jest wystarczające w celu wydania przez skarżącą nieruchomości i dotrzymania terminu wskazanego w art. 18 ust. 1e ustawy. Posługując się otrzymanym od GDDKiA wzorem, skarżąca oświadczyła, że z dniem [...] października 2009 roku wyraża gotowość wydania nieruchomości. Oświadczenie skarżącej wpłynęło do GDDKiA w dniu [...] listopada 2009 roku. Nawet zatem przy założeniu, że bieg 30-dniowego terminu do złożenia oświadczenia o wydaniu nieruchomości, o którym mowa w art. 18 ust. le Ustawy, rozpoczął się z dniem [...] października 2009 roku, z czym skarżąca się nie zgadza, należałoby uznać, że skarżąca składając w dniu [...] listopada 2009 roku opisane wyżej oświadczenie z dnia [...] października 2009 roku o wydaniu nieruchomości, wydała nieruchomość z zachowaniem ww. 30- dniowego terminu. Przedmiotowa nieruchomość, stanowiąca działkę nr [...], była działką niezabudowaną budynkami, nie była użytkowana przez skarżącą, jak i przez żadne osoby trzecie. Działka gruntu nr [...] w dacie wydania decyzji z dnia [...] września 2009 roku była działką nieogrodzoną. Skarżąca nigdy nie czyniła żadnych przeszkód w przejęciu przez Skarb Państwa w posiadanie działki nr [...]. W związku z powyższym, samo złożenie przez skarżącą oświadczenia z dnia [...] października 2009 roku było wystarczające w celu wydania nieruchomości, co znajduje zresztą potwierdzenie w treści pisma GDDKiA z dnia [...] października 2009 roku. Zdaniem skarżącej, w związku z faktem, że skarżącej nie doręczono zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17 ustawy, bieg 30 - dniowego terminu na wydanie nieruchomości rozpoczął się z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, to jest z dniem [...] listopada 2009 roku. Skarżąca zatem, składając jeszcze przed tym terminem oświadczenie z dnia 30 października 2009 roku o gotowości wydania nieruchomości, zmieściła się w granicach terminu, o którym mowa w przepisie art. 18 ust. 1e ustawy, dokonując niezwłocznego wydania przedmiotowej nieruchomości. Z ostrożności procesowej wskazano, iż skarżąca została zawiadomiona o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17 Ustawy w dniu, w którym skarżącej doręczono pismo GDDKiA z dnia [...] października 2009 roku, w którym skarżąca została po raz pierwszy poinformowana o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji ZRiD i o możliwości wydania nieruchomości w terminie 30 dni, aby uzyskać podwyższone o 5% odszkodowanie. Pismo to skarżąca otrzymała nie wcześniej niż w dniu [...] października 2009 roku, to jest w dacie jego sporządzenia ( w chwili obecnej skarżąca nie jest w stanie ustalić dokładnej daty doręczenia jej pisma GDDKiA z dnia [...] października 2009 roku ). Powyższe oznacza, iż najwcześniejszym, możliwym terminem rozpoczęcia biegu terminu, o którym mowa w art. 18 ust. 1e ustawy jest dzień 12 października 2009 roku, a termin ten upłynął w dniu [...] listopada 2009 roku ( dzień 11 listopada 2009 roku był dniem ustawowo wolnym od pracy ). W tej sytuacji, oświadczenie skarżącej z dnia [...] października 2009 roku o wydaniu nieruchomości, złożone w dniu [...] listopada 2009 roku, zostało wydane z zachowaniem 30 dniowego terminu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 e ustawy. Skarżąca w dniu [...] grudnia 2009 roku otrzymała od Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pismo, datowane na dzień [...] listopada 2009 roku, w którym GDDKiA wzywa skarżącą do pilnego podpisania i odesłania dołączonego do pisma protokołu przejęcia nieruchomości. Dołączony do tego pisma protokół potwierdzić miał wydanie przez skarżącą nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] i jej odbiór przez GDDKiA. Skarżąca zatem, pomimo uprzedniego złożenia oświadczenia z dnia [...] października 2009 roku o wydaniu nieruchomości, które miało być wystarczające dla dotrzymania terminu wskazanego w art. 18 ust. 1e Ustawy, zgodnie z prośbą GDDKiA, po otrzymaniu pisma z dnia [...] listopada 2009 roku, podpisała również dołączony do tego pisma protokół przejęcia nieruchomości, po raz kolejny potwierdzając dobrowolne wydanie przez nią nieruchomości w terminie wskazanym w art. 18 ust. 1e ustawy. Z treści przedmiotowego pisma GDDKiA z dnia [...] listopada 2009 roku jednoznacznie wynika, że podpisanie protokołu przekazania nieruchomości i jego dostarczenie w wyznaczonym skarżącej terminie do dnia [...] grudnia 2009 roku jest warunkiem dotrzymania terminu wskazanego w art. 18 ust. 1e Ustawy i powiększenia odszkodowania o 5 % wartości nieruchomości. Tym samym, GDDKiA potwierdziła, że 30 - dniowy termin na wydanie nieruchomości, rozpoczął swój bieg dopiero w dniu [...] listopada 2009 roku, to jest w dniu, w którym decyzja z dnia [...] września 2009 roku o zezwoleniu na realizację inwestycji stała się ostateczna. Niewątpliwie należy zatem uznać, że skarżąca dotrzymała 30 - dniowego terminu na wydanie nieruchomości, wskazanego w art. 18 ust. 1e Ustawy. Skarżąca bowiem już w dniu [...] października 2009 roku złożyła oświadczenie o wydaniu nieruchomości. Nadto, skarżąca powyższe ponownie potwierdziła, podpisując przesłany jej protokół stwierdzający, że przekazanie nieruchomości nastąpiło z dniem [...] listopada 2009 roku. Skarżąca zatem zmieściła się w 30 - dniowym terminie biegnącym od dnia [...] listopada 2009 roku, co uzasadnia podwyższenie należnego jej odszkodowania o 5 % wartości nieruchomości. Zarówno rozstrzygnięcie Wojewody [...] zawarte w decyzji z dnia [...] kwietnia 2017 roku o odmowie podwyższenia odszkodowania o 5 %, jak i obecne rozstrzygnięcie Ministra Inwestycji i Rozwoju zawarte w decyzji z dnia [...] lutego 2018 roku, utrzymującej w mocy ww. decyzję Wojewody [...], budzi również zdziwienie w kontekście poprzednich rozstrzygnięć wydanych przez te organy. I tak, w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 roku Wojewoda [...] stwierdził, że " Wojewoda [...] podziela stanowisko w kwestii zasadności zwiększenia odszkodowania o 5%. W aktach sprawy znajduje się bowiem Protokół przejęcia nieruchomości, z którego wynika, ze działka nr [...] została przez Państwa wydana w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna", (str. 3 pisma Wojewody [...]). Analogiczne jak wyżej stanowisko Wojewoda [...] zajął w decyzji z dnia [...] marca 2010 roku Nr [...] (str. 8 decyzji) podwyższając odszkodowanie o 5 %, a także w decyzji z dnia [...] czerwca 2013 roku nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W ocenie sądu skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] lutego 2018r. i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z [...] kwietnia 2017r. naruszają przepisy prawa procesowego w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że działka nr [...] z obrębu S. w gminie P. [...] o powierzchni 0,4748 ha przeszła z mocy prawa na własność Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja Wojewody [...] z [...] września 2009r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pod nazwa "Budowa Południowej Obwodnicy Miasta G. (droga ekspresowa [...]), na odcinku od [...] (węzeł S.) do włączenia do istniejącej drogi krajowej nr [...] w miejscowości K., na terenie gmin: P. [...], K., miasto G., [...]" stała się ostateczna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2015 r., poz. 2031, tj. zwanej dalej specustawą). Zgodnie z treścią art. 12 ust. 4a i 5 ustawy do ustalenia wysokości odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem art. 18. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 12 ust. 4a, ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Z kolei, stosownie do treści art. 130 i art. 134 ustawy o gospodarce nieruchomościami, odszkodowanie ustala się według wartości rynkowej nieruchomości na podstawie opinii rzeczoznawcy majątkowego. W sprawie niniejszej, podstawę dla ustalenia odszkodowania za wyżej opisaną nieruchomość stanowił operat szacunkowy z dnia [...] stycznia 2016r., sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego S. J., którego aktualność rzeczoznawca potwierdził na dzień [...] marca 2017r. Oceniając ten operat, organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, że ustalona w nim wartość nieruchomości przejętej na rzecz Skarbu Państwa jest ustalona w sposób wymagany przez prawo i ocenę taką, sąd orzekający w niniejszej sprawie, w pełni podziela. Wobec powyższego mógł on stanowić podstawę do określenia wysokości należnego odszkodowania, co zasadnie uznały organy orzekające w rozpatrywanej sprawie. Wynikająca z opracowanego na potrzeby tego postępowania operatu szacunkowego wartość nieruchomości, ani wartość dowodowa operatu nie stanowi przedmiotu sporu, bowiem nie są kwestionowane przez stronę skarżącą. Przedmiot sporu stanowi wysokość ustalonego przez organ odszkodowania w związku z ze stwierdzeniem braku przesłanek do podwyższenia odszkodowania o kwotę stanowiącą 5 % wartości nieruchomości. W ocenie sądu zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, bowiem organ nie podjął niezbędnych czynności do wyjaśnienia kwestii spełnienia przez dotychczasowego właściciela nieruchomości przesłanek do podwyższenia ustalanego na jego rzecz odszkodowania, nie zebrał i nie ocenił wystarczającego materiału dowodowego umożliwiającego ustalenie stanu faktycznego i rozstrzygnięcie sprawy. Tym samym organ naruszył obowiązki wynikające z art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa. W odniesieniu do tego zagadnienia mającego wpływ na ustalenie wysokości należnego odszkodowania organ poprzestał na ustaleniu, że zawiadomienie o wydaniu decyzji Wojewody [...] z [...] września 2009r. zostało skarżącej spółce doręczone [...] października 2009r. oraz ustaleniu o wydaniu nieruchomości inwestorowi [...] listopada 2009r. Ocenę o przekroczeniu 30 dniowego terminu do wydania nieruchomości organ oparł wyłącznie na wynikającej z protokołu przejęcia nieruchomości dacie wydania nieruchomości z dniem [...] listopada 2009r., nie czyniąc żadnych ustaleń dotyczących prawidłowości dokonanego zawiadomienia o którym stanowi art. 18 ust. 1e specustawy. Organ nie zbadał więc, że w zawiadomieniu o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej doręczonym stronie skarżącej rzeczywiście w dniu [...] października 2009r. nie zamieszczono informacji o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Tymczasem już tylko po stwierdzeniu tej okoliczności organ powinien podjąć działania w celu ustalenia czy ustawowy 30 dniowy termin do wydania nieruchomości należało w takim przypadku odnosić do daty doręczenia niespełniającego ustawowego wymogu zawiadomienia czy też do daty faktycznego dowiedzenia się przez dotychczasowego właściciela nieruchomości o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ nie wzywał skarżącej spółki do wyjaśnienia okoliczności dowiedzenia się o tej okoliczności ani nie wyjaśniał w jakich okolicznościach doszło do wydania nieruchomości w dacie wskazanej w protokole, a więc powodów dla których inwestor, któremu skutki niezwłocznego wydania nieruchomości są niewątpliwie doskonale znane i dotychczasowy właściciel w protokole wydania nieruchomości odnosili się do daty ostateczności decyzji o realizacji inwestycji, a nie daty doręczenia zawiadomienia o jej wydaniu powołując się na treść art. 18 ust. 1e ustawy. Stosownie do treści art. 18 ust. 1e specustawy w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia: 1) doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17, 2) doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności albo 3) w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna - wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5% wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego. Należy wskazać, że według art. 17 ust. 1 ustawy wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych nadają decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. Wymienione w art. 18 ust. 1e zawiadomienie o wydaniu decyzji o której mowa w art. 17 ustawy jest więc w istocie zawiadomieniem o wydaniu decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, z którym niewątpliwie łączy się obowiązek niezwłocznego wydania nieruchomości. Nie ma wątpliwości, że okoliczność ta miała istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, bowiem mogła prowadzić do odmiennych ustaleń faktycznych, aniżeli te, których dokonał organ odwoławczy. Gdyby organ podjął działania w kierunku wyjaśnienia prawidłowości zawiadomienia, a także okoliczności sporządzenia protokołu o takiej treści, powziąłby również informacje o innych istotnych dla wyjaśnienia tego zagadnienia okolicznościach i dowodach, jak te które zostały wskazane w skardze. Sąd przeprowadził dowód z tych dokumentów tj. m.in. istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy: zawiadomienia z [...] września 2009r. o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji, pisma GDDKiA z [...] października 2009r., oświadczenia o gotowości wydania nieruchomości z [...] października 2009r., pisma GDDKiA z [...] listopada 2009r. Niewątpliwie są to dowody, które miały istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy i istniały w dacie wydania zaskarżonej decyzji lecz nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie, ponieważ nie podjął niezbędnych czynności zmierzających do zgromadzenia materiału dowodowego pozwalającego rozstrzygnąć sprawę. Nieznajomość tych okoliczności i dowodów stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 5 kpa wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję). Przez wydanie nieruchomości, o którym stanowi art. 18 ust. 1e specustawy w ocenie sądu należy rozumieć nie tylko przeniesienie posiadania w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego (art. 348 kc.), ale także realne zaoferowanie i zapewnienie inwestorowi możliwości jej odebrania i to niezależnie od tego, czy w sposób faktyczny przyjął on ją do swojej dyspozycji. Istotą takiego działania właściciela jest jego dobrowolność oraz niepozostawiające wątpliwości wykazanie własnym zachowaniem, co ważne przed upływem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 18 ust. 1e ustawy, że nie jest zainteresowany dalszym posiadaniem gruntu. Na tego rodzaju działanie dotychczasowego właściciela wskazuje pisemne oświadczenie doręczone inwestorowi w dniu [...] listopada 2009r. Przedwcześnie zatem organ odwoławczy ocenił, że w sprawie nie występują żadne okoliczności wskazujące, że skarżąca spółka uzewnętrzniła wyraźną wolę przekazania działki inwestorowi przed upływem 30 dniowego terminu określonego w art. 18 ust. 1e specustawy. Organ nie ustalił w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz nie odniósł się do wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni powyższą ocenę prawną, zgromadzi materiał dowodowy umożliwiający rozstrzygnięcie sprawy, w tym uwzględni nowe okoliczności i nowe dowody na które powołuje się strona skarżąca, w szczególności wyjaśni okoliczności związane z zawiadomieniem o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji z nadanym rygorem natychmiastowej wykonalności, złożeniem oświadczenia o gotowości wydania nieruchomości i doręczenia go inwestorowi w dniu [...] listopada 2009r., a następnie dokona jego wszechstronnej oceny. Konieczność dokonania ustalenia stanu faktycznego (przy uwzględnieniu, że sporządzony na potrzeby postępowania operat szacunkowy był już aktualizowany) i zapewnienia realizacji zasady dwuinstancyjności obligowała sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego także decyzji organu I instancji. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 w/w ustawy.