IV SA/Wa 1022/17

Dnia 24 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2017r., numer [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2017 roku sygn. akt IV SA/Wa 1022/17 w ten sposób, że w punkcie 2 sentencji wyroku w miejsce kwoty "100 (stu)" wpisać kwotę "597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem)".

Skarżąca – Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, w skardze na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2017r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego o wyrażenie zgody w formie decyzji administracyjnej na zbycie nieruchomości rolnych stanowiących działkę nr [...], obręb [...], gmina [...] oraz działki nr [...], [...], [...], [...], [...], obręb [...], gmina [...] zawarła wniosek o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2017r. uwzględnił powyższą skargę. W punkcie 2 sentencji wyroku Sąd zasądził od organu administracji publicznej na rzecz skarżącej kwotę 100 zł, stanowiącą opłatę sądową od skargi, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu (art. 156 § 2 p.p.s.a.). Z treści wyroku z dnia 17 sierpnia 2017r. wynika, iż rozstrzygnięcie w zakresie kosztów postępowania sądowego Sąd oparł na treści art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którymi w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Oczywistą intencją Sądy, z uwagi na uwzględnienie skargi oraz treść pkt 2 sentencji było w przedmiotowej sprawie, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania sądowego. Powinny one obejmować w istocie zarówno opłatę sądową w kwocie 100 zł, jak również wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej ustalone w oparciu o regulację § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015, poz. 1804 ze zm.), zgodnie w którym stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie - 480 zł, powiększone o opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Wydając wyrok Sąd mylnie ustalił więc wysokość kosztów postępowania sądowego zasądzonych od organu na rzecz skarżącej spółki. Ta oczywista omyłka podlega sprostowaniu na mocy art. 156 § 1 p.p.s.a. Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji postanowienia.