IV SA/Wa 1081/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: odrzucić skargę

W piśmie z dnia 9 kwietnia 2014 r., A. S., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. orzekającą o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Postanowieniem z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1081/14, referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Po rozpoznaniu sprzeciwu od tego postanowienia, w dniu 7 sierpnia 2014 r. Sąd odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy. Na to postanowienie pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II OZ 938/14, oddalił. Sąd w piśmie z dnia 1 października 2014 r. przesłał pełnomocnikowi skarżącego odpis zarządzenia Przewodniczącej Wydziału IV z 30 września 2014 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 300 zł, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwanie to doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 13 października 2014 r. Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę gdy pomimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu. Z informacji Oddziału Finansowo – Budżetowego Sądu z 5 listopada 2014 r. wynika, że w zakreślonym terminie – tj. do 20 października 2014 r. nie uiszczono należnego wpisu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 220 § 3 cyt. ustawy należało orzec jak w sentencji.