IV SA/Wa 1087/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rząsa, , po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania koni postanawia odrzucić skargę

Zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu odwołania Fundacji [...]z siedzibą w W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (zwane dalej "Kolegium") uchyliło decyzję Burmistrza Gminy R. z [...] stycznia 2017 r. nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W dniu 28 marca 2017 r. (data nadania w UP) Gmina R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Kolegium, zarzucając naruszenie art. 84 § 1 i art. 71 § 1 k.p.a. Jednocześnie Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że Gmina nie ma legitymacji do wniesienia skargi, ponieważ Burmistrz – czyli organ Gminy, wydał w sprawie decyzję jako organ pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak stanowi natomiast art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi nie może być organ, który orzekał w sprawie jako organ pierwszej instancji (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2002 r., sygn. akt III SA 393/01, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 19 października 2000 r., sygn. akt II SA/Gd 2159/00). Nie ma on bowiem interesu prawnego w rozumieniu ww. przepisu. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienie strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Uprawnień takich nie przewidują przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W postanowieniu z 20 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 527/12 Naczelny Sąd Administracyjny (zwany dalej "NSA"), stwierdził, że: "Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego (por.: uchwały NSA z 9 października 2000 r. sygn. akt OPK 14/00, publ. ONSA 2001, nr 1, poz. 17, oraz z 19 maja 2003 r. sygn. akt OPS 1/03, publ. ONSA 2003, nr 4, poz. 115). W rezultacie skarga wniesiona przez organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji, niemający z zasady legitymacji skargowej, podlega odrzuceniu (por.: wyrok NSA z 16 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1017/04, CBOSA; uchwała składu Siedmiu Sędziów NSA z 11 kwietnia 2005 r. sygn. akt OPS 1/04 publ. ONSA/WSA 2005, nr 4(7), poz. 62). Ten kierunek wykładni został podtrzymany m. in. w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2016 r., I OPS 2/15 (CBOSA) oraz postanowieniu NSA z 5 lipca 2016 r., I OSK 1445/16 (CBOSA). Podsumowując stwierdzić należy, że Gmina R., jako jednostka samorządu terytorialnego, której organ (Burmistrz) wydał w pierwszej instancji decyzję uchyloną następnie zaskarżoną decyzją, nie posiada w przedmiotowej sprawie legitymacji do wniesienia skargi do Sądu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia