IV SA/Wa 106/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.) Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski asesor WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2021 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zastrzeżeń wniesionych do projektu uproszczonego planu urządzenia lasów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego B. K. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z [...] listopada 2020r. znak sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania Pana B.K. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. orzekającą o nieuznaniu zastrzeżenia wniesionego przez odwołującego się do projektu uproszczonego planu urządzenia lasów miasta [...], w zakresie dotyczącym ustaleń dla działki nr ew. [...], obręb [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...].08.2018 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek Pana B.K. do projektu uproszczonego planu urządzenia lasów miasta [...], w zakresie dotyczącym ustaleń dla działki nr ew. [...] obręb [...]. Stosownie do art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r. poz. 6 ze zm.), w terminie 30 dni od daty wyłożenia projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, zainteresowani właściciele lasów mogą składać zastrzeżenia i wnioski w sprawie planu. Starosta wydaje decyzje w sprawie uznania lub nieuznania zastrzeżeń lub wniosków. Zgodnie ze wskazaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], przeprowadzono dowód w postaci oględzin na terenie działki nr ew. [...], obręb [...], a także dokonano analizy ustaleń obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego pod kątem ochrony gruntów leśnych. Podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...].06.2020 r, stwierdzono, że na terenie działki nr ew. [...], obręb [...], rosną drzewa liściaste w ilości 20 sztuk, z czego brzozy stanowią - 6 szt., dęby - 5 szt., lipy - 7 szt. klony - 2 szt. Wysokość drzewostanu od 10 m do 20 m. Zadrzewienie luźne, w znaczącej części działki drzewostan nadmiernie przerzedzony (płazowina), w związku z zamieraniem brzóz i sukcesywną ich wycinką do 2018 r. Na terenie ww. działki stwierdzono brak podszytu. Zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], działka nr ew. [...], obręb [...] położona jest na terenie przeznaczonym na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej i bliźniaczej, oznaczonej symbolem planu [...], dla której powierzchnia biologicznie czynna nie może być mniejsza niż 60% powierzchni ogólnej działki, a suma powierzchni zabudowanej i utwardzonej nie może być większa niż 40% powierzchni ogólnej działki. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta [...], dla przedmiotowej działki brak jest ustaleń ogólnych, dot. zakresu ochrony gruntów leśnych. W ocenie organu objęcie działki nr ew. [...], obręb [...] uproszczonym planem urządzenia lasów pozostaje bez wpływu na przeznaczenie działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Uproszczony plan urządzenia lasu służy bowiem jedynie celom gospodarki leśnej. Nie jest jego celem dokonywanie zmian w zakresie przeznaczenia czy sposobu użytkowania danego terenu. O tym, czy dany grunt jest lasem rozstrzyga definicja zawarta w ustawie o lasach. Charakter gruntu jest ujmowany w ewidencji gruntów i budynków. Zapis w tej ewidencji ma zasadnicze znaczenie dla uznania danego terenu za las. W samym zaś postępowaniu w sprawie przyjęcia planu urządzenia lasu nie są dokonywane zmiany w ewidencji, gdyż należy to do odrębnej procedury przewidzianej w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Jednocześnie przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele budowlane części przedmiotowej działki nie powoduje automatycznie utraty leśnego charakteru gruntu. Dopiero dokonanie wyłączenia gruntu z produkcji leśnej na podstawie decyzji właściwego organu (RDLP w [...]) w oparciu o przepisy art. 11 i 12 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1161), będzie umożliwiało zmianę oznaczenia działki w ewidencji gruntów i budynków, a w konsekwencji utratę statusu lasu. Nie jest to możliwe w obecnie prowadzonym postępowaniu, którego przedmiot dotyczy samych zapisów uproszczonego planu urządzenia lasów gminy [...], a nie zmiany statusu gruntów. Ponadto, odnosząc się do kwestii umieszczenia przedmiotowej działki w wykazie rozbieżności pomiędzy danymi ewidencyjnymi a stanem faktycznym na gruncie, wskazano, że należy mieć na uwadze, że "wykaz ten ma na celu zweryfikowanie danych ewidencyjnych podczas przeprowadzania prac urządzeniowo-leśnych. W wykazie tym ujmowane są również grunty leśne niepokryte roślinnością leśną przez okres dłuższy niż 5 lat i niewykorzystywane w żaden inny sposób w celach gospodarki leśnej. Sporządzenie przedmiotowego wykazu służy bowiem wskazaniu stanu rzeczywistego na gruncie, również w celu nadzoru starosty nad gospodarką leśną w lasach prywatnych, w zakresie spełnienia przez właścicieli lasów obowiązków, o których mowa w art. 13 ustawy o lasach, tj. np. zachowania w lasach roślinności leśnej (upraw leśnych) oraz naturalnych bagien i torfowisk lub obowiązku ponownego wprowadzenia roślinności leśnej (upraw leśnych) w lasach w okresie 5 lat od usunięcia drzewostanu" (odpowiedź Ministra Środowiska z dnia [...].06.2019 r., znak: [...] na pismo Starosty [...] z dnia [...].06.2019 r., znak: [...]). W związku z powyższym uznano, że nie można pominąć lasu występującego na działce nr ew. [...], obręb [...] w [...], w ustaleniach uproszczonego planu urządzenia lasu miasta [...], a zastrzeżenia Wnioskodawcy w tym zakresie należy uznać za nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ wskazał, że w niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest kwestionowana przez stroną skarżącą umieszczenia w projekcie uproszczonego planu urządzenia lasów miasta [...] działki nr ew. [...], obręb [...] jako gruntu, który podlega gospodarce leśnej. Zdaniem strony skarżącej działka ta utraciła swój leśnych charakter i nie powinna być objęta uproszczonym planem urządzania lasu. W ocenie organu o tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach, decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z tym przepisem lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków. Przy analizie tej regulacji, nie można tracić z pola widzenia okoliczności, że urzędowym potwierdzeniem, czy dany obszar spełnia wymogi, o których mowa w ww. przepisie, jest co do zasady stosowny zapis w ewidencji gruntów i budynków. W powyższej sprawie, przedmiotowa działka (dz. ew. nr [...]), jak wynika z ewidencji gruntów stanowi grunt leśny, oznaczone symbolem [...], zaś w okresie od [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] grudnia 2018 r. była objęta Uproszczonym Planem Urządzania Lasów. Z akt sprawy wynika także, iż skarżący jest właścicielem dz. ew. nr [...] i [...], także oznaczonych w ewidencji gruntów symbolem [...] i ujętych w uproszczonym planie urządzenia lasu, przy czym łączna powierzchnia tych działek ( [...], [...] i [...] wynosi [...] ha. Biorąc zatem pod uwagę powyższe okoliczności, a więc stan faktyczny działki, zapisy w ewidencji gruntów (działka oznaczona jest jako grunt leśny [...]), jak również okoliczność, iż przedmiotowa działka stanowi fragment gruntu leśnego o pow. [...] ha, brak jest podstaw do przyjęcia utraty charakteru leśnego. Tym samym działka ew. nr [...] winna być objęta uproszczonym planem urządzania lasu. Zdaniem Kolegium, nie jest możliwe pominięcie w uproszczonym planie urządzenia lasu działki leśnej, jeżeli w chwili sporządzania tego planu działka ta nie jest wyłączona z produkcji leśnej, ani na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy, gdzie odrębnie unormowana jest także procedura zmiany lasu na użytek rolny, która jest dopuszczalna w przypadkach szczególnie uzasadnionych potrzeb właścicieli lasów (decyzje w tych sprawach wydaje starosta na wniosek właściciela lasu), ani też w trybie art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolny i leśnych (tj. Dz.U. Z 2017 r. Poz. 1161 ze zm.). Podnieść również należy, iż obowiązujący dla terenu na którym znajduje się przedmiotowa działka, zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], działka nr ew. [...], obręb [...] określa przeznaczanie terenu na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej i bliźniaczej. Zauważyć jednak należy, iż plan zagospodarowania przestrzennego, w myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określa przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Plan ten jednakże nie zmienia w sposób "automatyczny" zapisów w ewidencji gruntów, albowiem dokonywane jest to na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. z 2020 r. poz. 276 ze zm.). Organ stwierdził także, iż nie podziela stanowiska strony skarżącej co do konieczności uwzględnienia pisma rzeczoznawcy z dnia [...] listopada 2018 r. wskazującego na zurbanizowany charakter terenu. Powyższe okoliczności zdaniem organu nie mogą być uwzględnione, albowiem w istocie przyjęcie tych ustaleń, wykluczałoby w ogóle istnienie terenów leśnych na obszarach zurbanizowanych, a w szczególności w miastach. Organ wskazał, że oględziny działki nie potwierdziły okoliczności wskazywanych przez skarżącego. Teren działki to grunt zadrzewiony, oznaczony w ewidencji jako grunt leśny (oznaczone symbolem [...]), stanowiący fragment większego terenu leśnego obejmującego także dz. ew. nr [...] i [...]o łącznej powierzchni [...] ha. Działka nie została wyłączona z produkcji leśnej, ani też nie dokonano zmian w ewidencji gruntów. Kwestia faktycznego sposobu użytkowania działki, a także działek [...] i [...] nie może być zatem wyłącznym kryterium uzasadniającym okoliczność utraty przez dz. ew. nr [...] charakteru leśnego Kolegium nie zgodziło się również z poglądem strony skarżącej, co do "ustawowego" wyłączenia przedmiotowego gruntu z produkcji leśnej i tym samym, naruszeniem art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji o utracie leśnego charakteru działki nie mogą przesądzać okoliczności faktyczne ani też fakt przeznaczenia w planie działki pod zabudowę. Działka wedle klasyfikacji wynikającej z ewidencji gruntów stanowi działkę leśną i pomimo wskazywanego faktycznego poza leśnego jej użytkowania, nie została tej klasyfikacji pozbawiona. Nie doszło także do wyłączenia gruntu z produkcji leśnej, co także byłoby okolicznością potwierdzającą fakt utraty jej leśnego charakteru. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B.K., zarzucając jej: naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, tj.: 1. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 ze zm., dalej jako "kpa") i art. 15 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która została wydana z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, gdyż skoncentrowano ocenę stanu faktycznego jedynie na jednym dowodzie z arbitralnym odrzuceniem dowodów przemawiających za stanowiskiem Skarżącego, oraz braku ponownego rozpoznania sprawy, nieprzeprowadzeniu faktycznie powtórnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, lecz powielenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustaleń poczynionych w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, które były skutkiem wybiórczej analizy przeprowadzonych w sprawie dowodów dokonanych w ten sposób, że oba organy administracyjne uznały za istotny w sprawie dowód z zapisów w ewidencji gruntów i budynków, z którego wynika, że działka nr ew. [...], obręb [...] jest działką leśną, zaś dowody i okoliczności odmienne zostały uznane przez oba organy za faktycznie nieistotne, choć wynikało z nich wprost, że działka ta utraciła charakter leśny gdyż: - w piśmie rzeczoznawcy (Agencja [...] Sp.j.) z dnia [...] listopada 2018 roku wskazano wprost, że działka ma charakter zurbanizowany i posiada widoczne ślady budownictwa z lat ubiegłych; - w Uchwale Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2004 roku w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], zostało uwzględnione, że przedmiotowa działka położona jest na terenie przeznaczonym na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej i bliźniaczej, oznaczonej symbolem planu [...]; - w składanych jeszcze przed organem I instancji pismach (z dnia [...] sierpnia 2018 roku oraz z dnia [...] marca 2019 roku) w sposób jasny i obszerny wskazano jaki jest rzeczywisty charakter przedmiotowej działki, z których to wyjaśnień wynika jednoznacznie, że teren ten jest zurbanizowany i posiada ślady budownictwa. 2. art. 7 kpa, 8 kpa, art. 77 kpa poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, co przejawiało się brakiem ustalenia jaki jest rzeczywisty charakter działki nr ew. [...], obręb [...] przez organy obu instancji. Oba organy administracyjne przy rozstrzyganiu i wydawaniu decyzji w niniejszej sprawie ograniczyły się tylko do oceny wybiórczych dowodów, szczególnie jednego i wniosków z niego płynących, tj. zapisów z ewidencji gruntów i budynków, choć pozostaje on w sprzeczności z wnioskami jakie można wyprowadzić z pozostałego (spójnego) zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a które to dowody odpowiadają rzeczywistemu stanowi faktycznemu. 3. art. 7 kpa, 77 § 1 kpa, 80 kpa i art. 107 § 1 i § 3 kpa poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w szczególności: - ponowne całkowite pominięcie dowodów, a co za tym idzie ustaleń wynikających dowodów w postaci: pisma rzeczoznawcy (Agencja [...] Sp.j.) z dnia [...] listopada 2018 roku, Uchwały Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2004 roku w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] oraz obu pism Skarżącego z dnia [...] sierpnia 2018 roku i z dnia [...] marca 2019 roku; II. błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, tj. art. 20 ust 3a ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2019.poz. 275; dalej jako 'pgik') w zw. z art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 roku, o lasach (Dz.U. 2018, poz. 2129; dalej jako 'uol') polegającą na przyjęciu, że informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące i stanowią podstawę przy ustalaniu projektu Uproszczonego Planu Urządzania Lasu (dalej jako ' [...]'), co w konsekwencji skutkowało pominięciem przez oba organy rozstrzygające niniejszą sprawę pozostałych zebranych w sprawie dowodów. III. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 20 ust 3a pgik w zw. z art. 20 ust. 2 uol, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące i stanowią podstawę przy ustalaniu projektu [...], podczas gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami to informacje wynikające z planu urządzenia lasu są wiążące dla organów ewidencji gruntów i budynków, co oznacza, że dopóki w [...] nie zostanie dokonana zmiana, o której mowa w art. 23 ust. 1 uol, dopóty organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania w prowadzonej przez siebie ewidencji zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu. 2. art. 3 uol w zw. z art. 2 ust. 2 pkt-3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku, o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 2017, poz. 1161 ze zm., dalej jako "uogril), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż gruntem leśnym jest grunt, który został tak określony w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy ustawodawca w art. 2 ust. 2 pkt 1-3 uogril wymienił w sposób enumeratywny wg. jakich przesłanej określa się dany grunt jako leśny i w przypadku gruntów leśnych brak jest analogicznego zapisu jak w przypadku gruntów rolnych, tj. w art. 2 ust 1 uogril, który wprost odsyła do zapisów w ewidencji gruntów i budynków. 3. art. 3 uol poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu przez organ I instancji, a poprzez utrzymanie w mocy w całości decyzji także przez SKO w [...], że wymieniona w zaskarżonych decyzjach przesłanka tj. powierzchnia działki jest większa niż 0,1 ha oraz przedmiotowa działka jest częścią większego kompleksu leśnego jest wystarczające do uznania, że dany grunt stanowi grunt leśny, podczas gdy z definicji lasu zawartej w art. 3 uol wynika również konieczność spełnienia jednej z trzech przesłanek funkcjonalnych z art. 3 ust. 1. lit. a-c. uol, które to okoliczności nie mają miejsca w niniejszej sprawie. 4. art. 21 ust. 5 uol poprzez brak uznania zastrzeżeń skarżącego, a tym samym uwzględnienia przedmiotowej działki w projekcie [...] miasta [...] pomimo posiadanej przez organy obu instancji wiedzy o istniejących rozbieżnościach w zakresie stanu faktycznego działki, a danymi ewidencyjnymi. 5. art. 4 pkt 11 uogril poprzez uznanie, że brak wydania decyzji przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w sprawie wyłączenia gruntu leśnego z produkcji jest konieczne, uniemożliwia wyłączenie przedmiotowej działki z [...] miasta [...], podczas gdy wyłączenie przedmiotowej działki z produkcji leśnej nastąpiło z mocy samego prawa gdyż działka nie jest użytkowana w celach leśnych o czym świadczą chociażby takie okolicznością jak to, że: a. działka posiada pełny dostęp do infrastruktury miejskiej (woda, kanalizacja, gaz, prąd, telewizja kablowa); b. działka w rzeczywistości jest wykorzystywana jako podwórko dla zlokalizowanego na sąsiedniej działce (nr ew. [...], obręb [...]) domu, gdyż znajduje się tam plac zabaw i przydomowy zielnik-ogródek; c. przedmiotowa działka wraz z sąsiadującymi działkami o nr [...] i [...] od 1938 roku użytkowane są jako jedna całość, w ten sposób, że stanowiły jedno gospodarstwo z domem. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO w [...] z dnia [...] listopada 2020 roku, a także utrzymanej przez nią w mocy w całości decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2020 roku nr decyzji [...]. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację mającą uzasadniać przedstawione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, uproszczony plan urządzenia lasu to plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. Art. 19 ust. 2 tej ustawy wyjaśnia, że uproszczone plany urządzenia lasu, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, sporządza się dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa oraz dla lasów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy wskazuje zaś, że uproszczony plan urządzenia lasu sporządzany jest dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, należących do osób fizycznych i wspólnot gruntowych - na zlecenie starosty. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że uproszczony plan urządzenia lasu kształtuje sytuację prawną właścicieli lasów, wpływając na sposób wykonywania prawa własności na obszarach objętych tym planem. Zapisy uproszczonego planu dotyczą uprawnień lub obowiązków poszczególnych właścicieli w tym sensie, że istnieje bezpośredni związek między jego zatwierdzeniem a ograniczeniem uprawnień właścicielskich poprzez określone w nim zadania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1883/06, niepubl.). Materialnoprawną podstawę podjętej czynności stanowił art. 21 ust. 5 ustawy o lasach, który wskazuje zasady wnoszenia wniosków i zastrzeżeń do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu. Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy działka należąca do skarżącego, która zgodnie z zapisami ewidencji jest działką leśną ( [...]), winna być objęta w/w planem, czy też nie. Wskazać należy, że zgodnie art. 3 ustawy o lasach wyjaśnia, że lasem jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Intepretując ten przepis należycie, należy nie tylko oprzeć się na wykładni językowej oraz funkcjonalnej, ale również celowościowej i systemowej, a tym samym należy uwzględnić wskazówki interpretacyjne wynikające z generalnej zasady ochrony ustroju leśnego, którą można wyinterpretować z łącznie czytanych przepisów interpretowanej ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach oraz ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1205, z późn. zm.) i ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju. (Dz. U. Nr 97, poz. 1051, z późn. zm.) (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Po 1301/13, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc, przepisy ustawy o lasach mają na celu zachowanie lasów, ich ochronę oraz powiększanie zasobów leśnych oraz zasady gospodarki leśnej w powiązaniu z innymi elementami środowiska i z gospodarką narodową, jak to wynika z art. 1 tej ustawy. I co szczególnie istotne, przepisy ustawy stosuje się do lasów, bez względu na formę ich własności (art. 2). Jak przewiduje przepis art. 7 ust. 1 powołanej ustawy, trwale zrównoważoną gospodarkę leśną prowadzi się według planu urządzenia lasu lub uproszczonego planu urządzenia lasu, z uwzględnieniem w szczególności następujących celów: zachowania lasów i korzystnego ich wpływu na klimat, powietrze, wodę, glebę, warunki życia i zdrowia człowieka oraz na równowagę przyrodniczą (pkt 1); ochrony lasów, zwłaszcza lasów i ekosystemów leśnych stanowiących naturalne fragmenty rodzimej przyrody lub lasów szczególnie cennych ze względu na bliżej opisane w tym przepisie wartości (pkt 2). Dodać też należy, że, jak stanowi art. 8 tej ustawy, gospodarkę leśną prowadzi się według następujących zasad: powszechnej ochrony lasów (pkt 1); trwałości utrzymania lasów (pkt 2); ciągłości i zrównoważonego wykorzystania wszystkich funkcji lasów (pkt 3); powiększania zasobów leśnych (pkt 4). Z kolei, ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych reguluje zasady ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji i poprawiania wartości użytkowej gruntów (art. 1), przewidując, że gruntami leśnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty: 1) określone jako lasy w przepisach o lasach; 2) zrekultywowane dla potrzeb gospodarki leśnej; 3 pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych (art. 2 ust. 2). Ochrona gruntów leśnych polega zaś m.in. na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nieleśne lub nierolnicze (art. 3 ust. 2 pkt 1). W świetle interpretowanego zgodnie z powyższymi zasadami wykładni, przepisu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, za las należy uznać zatem każdy grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym, który nie spełnia żadnego dodatkowego kryterium z art. 3 pkt 1 lit. a, b, i c tej ustawy (nie jest przeznaczony do produkcji leśnej, nie stanowi rezerwatu przyrody ani nie został wpisany do rejestru zabytków). Dodatkowe kryteria dotyczą bowiem tylko gruntów o obszarze co najmniej 0,10 ha przejściowo pozbawionych roślinności leśnej (zob.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia [...] stycznia 2009 r. sygn. akt [...], [...] Lex nr [...]; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia [...] września 2012 r. sygn. akt [...], niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia [...] stycznia 2010 r. sygn. akt [...], niepubl.). O tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach decyduje więc rzeczywisty stan gruntu, rzeczywisty cel, na który grunt jest wykorzystywany (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia [...] stycznia 2009 r., sygn. akt [...], [...], Lex nr [...]). W rozpoznawanej sprawie przy dokonaniu powyższych ustaleń organy oparły się o: - protokół oględzin przeprowadzonych w dniu [...].06.2020 r, w którym stwierdzono, że na terenie działki nr ew. [...], obręb [...], rosną drzewa liściaste w ilości 20 sztuk, z czego brzozy stanowią - 6 szt., dęby - 5 szt., lipy - 7 szt. klony - 2 szt. Wysokość drzewostanu od 10 m do 20 m. Zadrzewienie luźne, w znaczącej części działki drzewostan nadmiernie przerzedzony (płazowina), w związku z zamieraniem brzóz i sukcesywną ich wycinką do 2018 r. Na terenie ww. działki stwierdzono brak podszytu. - wypis z ewidencji gruntów i budynków uznając, że zapis w tej ewidencji ma zasadnicze znaczenie dla uznania danego terenu za las. Organy uznały, że skoro w powyższej sprawie dz. ew. nr [...], jak wynika z ewidencji gruntów stanowi grunt leśny, oznaczone symbolem [...], zaś w okresie od [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] grudnia 2018 r. była objęta Uproszczonym Planem Urządzania Lasów, jak również, mając na uwadze, że z akt sprawy wynika także, iż skarżący jest właścicielem dz. ew. nr [...] i [...], także oznaczonych w ewidencji gruntów symbolem [...] i ujętych w uproszczonym planie urządzenia lasu, przy czym łączna powierzchnia tych działek ( [...], [...] i [...]) wynosi [...] ha, to brak jest podstaw do przyjęcia utraty charakteru leśnego. Tym samym w ocenie organów działka dz. ew. nr [...]winna być objęta uproszczonym planem urządzania lasu. Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, że uproszczony plan urządzenia lasu – według art. 6 pkt 7 ustawy o lasach – to plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. "Jest aktem planowania, a więc jego zapisy mają w okresie obowiązywania służyć realizacji określonych ustawą celów, które sprowadzają się do prowadzenia na objętym planem terenie właściwej gospodarki leśnej, m.in. w myśl zasad określonych w art. 8 ustawy o lasach, tj. powszechnej ochrony lasów, trwałości utrzymania lasów, ciągłości i zrównoważonego wykorzystania wszystkich funkcji lasów, powiększania zasobów leśnych. Aby tak się stało, tereny objęte docelowo planem muszą być należycie zinwentaryzowane i opisane, zgodnie z przepisami ustawy oraz wydanych do niej aktów wykonawczych. Skoro zatem dokument ten ma służyć odpowiedniej gospodarce leśnej na przyszłość, a przy tym ma zawierać określone powszechnie obowiązującymi regulacjami składniki służące należytej inwentaryzacji powierzchni lasów, to należy zakładać, że dokument ten powinien zawierać wyłącznie dane aktualne w chwili jego opracowywania. Inaczej rzecz ujmując, plan powinien odzwierciedlać (ujmować swoją treścią) grunty będące lasami, tj. posiadające definicyjne cechy lasu. Nie ulega zatem wątpliwości, że w takiej sytuacji rolą organów odpowiedzialnych za opracowanie uproszczonego planu urządzenia lasu jest ustalenie, czy działki opisane ewidencyjnie jako leśne w istocie stanowią las w rozumieniu przepisów ustawy o lasach. Związanie organów przy sporządzaniu planu zapisami ewidencyjnymi, dotyczy jednak tylko etapu sporządzania planu, w którym dochodzi do ustalenia, jakie tereny mają podlegać inwentaryzacji, a więc które grunty mają potencjalnie znaleźć się w granicach projektowanego planu. Nie oznacza to natomiast, że docelowo wszystkie grunty wskazane ewidencyjnie jako leśne mają zostać objęte planem. Na skutek bowiem przeprowadzonych w toku inwentaryzacji oględzin poszczególnych działek może okazać się, że charakterystyka określonych gruntów przestała odpowiadać definicji lasu i powinny zostać wyłączone z planu bądź też mogą zostać ujawnione takie rozbieżności między stanem ewidencyjnym a rzeczywistym gruntu, które wprawdzie nie kwalifikują danego terenu do wyłączenia z granic planu, ale uzasadniają wpisanie takich rozbieżności do wykazu zawartego w ramach rejestru, o którym mowa w § 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu [(Dz. U. poz. [...]) – dalej w skrócie: "rozporządzenie". Może to dotyczyć przykładowo ustalenia, że na danym terenie aktualnie nie występuje drzewostan właściwy dla lasu, niemniej jednak jest to stan przejściowy (halizna), gdyż na danym terenie istnieją warunki do dalszego prowadzenia gospodarki leśnej. Tego rodzaju wpis uprawniać będzie wówczas właściwy organ do nałożenia na właścicieli takich działek oraz egzekwowania od nich obowiązków określonych w art. 13 ustawy o lasach, w tym m.in. obowiązku ponownego wprowadzenia roślinności leśnej. Inaczej rzecz ujmując, inwentaryzacja ma doprowadzić do ustalenia rzeczywistego stanu poszczególnych gruntów, by projektowany plan odpowiadał rzeczywistości, nie stanowiąc wyłącznie powielenia formalnych zapisów ewidencyjnych niemających pokrycia z rzeczywistością. Tylko wówczas będzie bowiem realnie służył prowadzeniu prawidłowej gospodarki leśnej, gdyż będzie obejmować grunty faktycznie będące lasami w rozumieniu przepisów ustawy o lasach" (wyrok WSA w Warszawie z 7 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 3044/19; wyrok WSA w Warszawie z 19 czerwca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 784/19). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 7 lipca 2020 r. (sygn. akt IV SA/Wa 3044/19) podkreślił, że "Podobnemu celowi, co wyżej opisany, służy procedura zgłaszania zastrzeżeń i wniosków do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, o której stanowi art. 21 ust. 5 ustawy o lasach. W jej trakcie właściciele działek leśnych mogą sygnalizować organowi planistycznemu, że grunt uwidoczniony w ewidencji jako las, a w konsekwencji planowany do objęcia projektowanym planem, nie spełnia cech właściwych definicji takiego gruntu, w związku z czym nie powinien być włączany do terenów objętych takim dokumentem albo też stwierdzone różnice między stanem faktycznym i ewidencyjnym danego gruntu, dotyczące zalesienia, powinny zostać uwzględnione w wykazie rozbieżności uproszczonego planu. Rozstrzygnięcie w zakresie uwzględnienia bądź nie zgłoszonych zastrzeżeń i wniosków następuje [...] w drodze decyzji administracyjnej. Konsekwencją inwentaryzacji czy uwzględnienia zastrzeżeń zgłoszonych przez właścicieli gruntów leśnych nie jest automatyczna zmiana zapisów ewidencyjnych dotyczących takiego gruntu, a jedynie nieuwzględnianie danego terenu w prowadzeniu gospodarki leśnej według określonych ustawą o lasach zadań i celów, co wynika z tego, że grunty te przestały być lasami w rozumieniu ww. ustawy. Ewidencyjnie jednak grunty takie, [...], pozostają opisane w ewidencji jako leśne do czasu zmiany tej kwalifikacji, ale dopiero w rezultacie odrębnie przeprowadzonych postępowań. Jak zatem wynika z powyższych rozważań, nie ma sprzeczności między cytowanym przez organy stanowiskiem judykatury a szeroko rozumianą procedurą sporządzania planu uproszczonego, niemniej jednak jest między tymi kwestiami ścisły związek. Choć bowiem samo wyłączenie z planu działek na skutek przeprowadzonej inwentaryzacji gruntów lub uznania zgłoszonych zastrzeżeń, wynikające z utraty przez te grunty cech lasu, nie wywołuje automatycznie zmian w zapisach ewidencji budynków i gruntów, to jednak okoliczność ta może stanowić podstawę do wystąpienia przez właściciela wyłączonej z planu działki z wnioskiem o zmianę danych ewidencyjnych. W pierwszej kolejności wynika to wprost z art. 20 ustawy o lasach, który przewiduje, że w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów, w tym lasów ochronnych (ust. 1), jak również, że w ewidencji gruntów i budynków uwzględnia się ustalenia planów urządzenia lasu i uproszczonych planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasu (ust. 2). Po wtóre, zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące m.in. gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Jednocześnie ust. 3a ww. przepisu wskazuje, iż ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach, a § 68 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia [...] marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków wskazuje ponadto, że grunty leśne dzielą się na: 1) lasy, oznaczone symbolem - [...]; 2) grunty zadrzewione i zakrzewione, oznaczone symbolem – [...], przy czym zgodnie z załącznikiem nr [...] do ww. rozporządzenia do lasów zalicza się grunty określone jako "las" w ustawie z dnia [...] września 1991 r. o lasach. Oznacza to, że kwalifikacja działki jako las, w świetle przepisów ustawy o lasach, jest determinantem późniejszych zapisów ewidencyjnych, a nie odwrotnie. W całokształcie potwierdza to więc konstatację, że uznanie na etapie sporządzania uproszczonego planu urządzenia lasu, że dany grunt zapisany ewidencyjnie jako leśny utracił leśny charakter, może stanowić asumpt dla właściciela gruntu do wystąpienia z wnioskiem o korektę zapisów ewidencyjnych". Również w wyroku z 18 lutego 2020 r. wydanym w sprawie IV SA/Wa 2546/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że "w § 7 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia przewidziano, że rejestr winien obejmować m.in. wykaz rozbieżności między danymi ewidencyjnymi odnoszącymi się do gruntów objętych sporządzanym uproszczonym planem urządzenia lasu a stanem faktycznym tych gruntów. Już zatem w samej treści rozporządzenia nakazano ujawnienie stwierdzonych rozbieżności miedzy danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków a stanem rzeczywistym. Odesłanie zawarte w § 7 ust. 2 należy odczytywać jako nakaz posługiwania się danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków w zakresie m.in. numeracji i granic poszczególnych działek ewidencyjnych oraz danych właścicieli. Natomiast to, czy na danej działce znajduje się las i jaką zajmuje powierzchnię tej działki, jest właśnie przedmiotem ustaleń w trakcie procedury opracowywania uproszczonego planu urządzenia lasu. Przyjęcie koncepcji, iż dane zawarte w ewidencji co do leśnego charakteru użytku i powierzchni lasu są wiążące w procedurze opracowywania uproszczonego planu urządzenia lasu doprowadziłoby do sytuacji błędnego koła. Otóż w świetle powołanych wyżej art. 20 ust. 3a u.p.g.k. oraz 20 ust. 2 ustawy o lasach, nie byłaby możliwa zmiana stanu w ewidencji w tej materii (przynajmniej w okresie obowiązywania uproszczonego planu urządzenia lasu)". Z punktu widzenia powyższych rozważań istotne jest także wskazanie, że "nawet jeśli z jakichkolwiek przyczyn las utracił niektóre swoje cechy, takie jak np. drzewostan czy runo leśne, użytek leśny nie traci przez to swego charakteru. Z art. 24 ustawy o lasach wynika bowiem ciążący na właścicielu lasu obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego lasu poprzez ponowne wprowadzenie roślinności leśnej (upraw leśnych) i doprowadzenia np. do odtworzenia leśnego charakteru gruntu (np. runa leśnego). Nawet więc czasowy brak roślinności leśnej nie jest więc podstawą do przeklasyfikowania gruntu leśnego na nieleśny. Gdyby dopuścić taką możliwość, każdy właściciel lasu poprzez wykarczowanie go (pozbawienie lasu roślinności) mógłby doprowadzić swój teren do utraty charakteru leśnego. Taka sytuacja z punktu widzenia ratio legis ustawy o lasach jest niedopuszczalna" (wyrok WSA w Warszawie z 18 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2546/19; wyrok WSA w Poznaniu z 7 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Po 808/18; wyrok WSA w Warszawie z 11 marca 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2800/18). Wbrew stanowisku skarżącego, na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie mogła mieć także wpływu okoliczność, iż zgodnie z obowiązującym dla terenu na którym znajduje się przedmiotowa działka, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], działka nr ew. [...], obręb [...] określa przeznaczanie terenu na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej i bliźniaczej. Plan zagospodarowania przestrzennego, w myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określa przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Plan ten jednakże nie zmienia w sposób "automatyczny" zapisów w ewidencji gruntów, albowiem dokonywane jest to na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. z 2020 r. poz. 276 ze zm.). Przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele budowlane części przedmiotowej działki nie powoduje również automatycznie utraty leśnego charakteru gruntu. Dopiero dokonanie wyłączenia gruntu z produkcji leśnej na podstawie decyzji właściwego organu ( [...] w [...]) w oparciu o przepisy art. 11 i 12 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1161), będzie umożliwiało zmianę oznaczenia działki w ewidencji gruntów i budynków, a w konsekwencji utratę statusu lasu. Nie jest to możliwe w obecnie prowadzonym postępowaniu, którego przedmiot dotyczy samych zapisów uproszczonego planu urządzenia lasów gminy [...], a nie zmiany statusu gruntów. Rozpoznając przedmiotową sprawę, należy wskazać, że w ocenie Sądu, organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję, nie dostrzegł, iż ocenia ją w oparciu o niekompletne akta, przy czym owe braki uniemożliwiały dokonanie prawidłowej oceny stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu orzekające w sprawie organy nie dokonały istotnych ustaleń, w tym nie ustaliły podstawowej okoliczności, tj. czy działka skarżącego mogła i powinna być objęta uproszczonym planem urządzania lasu. Jak wskazano na wstępie, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o lasach, uproszczony plan urządzenia lasu to plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. Z przepisu tego wynika zatem, że uproszczony plan urządzenia lasu sporządzany jest dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny. Z akt sprawy nie wynika zaś, czy działka należąca do skarżącego spełnia powyższe wymagania, tj. czy znajduje się w zwartym obszarze działek leśnych o powierzchni co najmniej 10 ha. W ocenie Sądu okoliczność uznania, iż działka ma charakter leśny nie jest równoznaczna z obowiązkiem objęcia jej uproszczonym planem urządzania lasu, który jak wskazano powyżej sporządzany jest jedynie dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha. Co więcej, należy mieć na uwadze, że podejmując rozstrzygnięcie na gruncie ustawy o lasach, organy muszą działać zgodnie z prawem (art. 6 k.p.a), jak również w oparciu o zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., zobowiązującą je do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ musi więc przedstawić stronie materiał dowodowy jaki posłużył mu za podstawę dokonanych ustaleń w sprawie i wyjaśnić stronie w sposób niebudzący wątpliwości motywy jakimi kierował się wydając rozstrzygnięcie. Wszelkie dokumenty, na które powołuje się organ w sprawie, które stanowią podstawę ustaleń faktycznych jako dowody winny został włączone do akt sprawy, albo winny zostać tak przedstawione (opisane, zidentyfikowane), aby strony postępowania, a następnie i sąd mogli z nimi zapoznać się bez żadnych wątpliwości co do ich przedmiotu i elementu stanu faktycznego danej sprawy. Zasadą wynikającą z orzeczeń sądów administracyjnych jest powoływanie się na dany dowód wchodzący w zakres zgromadzonego przez organ administracji publicznej materiału dowodowego sprawy i znajdujący się w jej aktach. Dopiero tak zgromadzony materiał dowodowy może stanowić podstawę do wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w danej sprawie. Zauważyć w tym miejscu należy, że oba organy administracyjne, przy ustalaniu stanu faktycznego niniejszej sprawy skupiły się faktycznie na zapisie w ewidencji gruntów, z którego wynika, że działka nr ew. [...], obręb [...] stanowi grunt leśny. Analiza uzasadnienia decyzji SKO w [...] wprost wskazuje, że organ ten nawet nie wziął pod uwagę innych dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym zarówno tych zgromadzonych przez organ I instancji jak i przedłożonych przez skarżącego i nie dokonał ich oceny (nie jest bowiem wystarczające jedynie wymienienie materiału zgromadzonego w aktach sprawy bez jakiegokolwiek odniesienia do realiów sprawy). Co więcej z akt sprawy wynika, że w skład materiału dowodowego nie wchodzą dokumenty, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy (kompletny projekt uproszczonego planu urządzeni lasu, dokumentacja fotograficzna, która winna być dołączona do protokołu oględzin, ostateczne decyzje dotyczące sposobu rozpoznania zastrzeżeń skarżącego w odniesieniu do pozostałych jego działek nr [...] i [...] - wyrokiem z [...] lipca 2020r. Sąd uchylił decyzję SKO z [...] października 2019r. Nr [...] w zakresie odmowy uznania zastrzeżeń wniesionych do projektu uproszczonego planu urządzania lasów dla tych działek), na które do dokumenty i okoliczności powołuje się organ. Powyższe w ocenie Sądu wskazuje, że organ drugiej instancji oparł rozstrzygnięcie i wydał decyzję bez zgromadzenia w postępowaniu odwoławczym materiału sprawy, tym samym i bez zapoznania strony z powołaną dokumentacją, a i obecnie uniemożliwił Sądowi kontrolę materialną pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W kontekście powyższych wywodów Sąd nie mógł stwierdzić legalności zaskarżonej decyzji. Konsekwencją powyższego byłoby narażenie się na zarzut wydania wyroku z naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a., wobec nie orzeczenia na podstawie akt sprawy, wydania orzeczenia opartego na ustaleniach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (wyrok NSA z 27 listopada 2019 r., sygn. akt I FSK 1620/17, Lex nr 2772205). Powyższe świadczy o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1, art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., bez przedstawienia dowodów mających potwierdzać ustalenia, które w ogóle legły u podstaw ustaleń co do charakteru ochronnego lasu. Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy będzie miał na względzie wyrażoną przez Sąd ocenę prawną i wytyczne co do dalszego postępowania oraz treść art. 138 k.p.a. Przede wszystkim, po pierwsze w sprawie powinno dojść do zbadania, czy działka leży w zwartym obszarze leśnym o którym mowa w art. 6 ust. 7 ustawy o lasach, ponadto organ winien ustalić, czy podmiot opracowujący projekt uproszczonego planu zbadał sytuację na gruncie co charakteru działki nr [...], czy też dane co do stanu działki przeniesiono z ewidencji gruntów i budynków. Ustalenia organu w tej kwestii winny znaleźć odzwierciedlenie w dokumentacji sprawy, a następnie dać organowi podstawy do ustaleń co do określenia charakteru działki nr [...] w zakresie nie tylko, jej aktualnego stanu zalesienia ale również kwestii trwałego czy przejściowego pozbawienia charakteru leśnego. Po drugie materiał dowodowy sprawy powinny stanowić wszystkie relewantne dla jej rozstrzygnięcia fragmenty treści projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, jak i załączniki graficzne, w tym mapy (z zachowaniem oryginalnej kolorystki i legendy), czego obecnie Sąd nie stwierdził w aktach sprawy. Decyzja winna także odnosić się do wszystkich zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych, opinii. Dopiero uwzględniając wynikające z powyższych działań wnioski, organ odniesie się do zgłoszonych przez skarżącego zastrzeżeń względem projektu Planu dotyczących działki nr [...] i wyda decyzję zgodną z prawem. Dodatkowo do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy ma prawo przyczynić się także sam skarżący przez: skorzystanie z prawa wypowiedzenia się co do zebranych materiałów w toku postępowania, zgłaszanie wniosków dowodowych i żądań (art. 10 § 1 k.p.a.). W tym stanie rzecz Sąd uwzględnił skargę i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania postanowił w punkcie II na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te, w wysokości 697 zł, złożyły się: wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł.