IV SA/Wa 1001/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi G. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowić dla G. T. radcę prawnego w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...].

G. T. w piśmie z dnia 24 marca 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania polskiego dokumentu podróży dla cudzoziemca. Skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Referendarzowi sądowemu z urzędu (na podstawie akt sprawy sygn. IV SA/Wa 1959/16) wiadome jest, że Rada do Spraw Uchodźców, decyzją z dnia [...] maja 2016 r. znak: [...], utrzymała w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...], w zakresie w jakim odmówiono nią G. T. i jej małoletnim dzieciom nadania statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej, natomiast uchyliła decyzję organu pierwszej instancji w zakresie nieudzielenia zgody na pobyt tolerowany i udzieliła takiej zgody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. T., uchylił decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2016 r. znak: [...]. Wyrok nie jest prawomocny. Ze złożonego w przedmiotowej sprawie oświadczenia skarżącej z dnia 24 marca 2017 r. o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika natomiast, że G. T. i jej małoletnie dzieci utrzymują się obecnie ze świadczeń socjalnych przyznanych w toku postępowania uchodźczego, a także z pomocy społecznej w formie dopłat do czynszu najmu mieszkania w wysokości 240 – 400 zł miesięcznie oraz ze świadczeń wychowawczych (Rodzina 500+) w łącznej wysokości 1.500 zł miesięcznie. Skarżąca nie dysponuje zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami. Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Uwzględniając aktualny poziom cen dóbr i usług niezbędnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, jak mieszkanie, wyżywienie, czy ubranie, należy stwierdzić, że środki utrzymania skarżącej i jej małoletnich dzieci nie pozwalają na poczynienie jakichkolwiek dodatkowych oszczędności. Nie dysponując przy tym ani zasobami pieniężnymi, ani wartościowymi przedmiotami, które można by zbyć w celu pozyskania dodatkowych środków, skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.