IV SA/Wa 1029/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji do przetwarzania odpadów postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 365 ust. 2 pkt 3 i art. 366 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w punkcie 1. decyzji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] wstrzymał użytkowanie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów, tj. do kombinacji odzysku i unieszkodliwiania o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę z wykorzystaniem obróbki biologicznej, prowadzonej przez J. Z., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą P.P.H.U. [...], [...], [...]., zlokalizowanej na terenie nieruchomości w W., związanej z przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wobec ujawnienia w ciągu 5 lat od oddania do użytkowania, że przy oddawaniu do użytkowania nie zostały spełnione wymagania ochrony środowiska określone dla nowo zbudowanych lub przebudowanych obiektów budowlanych, zespołów obiektów lub instalacji, o których mowa w art. 76 ust. 2 Prawa ochrony środowiska i nie są one nadal spełnione, a inwestor nie dopełnił obowiązku poinformowania [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o fakcie oddawania do eksploatacji wyżej wymienionej instalacji, zaś w punkcie 2. decyzji określił termin wstrzymania użytkowania instalacji określonej w punkcie 1., uwzględniając potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia jej użytkowania, na dwa miesiące od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji, decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wstrzymania użytkowania instalacji i wyznaczył nowy termin wstrzymania na dwa miesiące od dnia doręczenia niniejszej decyzji. Otrzymanie zaskarżonej decyzji J. Z. potwierdziła własnoręcznym podpisem w dniu 17 marca 2017 r. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. Z.. Skarga ta wpłynęła do Sądu w dniu 20 kwietnia 2017 r., przekazana przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, która – jak podniosła skarżąca – w sposób zasadniczy i fundamentalny rzutuje na sytuację prawną skarżącej, bowiem jej wykonanie spowoduje wstrzymanie z dniem 17 maja 2017 r. użytkowania instalacji eksploatowanej przez skarżącą, co będzie równoznaczne z zakończeniem prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej oraz jej faktyczne bankructwo. Instalacja skarżącej posiada status regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych, a wstrzymanie jej użytkowania spowoduje nieodwracalne skutki choćby z uwagi na niemożność wywiązania się przez stronę z umów na zagospodarowanie odpadów komunalnych, jakie skarżąca ma zawarte z Miastem [...] Dzielnicami: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] oraz gminami [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że przyczyną, z powodu której [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wydał decyzję z dnia [...] października 2016 r. było niezrealizowanie niektórych wymogów przewidzianych decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] wydaną przez Wójta Gminy W. zmienioną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] wydaną przez tenże organ oraz brak przeprowadzenia procedury zgłoszenia do użytkowania nowo wybudowanej linii technologicznej nr [...], o której mowa w art. 76 Prawa ochrony środowiska. Wszystkie zidentyfikowanie naruszenia były marginalne z punktu widzenia funkcjonowania zakładu, co więcej wszystkie brakujące wymogi (m.in. wyposażenie instalacji i jej otoczenia w różne zabezpieczenia techniczne) przewidziane decyzją środowiskową zostały już spełnione, o czym poinformowano [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska i Głównego Inspektora Ochrony Środowiska m.in. pismami z 19 sierpnia 2016 r., 30 listopada 2016 r. i 14 lutego 2017 r., to jednak brak ostatecznej decyzji o pozwoleniu zintegrowanym czyni niemożliwym przeprowadzenie procedury odbioru instalacji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, o której mowa w art. 76 ust. 4 Prawa ochrony środowiska. Obecnie jedyną przyczyną, dla której możliwe jest wyłączenie instalacji z użytkowania, jest brak ostatecznego pozwolenia zintegrowanego, którego uzyskanie nie jest zależne od skarżącej. Skarżąca wyjaśniła, że [...] grudnia 2016 r. Marszałek Województwa [...], po ponad 26 miesiącach procedowania, wydał decyzję nr [...], którą udzielił pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do kombinacji odzysku i unieszkodliwiania odpadów o zdolności przetwarzania ponad 75 ton na dobę, z wykorzystaniem obróbki biologicznej i obróbki wstępnej odpadów przeznaczonych do termicznego przekształcenia, zlokalizowanej w miejscowości W., gm. W.. Jednakże od decyzji tej odwołanie wniosły dwie organizacje społeczne uczestniczące w postępowaniu na prawach strony. Decyzja o pozwoleniu zintegrowanym nie jest zatem ostateczna. Minister Środowiska odwołań jeszcze nie rozpoznał, jedynie pismem z dnia z 8 lutego 2017 r. wyznaczył termin rozpoznania odwołań do dnia 30 kwietnia 2017 r. Skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji, oznacza ekonomiczne i organizacyjne unicestwienie przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącą od 1991 r. pod nazwą PPHU [...]. Wstrzymanie użytkowania instalacji oznacza dla przedsiębiorstwa fizyczną jego likwidację i bankructwo jego właściciela. Procesy technologiczne prowadzone w instalacjach do zagospodarowania odpadów, w znacznej części prowadzone są w trybie ciągłym, wobec czego przerwanie ich oznacza ogromne problemy z ich ponownym uruchomieniem, a następnie ustabilizowaniem ich tak, aby spełnione były wszystkie normy technologiczne oraz normy emisyjne. Co oczywiste, wyłączenie instalacji oznacza także konieczność zwolnienia wszystkich pracowników – obecnie ponad 400 osób – oraz konieczność zerwania umów na odbiór odpadów komunalnych z gmin, w których skarżąca wygrała przetargi na odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych. Konsekwencją wstrzymania pracy instalacji będzie bankructwo firmy, bowiem wyłączenie instalacji oznacza całkowitą utratę przychodów, podczas gdy do spłaty pozostają choćby bieżące zobowiązania wobec kontrahentów oraz pozostaje konieczność wypłacania wynagrodzeń pracownikom w okresie wypowiedzenia umów o pracę oraz konieczność wypłaty odpraw z tytułu zwolnień grupowych. Argumentując, skarżąca wyjaśniła, że gdyby nawet w stosunkowo krótkim czasie po wyłączeniu instalacji, udało się uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu zintegrowanym i przeprowadzić procedurę odbiorową, o której mowa w art. 76 ust. 4 Prawa ochrony środowiska, to ponowne uruchomienie instalacji byłoby niezmiernie trudne także z tego powodu, że firma będzie dysponować już zespołem pracowników, którzy są doświadczeni i przeszkoleni w obsłudze instalacji, a którzy w tzw. międzyczasie znajdą sobie inne zatrudnienie. Ponowne zatrudnienie tych samych osób może okazać się niemożliwe. Co gorsze, ponowne zawarcie umów z gminami, od których skarżąca odbiera odpady, będzie niemożliwe, bowiem w międzyczasie, gminy te będą musiały znaleźć inny podmiot, któremu powierzą odbiór odpadów. Dodatkowo zła kondycja finansowa (brak przychodów) może uniemożliwić ponowny rozruch instalacji, jak też niemożność wykazania sytuacji finansowej umożliwiającej wykonanie zamówienia udzielanego w trybie ustawy Prawo zamówień publicznych, gdyby skarżąca chciała składać oferty w postępowaniach o udzielenie zamówień publicznych z zakresu odbioru i zagospodarowania odpadów. Skarżąca podała, że wyliczenia jej pokazują, że firma, po wyłączeniu instalacji z użytkowania (a co za tym idzie utraty wszystkich przychodów) będzie posiadała środki finansowe pozwalające jedynie na funkcjonowanie przez nie więcej niż dwa tygodnie, gdyż koszty magazynowania, zagospodarowania i przekazania odpadów do instalacji obcych jest zbyt wysoki. Niejako na marginesie głównych rozważań skarżąca wskazała, że wstrzymanie użytkowania instalacji spowoduje automatycznie nagłe wstrzymanie odbiorów odpadów od ponad 800.000 mieszkańców aglomeracji [...], od których skarżąca odbiera odpady. Biorąc pod uwagę wysoki poziom zurbanizowania i gęstości zaludnienia aglomeracji [...], już kilkudniowy przestój w odbiorach, zwłaszcza w okresie wiosennym, doprowadzi do zagrożenia sanitarno-epidemiologicznego i paraliżu miasta. Skarżąca wskazała, że w latach 2015-2017 nakładem co najmniej 30 mln zł dokonała modernizacji instalacji poprzez wybudowanie linii technologicznej nr [...], która pozwoliła znacząco podnieść poziomy odzysku, które obecnie odpowiadają za 2% recyklingu w całej Polsce (dla szkła i butelek). W ocenie skarżącej inwestycja ta w sposób znaczący poprawia stan środowiska, bowiem dzięki niej do deponowania na składowiskach trafia znacznie mniej odpadów komunalnych. Zmiana przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska od 5 września 2014 r., która nałożyła obowiązek uzyskania pozwoleń zintegrowanych począwszy od dnia 1 lipca 2015 r. na instalacje RIPOK, służące do zagospodarowania odpadów komunalnych, miała ten skutek, że do momentu udzielenia pozwolenia zintegrowanego przez Marszałka Województwa dotychczas funkcjonująca instalacja, nie mogła być przebudowana lub rozbudowana, bowiem aby mogła zgodnie z prawem działać konieczne jest przeprowadzenie procedury odbioru instalacji przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, zgodnie z art. 76 ust. 4 Prawa ochrony środowiska, do czego niezbędne jest pozwolenie zintegrowane. Ustawodawca przewidział ponad 8-miesięczny okres na wydanie przez Marszałków Województw pozwoleń zintegrowanych dla takich instalacji. Trwające ponad 26 miesięcy postępowanie prowadzenie w sprawie skarżącej przez Marszałka Województwa [...] doprowadziło do sytuacji, w której inwestycja w postaci wybudowania linii technologicznej nr [...] została ukończona, ale wobec braku pozwolenia zintegrowanego nie było możliwości przeprowadzenia jej odbioru w myśl art. 76 ust. 4 Prawa ochrony środowiska. Z tych powodów skarżąca obecnie stoi przed realną możliwością zamknięcia instalacji. Tytułem uprawdopodobnienia, że wykonanie decyzji objętej wnioskiem grozi skarżącej wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków wnioskodawczyni wskazała na poniżej zaprezentowane fakty, okoliczności, dokumenty oraz obliczenia: na dzień złożenia przedmiotowego wniosku instalacja skarżącej jest regionalną instalacją przetwarzania odpadów komunalnych. Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] stwierdził nieważność m.in uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w sprawie przyjęcia planu gospodarki odpadami dla województwa [...] 2022, w związku z czym w Województwie [...] obowiązuje Wojewódzki Plan Gospodarki Odpadami (przyjęty uchwałą Sejmiku z dnia [...] października 2012 r. nr [...]) oraz uchwała Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w sprawie wykonania Wojewódzkiego Planu Gospodarki Odpadami na lata 2012-2017 z uwzględnieniem lat 2018-2023, wedle których to aktów normatywnych przepustowość instalacji RIPOK PPHU [...] w W. wynosi 285.000 Mg/rok, co stanowi ponad 30% całości mocy przerobowych instalacji służących do zagospodarowania odpadów komunalnych; w roku 2016 w instalacji skarżącej zagospodarowano łącznie 293.758,99 Mg odpadów komunalnych (20 03 01) oraz odpadów opakowaniowych (z grupy 15); skarżąca ma zawarte umowy o odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych z następującymi gminami: Miasto W. (Dzielnice: [...], [...], [...], [...], [...], [...]), [...], [...], [...], [...], [...], [...]; 4) z tytułu zagospodarowania odpadów komunalnych odbieranych od powyższych Gmin oraz sprzedaży tzw. surowców wtórnych z odzysku, skarżąca uzyskała następujące przychody: |Gmina |Ilość odebranych odpadów 20 03 01 |Cena za |Wartość | | |i z grupy 15 z danej gminy (w Mg) |zagospodarowanie (z umów) | | | | |netto | | |W. zad 3 |104 399,87 |269,00 zł |28 083 563,95 zł | |W. zad 5 |101 630,16 |265,00 zł |26 931 991,87 zł | |W. zad 6 |59 926,83 |341,00 zł |20 435 048,35 zł | |J. |3 040,63 |275,00 zł |836 173,25 zł | |K. |3 652,51 |275,00 zł |1 004 440,25 zł | |M. |3 603,28 |275,00 zł |990 902,00 zł | |P. |12 761,57 |275,00 zł |3 509 431,75 zł | |S. |3 172,51 |275,00 zł |872 440,25 zł | |W. |1 571,64 |275,00 zł |432 201,00 zł | |Łącznie |293 758,99 |SUMA |83 096 192,67 zł | | | | | | |Przychody z recyklingu | | |10 309 668,20 zł | | | | |łącznie zł netto za 2016 r. | | | | |93 405 860,87 zł | Powyższe ilości potwierdzone są zestawieniem rocznym złożonym do Marszałka Województwa [...] (w których wykazano ilości nie mniejszej niż wymienione powyżej, gdyż ww. zestawienie obejmuje również odpady odebrane z nieruchomości niezamieszkałych). 5) W roku 2016 przychody z tytułu prowadzenia działalności w zakresie odbioru i zagospodarowania odpadów komunalnych stanowiły ponad 90 całości przychodów przedsiębiorstwa; 6) umowy na odbiór odpadów komunalnych od Gmin zawierane były w trybie ustawy prawo zamówień publicznych. Co do zasady, skarżąca nie ma możliwości rozwiązania umów ze skutkiem natychmiastowym, a w niektórych przypadkach (np. umowa z Gminą [...]) nie przewidują w ogóle możliwości wypowiedzenia umowy lub odstąpienia od niej, poza przypadkiem gdy Gmina nie wypłaca wynagrodzenia. Niektóre umowy przewidują możliwość odstąpienia od umowy np. za 6-cio miesięcznym uprzedzeniem (vide § 16 ust. 6 umowy z Gminą [...], umowa uzupełniająca z [...] na lata 2017 i 2018). Oznacza to, że w przypadku wstrzymania użytkowania instalacji, skarżąca nie ma możliwości równoczesnego wypowiedzenia umów zawartych z obsługiwanymi przez siebie Gminami, a w przypadku odstąpienia od umów przez skarżącą, musiałaby ona zapłacić z tego tytułu karę umowną (np. w przypadku umowy z Gminą [...] – 20% wartości umowy, tj. 737.143 zł, w przypadku Gminy [...] 3.983.573,68 zł). Jeżeli skarżąca nie odstąpiłaby od umów, to skutkowałoby to niewykonaniem umów (bo skarżąca nie ma możliwości fizycznego zagospodarowania odpadów), a to z kolei powodowałoby możliwość obciążenia skarżącej karami umownymi za niewykonanie umowy lub nienależyte wykonanie umowy. Dalej, wskazano, że skarżąca mogłaby zostać obciążona przez Gminy odszkodowaniami w kwotach przenoszących wartość kar umownych. Łączna wartość samych kar za odstąpienie od umów wyniosłaby 21.733 546,92 zł. Okres obowiązywania poszczególnych umów wynosi do 31 grudnia 2017 r., do 31 grudnia 2018 r., a nawet niektóre z tych umów zawarto na okres do 30 czerwca 2019 r. Zatem wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby, że skarżąca nie będzie w stanie wywiązać się z zawartych umów. 7) Rozwiązanie lub odstąpienie przez skarżącą od umów zawartych ze wskazanymi Gminami spowoduje, że Gminy te będą zmuszone do rozpisania nowego przetargu na odbiór odpadów komunalnych, w którym skarżąca nie będzie mogła brać udziału z uwagi na brak pracującej instalacji. Umowy o odbiór odpadów komunalnych z terenu Gmin zawierane są zazwyczaj na okresy dwu lub trzyletnie, co oznaczać będzie, że w gminach dotychczas przez siebie obsługiwanych, skarżąca będzie mogła ubiegać się o udzielenie jej zamówienia publicznego dopiero za dwa lub trzy lata, gdyż na ten okres wybrany zostanie inny podmiot. Dodatkowo wskazano, że skarżąca nie osiągając przychodów z prowadzonej przez siebie działalności, nie będzie w stanie wykazać, że znajduje się w sytuacji finansowej i ekonomicznej pozwalającej na wykonanie zamówienia publicznego. Oznacza to, że wyłączenie instalacji z użytkowania, choćby na kilka dni, powoduje trwałe wyeliminowanie skarżącej z rynku gospodarki odpadami. Do tego trzeba mieć na względzie, że gdyby nawet skarżąca poinformowała gminy, dla których świadczy usługi o tym, że za 2 miesiące jej instalacja zostanie wyłączona, to gminy te w przeciągu dwóch miesięcy nie będą w stanie wyłonić w trybie ustawy Prawo zamówień publicznych nowych podmiotów, którym powierzone będzie zagospodarowanie podmiotów, bowiem z uwagi na wartość zamówienia termin do składania ofert to 35 dni (art. 43 ust. 2 Prawa zamówień publicznych), a doliczyć trzeba jeszcze czas potrzebny na opracowanie SIWZ oraz ewentualne odwołania jakie mogą wnieść wykonawcy. Koszty zamknięcia instalacji, związane tylko z koniecznością wypowiedzenia umów o pracę wyniosłyby nie mniej niż 2.399.462,40 zł (średni koszt zatrudnienia 1 osoby u skarżącej wynosi 2.499,44 zł x 320 zatrudnionych x 3 miesiące okresu wypowiedzenia). W tym koszcie zawiera się wynagrodzenie za okres wypowiedzenia dla 320 pracowników zatrudnionych przy odbiorze i zagospodarowaniu odpadów oraz koszt odpraw przewidzianych ustawą o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Jakkolwiek powyższe wyliczenia obejmują jedynie pracowników zaangażowanych w odbiór i zagospodarowanie odpadów. Gdyby wstrzymanie instalacji miało miejsce, skutkujące tym bankructwo firmy spowodowałoby również zwolnienie pozostałych pracowników administracyjnych w liczbie 38 osób, gdyż na dzień 28 lutego 2017 r. przedsiębiorstwo skarżącej zatrudnia łącznie 358 osób. Wskutek wstrzymania użytkowania instalacji skarżąca poniesie szkodę w postaci utraty zysków z prowadzonej działalności gospodarczej (odbioru i zagospodarowania odpadów). W roku 2016 przychód ten wyniósł 151.840.00 zł, przy odbiorze 293.758,99 Mg odpadów. Na rok 2017 skarżąca zakładała wzrost przychodu w stosunku do 2016 r., zgodnie z wieloletnią tendencją, o co najmniej 5%, czyli do 159.432 zł. Zatem tylko za 7 miesięcy 2017 r. (zakładając, dla uproszczenia, że instalacja nie będzie pracować od 1 czerwca 2017 r.) skarżąca straciłaby 93.002.000 zł w postaci utraconych przychodów. Dodatkowo analizując tendencje kosztów, utracone zyski za 7 miesięcy w 2017 r. mogą wynieść 43.414.000 zł. Ewentualna strata zostanie powiększona o ewentualne kary za odstąpienie lub niewywiązanie się z umowy. Straty w latach następnych skarżąca szacuje średniorocznie na 80 mln zł. Skarżąca, po wstrzymaniu użytkowania instalacji, nie będzie miała możliwości powierzenia zagospodarowania odebranych przez siebie odpadów komunalnych innym instalacjom RIPOK, albowiem prawie wszystkie instalacje RIPOK w regionie [...] deklarują brak możliwości przyjęcia odpadów komunalnych w roku 2017. Instalacje, które deklarują możliwość przyjęcia odpadów w roku 2017 mają przepustowość znacznie niższą od ilości odpadów jakie pozostaną do zagospodarowania wskutek wyłączenia instalacji skarżącej z użytkowania, co w konsekwencji uniemożliwi zagospodarowanie odebranych odpadów; samo wstrzymanie użytkowania instalacji jest zadaniem skomplikowanym ze względu na zaawansowanie technologiczne instalacji oraz wymogi sanitarne procesu biostabilizacji. Wyłączenie instalacji wymaga jej zabezpieczenia i zakonserwowania czego personel skarżącej nie jest w stanie wykonać sam, a co wykonać może tylko firma serwisująca tego typu ciągi technologiczne. Koszt wyłączenia, zabezpieczenia i zakonserwowania instalacji wyniósłby 2.350.000 zł. Ponowne uruchomienie instalacji jest procesem jeszcze bardziej skomplikowanym, bowiem instalacja w części mechanicznej musi zostać na nowo skalibrowana (kalibracja czujników NIR i VIS oraz innych urządzeń), a w części biologicznej konieczne jest osiągnięcie parametru AT4, co wymaga ok. 8-10 tygodniowego okresu rozruchu części biologicznej. Koszt ponownego uruchomienia wyniósłby zgodnie z ofertą 3.560.000 zł. Wstrzymanie wykonania decyzji spowoduje, że ponoszenie tych kosztów, w łącznej wysokości 5.910.000 zł nie będzie konieczne (przynajmniej na tym etapie). Nadto wskazano, że wstrzymanie użytkowania instalacji, a co z tym związane – utratą przychodów – spowoduje konieczność rozwiązania umów leasingu samochodów (tzw. śmieciarek) oraz umowy leasingu instalacji. Wskutek rozwiązania tych umów skarżąca utraci prawo do korzystania z tych składników majątkowych, a ponadto bezpowrotnie utraci dotychczas zapłacone opłaty z tytułu leasingu, których wartość wyniosła w samym 2016 r. 12.790.000 zł. 12) Skarżąca wskazuje ponadto, że zakład [...] jest przystosowany do bieżącego przetwarzania odpadów, a nie ich magazynowania. Konieczność gromadzenia odpadów (w związku ze wstrzymaniem pracy instalacji) mogłoby prowadzić do ich zagniwania i uruchomienia procesów odorotwórczych. Takie zalegające odpady skarżąca będzie musiała przekazać innej instalacji RIPOK, co z uwagi na brak mocy przerobowych innych instalacji może być procesem długotrwałym. Jednocześnie, skarżąca będzie miała problem z magazynowaniem odpadów, które nie będą mogły być zagospodarowanej we wstrzymanej instalacji, w związku z ograniczonym miejscem na magazynowanie. Zakład skarżącej jest przystosowany do bieżącego przetwarzania odpadów i ograniczania magazynowania w celu zminimalizowania zagniwania odpadów i ewentualnego rozpoczęcia procesów odorotwórczych. Z tego powodu skarżąca ograniczyła w swoich bazach miejsce do magazynowania odpadów. Wiązać się to będzie również z koniecznością przekazania innym podmiotom odpadów, które zostały zmagazynowane w instalacji należącej do skarżącej. Z jednej strony skierowanie strumienia odpadów do innej instalacji doprowadzi do przestoju własnej linii technologicznej, co przyniesie koszty w wysokości: a) leasing urządzeń linii sortowniczej w samym 2017 r. będzie wynosił ok 6 mln zł, b) koszt zwolnienia pracowników – koszt wypowiedzenia ok. 2,4 mln zł, c) koszt zamknięcia linii – koszt jej wyłączenia to 2,35 mln zł, d) utracone korzyści (przychody) ze sprzedaży wysortowanych surowców w samym 2017 r. wyniosą 7,6 mln zł. Skarżąca estymuje, że przez 7 miesięcy 2017 r. będzie musiała zagospodarować 171.358 Mg odpadów o kodzie 20 03 01 (zmieszane odpady komunalne) i z grupy 15 (odpady opakowaniowe, selektywnie zbierane), co przełoży się na dodatkowy koszt w wysokości od 2.570.370 zł do nawet 52.264.190 zł (będący różnicą kosztów pomiędzy zagospodarowaniem odpadów w instalacji skarżącej a w instalacjach zewnętrznych). Dodatkowo samo magazynowanie i transport odpadów z uwagi na znaczną ilość zgromadzonych przez skarżącą odpadów jest przedsięwzięciem trudnym do wykonania zarówno pod względem technicznym, jak i logistycznym, ponieważ zgromadzone odpady będą musiały być przetransportowane na znaczne odległości, co wiąże się z ryzykiem zagrożenia ekologicznego oraz dodatkowymi kosztami transportu, które przy potrzebie transportu 171.358 Mg odpadów i średnim koszcie transportu przez 1 km 1 Mg odpadów w wysokości 14 zł, wyniosą co najmniej 74.849.174,40 zł – 80.366.902 zł, nie uwzględniając kosztów załadunku i magazynowania wskazanych odpadów. W przekonaniu skarżącej udowodniła ona, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie powstaniem dla niej znacznej szkody w kwocie nie niższej niż 114.735.000 zł w samym roku 2017, na którą składa się wartość utraconych przychodów, kary umowne oraz szkody w postaci kosztów zwolnień pracowników, wyłączenia instalacji z użytkowania. Skarżąca podała, że wykonanie decyzji objętej wnioskiem spowodowałoby nie tyle trudne do odwrócenia skutki, co wręcz skutki niemożliwe do odwrócenia, np. utrata najpierw możliwości wywiązania się z umów na odbiór odpadów komunalnych ze wskazanych Gmin, a następnie konieczność rozwiązania tych umów lub odstąpienie od nich wraz z koniecznością zapłaty kar umownych i być może odszkodowań na kwoty przenoszące wartość zastrzeżonych kar umownych. Zatem w przypadku nieuwzględnienia wniosku skarżąca poniesie szkodę na kwotę nie niższą niż 114.735.000 zł, jak też wystąpią nieodwracalne skutki, które będą polegały na trwałym wyeliminowaniu skarżącej z rynku gospodarki odpadami. Na potwierdzenie powyższego skarżąca dołączyła do skargi poświadczone za zgodność z oryginałem następujące dokumenty: 1) zawiadomienie Ministra Środowiska z dnia 8 lutego 2017 r. o przewidywanym terminie do dnia 30 kwietnia 2017 r. rozpoznania odwołań od decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego; 2) zestawienie umów zawartych z gminami przez firmę [...] wraz z wykazaniem okresów, na które zostały zawarte; 3) umowy zawarte z gminami: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i W.; 4) sprawozdanie roczne za 2016 r.; 5) zestawienie ewentualnych kar umownych za odstąpienie od umów zawartych z gminami; 6) deklaracja zbiorcza z systemu płatnik za miesiąc luty 2017 r.; 7) pismo S. z dnia 25 stycznia 2017 r., w którym przedstawiono kalkulację kosztów przyjęcia odpadów do zagospodarowania na składowisku w O. w 2017 r.; 8) pismo z dnia 21 marca 2017 r. [...] sp. z o.o. w B., w którym przedstawiono ofertę cenową na wykonanie prac dotyczących zamknięcia i zakonserwowania instalacji oraz na ponowne uruchomienie instalacji. W piśmie z dnia 7 kwietnia 2017 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącej będący radcą prawnym uzupełnił wniesioną przez skarżącą skargę i wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie tym pełnomocnik wskazał, że wywołana wstrzymaniem użytkowania instalacji luka w [...] systemie gospodarki odpadami spowoduje np. konieczność transportowania odpadów komunalnych do innych instalacji zapewniających ich zagospodarowanie, w związku z czym wzrosną społeczne i środowiskowe koszty gospodarowania takimi odpadami. Drogowy transport niebagatelnej ilości odpadów spowoduje nie tylko wzrost emisji gazów cieplarnianych do atmosfery, lecz również przyczyni się do szybszego zużycia infrastruktury drogowej w regionie oraz intensyfikację procesów transportu i logistyki. Powyższe stanowiłoby niepotrzebny wzrost kosztów zewnętrznych działalności w zakresie gospodarki odpadami, których można uniknąć poprzez odpowiednie wyznaczenie terminu wstrzymania użytkowania, które pozwoli przygotować system regionalny na "wypełnienie" luki powstałej w jego rezultacie. Konieczne do rozważenia w ramach określania terminu wstrzymania użytkowania są również okoliczności społeczne towarzyszące wygaszeniu przedmiotowej działalności. Instalacja zapewnia bezpośrednie zatrudnienie ponad 400 osób. W interesie społecznym jest utrzymanie dotychczasowych miejsc pracy, a także realna perspektywa tworzenia nowych. Określenie terminu wstrzymania użytkowania instalacji z pominięciem wskazanych powyżej okoliczności postawi pod znakiem zapytania obligatoryjne wzięcie pod uwagę kwestii społecznych w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego. Termin wstrzymania użytkowania instalacji powinien zostać określony w sposób umożliwiający bezpieczne dla środowiska zakończenie jej użytkowania, a także z uwzględnieniem zasady zrównoważonego rozwoju oraz interesu społecznego. Termin ten powinien być na tyle długi, aby zapewnić: a) prawidłowe i efektywne zagospodarowanie ogółu odpadów komunalnych dotychczas przetwarzanych w instalacji, z uwzględnieniem hierarchii postępowania z odpadami, b) uzupełnienie regionalnego systemu gospodarki odpadami w celu przywrócenia jego samowystarczalności, a także pod kątem możliwie pełnej realizacji zasady bliskości, c) uniknięcie zbędnego wzrostu kosztów zewnętrznych działalności w zakresie gospodarowania odpadami (emisje do środowiska, ryzyka związane z transportem, itp.), d) utrzymanie miejsc pracy powstałych w związku z eksploatacją instalacji lub stworzenie analogicznych stanowisk pracy w regionie. W świetle powyższego, w ocenie pełnomocnika, bezpieczny dla środowiska, termin wstrzymania użytkowania instalacji powinien wynosić co najmniej 16 miesięcy liczony od dnia uzyskania waloru wykonalności przez decyzję administracyjną, na mocy której został wyznaczony. Tylko taki odstęp czasowy pozwoliłby na pogodzenie szeregu wskazanych powyżej wartości, na które niewątpliwie będzie oddziaływać brak instalacji w regionalnym systemie gospodarowania odpadami województwa [...]. Ponadto pełnomocnik podniósł, że niemożliwym stałoby się prowadzenie działalności w oparciu o zawarte z gminami umowy na odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych. Powyższe wiązałoby się nie tylko z utratą źródła dochodu, ale i ziszczeniem się przesłanek uzasadniających wcześniejsze rozwiązanie wskazanych powyżej umów i możliwością ponoszenia odpowiedzialności odszkodowawczej na gruncie prawa cywilnego. Do czasu przedwczesnego rozwiązania tych umów, istniałaby konieczność przekazywania odpadów komunalnych odebranych od właścicieli nieruchomości do innych instalacji przeznaczonych do obsługi regionu [...] województwa [...], które oferują usługi zagospodarowania odpadów po cenach wyższych niż w instalacji. Przekazywanie odpadów do innych instalacji wiązałoby się ze wzrostem kosztów transportu, albowiem niektóre z instalacji są oddalone nawet o kilkadziesiąt kilometrów od W. Niebezpieczeństwo wystąpienia znacznych szkód dotyczy także środowiska, ponieważ instalacja stanowi istotny element sieci instalacji gospodarowania odpadami w regionie [...] (centralnym) województwa [...]. Wyeliminowanie instalacji z regionalnego schematu gospodarki odpadami wskutek wykonania zaskarżonej decyzji spowodowałoby, że instalacje dostępne w regionie [...] (centralnym) nie zapewniałyby wystarczających ilości mocy przerobowych niezbędnych do zagospodarowania wytworzonych odpadów komunalnych. Powyższe oznaczałoby konieczność transportowania odpadów na dalsze odległości, co stałoby w oczywistej sprzeczności z zasadą bliskości gospodarki odpadami. Wstrzymanie użytkowania instalacji wiązałoby się również z realnym zagrożeniem możliwości utrzymania czystości i porządku w. W., a także mogłoby skutkować wystąpieniem zagrożenia sanitarno-epidemiologicznego. Ponadto system gospodarowania odpadami komunalnymi opiera się o przetargi na odbieranie lub odbieranie i zagospodarowanie tego rodzaju odpadów. Podmiot wyłoniony w drodze takiego przetargu zawiera umowę z gminą na okres do 4 lat, choć w praktyce stosuje się krótsze terminy związania takimi umowami. Wykonanie zaskarżonej decyzji będzie zatem wiązało się nie tylko z koniecznością wstrzymania użytkowania instalacji oraz potencjalną odpowiedzialnością cywilnoprawną z tytułu niewykonania obecnie obowiązujących umów. Co istotne, ze względu na wcześniejsze rozwiązanie opisanych powyżej umów, przy jednoczesnym braku możliwości eksploatacji instalacji, wykluczy to możliwość uczestnictwa w przetargach na odbiór i zagospodarowanie odpadów planowanych przez W. oraz gminy ościenne. Ponadto nie byłoby możliwe wykonywanie umów dotyczących zamówień uzupełniających udzielonych do końca 2018 r. przez. W. (Dzielnice [...] [...], [...], [...], [...], [...]) oraz inne gminy ([...], [...], [...], [...], [...], [...]) związanych z uprzednio zawartymi i realizowanymi umowami na odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych. Tym samym wykonanie decyzji objętej wnioskiem wiązałoby się z pozbawieniem możliwości uzyskiwania przychodów w przyszłości, tj. co najmniej do czasu wygaśnięcia umów na odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych, które będą zawierane w 2017 r. lub na podstawie zamówień uzupełniających udzielonych w związku z dotychczas wiążącymi umowami. Nie ulega zatem wątpliwości, że tego rodzaju przeszkody w możliwości prowadzenia działalności stanowiłyby trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podsumowując, pełnomocnik skarżącej stwierdził, że w niniejszej sprawie ziściły się obydwie przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj. zarówno niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak i niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Całokształt okoliczności przedstawionych w skardze i w piśmie uzupełniającym z dnia 7 kwietnia 2017 r. uzasadnia, zdaniem pełnomocnika, udzielenie przez Sąd ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie zajął stanowiska w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania ma jednak charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w przypadku zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w tym przepisie. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona do wystąpienia przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w powołanym przepisie. Uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 powołanej ustawy. W niniejszej sprawie skarżąca wykazała, że w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodzą przesłanki do udzielenia jej ochrony tymczasowej. Wstrzymanie wykonania decyzji objętej wnioskiem uzasadnione jest niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, LEX nr 281811 i z dnia 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, LEX nr 489786 – wszystkie dostępne również na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wstrzymanie z dniem 17 maja 2017 r. (licząc dwa miesiące od dnia otrzymania przez skarżącą zaskarżonej decyzji) użytkowania instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów oznacza, że skarżąca nie będzie mogła prowadzić działalności, pomimo że wiążą ją nawet do 30 czerwca 2019 r. umowy z innymi podmiotami, na podstawie których skarżąca zobowiązana jest do odbierania i zagospodarowania odpadów komunalnych z terenu sześciu Dzielnic [...] i sześciu gmin: [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Zaprzestanie przez skarżącą świadczenia usług odbioru i zagospodarowania odpadów komunalnych doprowadzić może do naliczenia przez kontrahentów kar umownych. Brak faktycznej i prawnej możliwości wywiązywania się z zawartych umów grozić może wypowiedzeniem tych umów przez kontrahentów lub nawet rozwiązaniem tych umów ze skutkiem natychmiastowym, co oznaczałoby znaczną szkodę dla skarżącej wraz z obowiązkiem wypłaty przez skarżącą odszkodowań za przedterminowe zerwanie umów. Przedstawione przez skarżącą umowy świadczenia usługi odbioru i zagospodarowania odpadów komunalnych zawiera zapisy pozwalające kontrahentom skarżącej na obciążenie jej karami umownymi w razie braku realizacji zleceń odbioru odpadów. Na potwierdzenie tego stanowiska skarżąca przedstawiła dziewięć umów na odbiór i zagospodarowanie odpadów, w których okres świadczenia usług odbioru i zagospodarowania odpadów komunalnych został określony nawet do 30 czerwca 2019 r. W ocenie Sądu, skarżąca, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniła swoje żądanie w sposób wyczerpujący i uprawdopodobniła okoliczności, które przemawiają za wystąpieniem przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uprawdopodobnienie okoliczności mających uzasadniać wniosek o wstrzymanie wykonania jest obowiązkiem strony, a uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Tego rodzaju okoliczności skarżąca i jej pełnomocnik powołali, a Sąd w części wstępnej je opisał. Skarżąca nie poprzestała jedynie na gołosłownych twierdzeniach, ponieważ przedstawiła szereg dokumentów i wyjaśnień, z których wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wniosek skarżącej zawiera więc argumenty uprawdopodobniające zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W szczególności skarżąca wskazała, że proces wstrzymania działalności instalacji wiązać się będzie z koniecznością poniesienia znacznych nakładów finansowych przez skarżącą. Jest to oczywisty skutek wykonania zaskarżonej decyzji, zważywszy na skalę i znaczenie prowadzonego przedsięwzięcia. Nie ulega również wątpliwości, że samo zabezpieczenie niefunkcjonującej instalacji i jej ewentualne ponowne uruchomienie także będzie pociągało za sobą istotne nakłady finansowe. Zatrzymanie działania skomplikowanej technologicznie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów przed oceną legalności zaskarżonej decyzji może więc doprowadzić do poniesienia przez skarżącą kosztów zatrzymania działania instalacji, a także kosztów niewywiązania się z zawartych umów. Skutki te mają charakter nieodwracalny, ponieważ nawet ponowne uruchomienie instalacji nie pozwoli na zwrot poniesionych wydatków, a ze względu na wysoki poziom zaawansowania technologicznego, który generuje wysokie koszty procesu eksploatacji, szkoda wyrządzona w przypadku niewstrzymania wykonania decyzji mogłaby być znaczna. Zatem niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Uniemożliwienie prowadzenia działalności przez skarżącą może więc prowadzić do wystąpienia okoliczności podanych przez skarżącą i jej pełnomocnika we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i piśmie go uzupełniającym. Wykonanie decyzji objętej wnioskiem skutecznie uniemożliwi skarżącej prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie odbierania i przetwarzania odpadów. Wyłączenie instalacji z użytkowania spowoduje, że skarżąca nie będzie miała gdzie magazynować odbieranych odpadów. Wiązać się to będzie z koniecznością przekazania innym podmiotom odpadów, które zostały zmagazynowane w instalacji należącej do skarżącej. Proces ten, z uwagi na znaczną ilość zgromadzonych przez skarżącą odpadów jest przedsięwzięciem trudnym do wykonania zarówno pod względem technicznym, jak i logistycznym, gdyż zgromadzone odpady będą musiały być przetransportowane na znaczne odległości, co może wiązać się z ryzykiem zagrożenia ekologicznego. Skarżąca uprawdopodobniła wysokość szkody, choćby w postaci konieczności wypłaty odpraw pracownikom oraz wartość utraconych zysków i wartość kar umownych do zapłacenia gminom na skutek niewywiązywania się z warunków zawartych umów na odbieranie odpadów, jak i związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wykonaniem decyzji a powstaniem szkody. Skarżąca wskazała bowiem, że koszty zamknięcia instalacji, związane tylko z koniecznością wypowiedzenia umów o pracę wyniosłyby nie mniej niż 2.399.462,40 zł. Skarżąca nie ma możliwości rozwiązania umów zawartych z kontrahentami ze skutkiem natychmiastowym, a w niektórych przypadkach (np. umowa z Gminą [...]) nie przewidują w ogóle możliwości wypowiedzenia umowy lub odstąpienia od niej, poza przypadkiem gdy Gmina nie wypłaca wynagrodzenia. Niektóre umowy przewidują możliwość odstąpienia od umowy z 6-cio miesięcznym wypowiedzeniem (np. § 16 ust. 6 umowy z Gminą [...], umowa uzupełniająca z [...] na lata 2017 i 2018), a w przypadku odstąpienia od umów przez skarżącą, musiałaby ona zapłacić z tego tytułu karę umowną, np. w przypadku umowy z Gminą [...] 737.143 zł, zaś w przypadku Gminy [...] 3.983.573,68 zł. Łączna wartość samych kar za odstąpienie od umów wyniosłaby 21.733 546,92 zł. Okres obowiązywania poszczególnych umów wynosi do 31 grudnia 2017 r., do 31 grudnia 2018 r., a nawet niektóre z tych umów zawarto na okres do 30 czerwca 2019 r. Zatem wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby, że skarżąca nie będzie w stanie wywiązać się z zawartych umów. Wskutek wstrzymania użytkowania instalacji skarżąca poniesie szkodę w postaci utraty zysków z prowadzonej działalności gospodarczej. Tylko za 7 miesięcy 2017 r. (zakładając, że instalacja nie będzie pracować od 1 czerwca 2017 r.) skarżąca straciłaby 93.002.000 zł w postaci utraconych przychodów. Dodatkowo analizując tendencje kosztów, utracone zyski za 7 miesięcy w 2017 r. mogą wynieść 43.414.000 zł. Strata ta zostałaby powiększona o kary za odstąpienie lub niewywiązanie się z zawartych umów. Straty w latach następnych skarżąca szacuje średniorocznie na 80 mln zł. Samo wstrzymanie użytkowania instalacji jest zadaniem skomplikowanym ze względu na zaawansowanie technologiczne instalacji oraz wymogi sanitarne procesu biostabilizacji. Wyłączenie instalacji wymaga jej zabezpieczenia i zakonserwowania czego, jak podała skarżąca, jej personel nie jest w stanie wykonać sam, wykonać to może tylko firma serwisująca tego typu ciągi technologiczne. Koszt wyłączenia, zabezpieczenia i zakonserwowania instalacji wyniósłby 2.350.000 zł. Ponowne uruchomienie instalacji jest procesem jeszcze bardziej skomplikowanym, bowiem instalacja w części mechanicznej musi zostać na nowo skalibrowana, zaś, według twierdzeń skarżącej, w części biologicznej konieczne jest osiągnięcie parametru AT4, co wymaga ok. 8-10 tygodniowego okresu rozruchu części biologicznej. Koszt ponownego uruchomienia wyniósłby zgodnie z ofertą 3.560.000 zł. Wstrzymanie wykonania decyzji spowoduje, że ponoszenie tych kosztów w łącznej wysokości 5.910.000 zł nie będzie konieczne. Wstrzymanie użytkowania instalacji spowoduje także konieczność rozwiązania umów leasingu samochodów (tzw. śmieciarek) oraz umowy leasingu instalacji. Wskutek rozwiązania tych umów skarżąca utraci prawo do korzystania z tych składników majątkowych, a ponadto bezpowrotnie utraci dotychczas zapłacone opłaty z tytułu leasingu, których wartość wyniosła w samym 2016 r. 12.790.000 zł. Twierdzenia te zostały uprawdopodobnione przez złożenie do akt sprawy szeregu dokumentów. Ponadto wstrzymanie użytkowania instalacji oznaczać będzie wstrzymanie wykonywania usługi zagospodarowania odpadów, co niewątpliwie wpłynie na zatrudnienie osób zatrudnionych przez skarżącą, przy czym skarżąca zatrudnia ok. 400 osób zajmujących się obsługą instalacji. Wobec powyższego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może zapobiec niebezpieczeństwu wyrządzenia skarżącej znacznej szkody w kwocie 114.735.000 zł lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że okoliczności podnoszone we wniosku o wstrzymanie skarżąca zobowiązana była uprawdopodobnić, a nie udowodnić. Wniosek o wstrzymanie zawiera spójną argumentację, popartą faktami i odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji objętej wnioskiem. Wnioskodawczyni uprawdopodobniła wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Z uzasadnienia wniosku wynika, że wykonanie decyzji uniemożliwi skarżącej prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie zbierania i zagospodarowania odpadów, bowiem wstrzymanie użytkowania instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów spowoduje, że skarżąca nie będzie miała gdzie magazynować odpadów odbieranych od kontrahentów. Tym samym zmuszona będzie całkowicie zaprzestać działalności, co może doprowadzić do utraty płynności finansowej skarżącej i utraty możliwości regulowania wskazanych we wniosku zobowiązań. Mając na względzie przedstawioną przez skarżącą argumentację, jak i dołączone do wniosku dokumenty, stwierdzić należy, że na skutek wykonania decyzji istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyższe okoliczności wskazują, że w przypadku instalacji służących do zagospodarowania odpadów, każda decyzja wstrzymująca użytkowanie instalacji, w przypadku jej wykonania powoduje szkodę w znacznym rozmiarze, powoduje też nieodwracalne skutki. W tym miejscu należy powołać się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 174/17 (dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych) dotyczące sytuacji analogicznej do niniejszego wniosku wstrzymania wykonania decyzji wstrzymującej użytkowanie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów prowadzonej przez [...] w. W., w którym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że okoliczności takie, jak proces wstrzymania działalności instalacji o istotnym znaczeniu dla regionalnej gospodarki odpadami, zabezpieczenie niefunkcjonującej instalacji i jej ewentualne ponowne uruchomienie, przewożenie dużych ilości odpadów oraz konieczność zwolnienia kilkuset pracowników będą pociągały za sobą na tyle istotne nakłady finansowe, że uzasadnionym jest udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [por. także postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2832/16 (dostępne na wskazanej wyżej stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych), którego trafność rozstrzygnięcia została potwierdzona przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt II OZ 236/17, niepubl.]. Biorąc więc pod uwagę faktyczne i prawne następstwa, jakie wiązałyby się z wykonaniem decyzji objętej wnioskiem, Sąd uznał, że brak wstrzymania wykonania wymienionej decyzji groziłby niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym stanowi w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.