IV SA/Po 754/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Wolsztynie na uchwałę Rady Miejskiej w Wolsztynie z dnia 12 września 2018 r. nr LI/573/2018 w sprawie: Statutu Gminy Wolsztyn oddala skargę w całości.

Prokurator Rejonowy w Wolsztynie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Wolsztynie z dnia 12 września 2018 r. nr LI/573/2018 w sprawie uchwalenia Statutu Gminy Wolsztyn. Przedmiotowej Uchwale Prokurator zarzucił istotne naruszenie prawa poprzez uznanie w jej § 53 ust. 2 pkt 1,, iż realizacja postanowienia zawartego w ust. 1, tj. komisja może współpracować z innymi komisjami poprzez "wspólne posiedzenia komisji stałych", podczas gdy taka forma pracy radnych nie jest przewidziana w ustawie. Mając na uwadze powyższy zarzut Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały w kwestionowanym postanowieniu Statutu Gminy Wolsztyn. W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego. W dalszej kolejności podał, że zgodnie z § 115 i § 137 w zw. z § 143 załącznika do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r., poz. 283), w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w upoważnieniu ustawowym i nie powtarza się w tym akcie przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Naruszenie tej zasady techniki prawodawczej w konsekwencji prowadzi do nieuprawnionego wejścia prawodawcy miejscowego w sferę kompetencji zastrzeżonych wyłącznie dla ustawodawcy, co może wywołać u adresatów norm wadliwe przekonanie, że transponowane na grunt lokalny normy prawa powszechnie obowiązującego są jedynie normami prawa miejscowego, które wiążą wyłącznie na obszarze właściwości lokalnego prawodawcy. Zastrzeżenia Prokuratora budzą zapisy zawarte w § 53 ust. 2 Statutu, w którym stwierdza się, że komisje stałe Rady mogą się zbierać na wspólnych posiedzeniach. Według Prokuratora bowiem ustawa o samorządzie gminnym w sposób kompleksowy w drodze przepisów o charakterze bezwzględnie obowiązującym uregulowała zagadnienie dotyczące kwestii jakie ciało kolegialne i w jakim trybie mogą tworzyć radni. Ustawa wskazuje, że jest to rada gminy, komisje stałe i doraźne do określonych zadań, komisja rewizyjna oraz klub radnych. Prokurator stanął na stanowisku, że według ustawy są to jedyne dopuszczalne kolegialne formy pracy radnych. Dalej Prokurator wskazywał, że z przesłanych przez Przewodniczącego Rady protokołów wspólnych obrad komisji wynika, że podczas tych posiedzeń odbywają się wspólne głosowania radnych pod przewodnictwem Przewodniczącego Rady Miejskiej, co również stanowi naruszenie ustawy, tj. art. 21 ustawy o samorządzie gminnym. Radni podejmują uchwały na wspólnym posiedzeniu komisji. Wspólna praca komisji pod przewodnictwem Przewodniczącego według Prokuratora jest sprzeczna z zasadami określającymi byt komisji, albowiem komisje są powoływane do określonych zadań. W takiej sytuacji powoływanie komisji traci racje bytu, gdyż prace stałych komisji stają się niczym innym jak pracami całej rady. Zdaniem Prokuratora uprawnienia przewodniczącego rady są enumerycznie wyliczone w ustawie o samorządzie gminnym i żaden przepis nie przyznaje mu prawa do zwoływania posiedzeń komisji pod jego przewodnictwem. Na poparcie powyższego Prokurator przytoczył orzecznictwo sądowoadministracyjne. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Wolsztyna wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że Skarżącego nie zasługują na uwzględnienie, albowiem Skarżący zakwestionował zapis § 53 ust 2 w oderwaniu od pełnej regulacji tego przepisu. Nie można pomijać treści przepisu par. 53 ust. 1 statutu, który stanowi, iż komisja może współpracować z innymi komisjami rady w sprawach będących przedmiotem zainteresowania więcej niż jednej komisji. W par. 53 ust. 2 Statutu uregulowano, iż realizacja postanowienia zawartego w ust. 1 następuje w szczególności poprzez wspólne posiedzenia komisji stałych, udostępnianie posiadanych dokumentów i materiałów, a także powoływanie wspólnych zespołów do rozwiązywania określonych problemów. Zdaniem Burmistrza, wbrew twierdzeniu Skarżącego, Statut nie wprowadził nowego ciała kolegialnego poza komisjami stałymi i doraźnymi, komisją rewizyjną i klubami radnych, lecz przewidział jedynie formę współpracy stałych komisji, które dla rozwiązywania określonych problemów, wspólnych merytorycznie mogą odbywać wspólne posiedzenia. Dalej wskazywano, iż zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów gminy określa statut gminy. W doktrynie prawniczej wyrażany jest pogląd, iż główną funkcją art. 22 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest stworzenie ogólnego upoważnienia ustawowego do dookreślania w ramach ustaw przez radę gminy zindywidualizowanej dla potrzeb danej gminy organizacji wewnętrznej i trybu pracy jej organów, co praktycznie ma normatywnie uzupełniać ustawowe wzorce określające w tym przypadku bardziej ogólne zasady niewystarczające do pełnej systemowej regulacji codziennego wykonywania zadań publicznych i obowiązków wynikających z mocy ustawy. Biorąc pod uwagę upoważnienie ustawowe do regulowania w Statucie trybu pracy organów gminy, Burmistrz wskazał, że postanowiono w Statucie, iż w sytuacjach dotyczących procedowania spraw merytorycznych, które należą do zadań więcej niż jednej komisji, komisje mogą spotykać się na wspólnych posiedzeniach. Posiedzenia wspólnych komisji Rady Miejskiej w Wolsztynie nie odbywają się w sposób stały, lecz wyjątkowy. Dotyczy to również sytuacji, gdy Rada Miejska korzysta z pomocy ekspertów, których zaprasza w celu zgłębienia materii tych spraw, które stanowią zadanie własne gminy i zgodnie z kompetencjami ustawowymi winna uregulować w podejmowanych przez siebie uchwałach. Według organu powoływane przez Prokuratora orzecznictwo odnosiło się do innego rodzaju zapisów niż ten będący przedmiotem niniejszej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest uchwała Rady Miejskiej w Wolsztynie Nr LI/537/2018 z 12 września 2018r. w sprawie Statutu Gminy Wolsztyn w części dotyczącej § 53 ust. 2 pkt 1, ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z 17 września 2018 r., pod poz. 7055. Zmieniona następnie uchwałą nr VII/83/2019 Rady Miejskiej w Wolsztynie z dnia 24 kwietnia 2019r. oraz uchwałą nr XXXVI/455/2021 Rady Miejskiej w Wolsztynie, przy czym w innym zakresie niż będący przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. W świetle art. 91 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2022 r., poz. 559, dalej "u.s.g.") uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Skargę na przedmiotową Uchwałę wywiódł w niniejszej sprawie Prokurator Rejonowy w Wolsztynie na podstawie art. 50 § 1 p.p.s.a., który to przepis wśród osób uprawnionych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wymienia także prokuratora. Skargę w przedmiotowej sprawie prokurator mógł wnieść z każdym czasie (art. 53 § 3 P.p.s.a.). Dalej należy wskazać, że nie ulega wątpliwości, iż zaskarżona Uchwała jako podjęta w przedmiocie Statutu Gminy Wolsztyn jest aktem prawa miejscowego, zatem należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Skarga Prokuratora w niniejszej sprawie jest zatem dopuszczalna. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy art. 91 ust. 1 oraz ust. 4 u.s.g. wyróżniają dwie kategorie wad uchwał lub zarządzeń organów gminy: istotne naruszenie prawa i nieistotne naruszenie prawa. Podstawą stwierdzenia nieważności całości lub części uchwały lub zarządzenia organu gminy może być tylko istotne naruszenie prawa. Należy przy tym zauważyć, że wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił precyzyjnie rodzaju tego naruszenia. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią tylko takie naruszenia prawa, które wykraczają poza kategorię naruszeń "nieistotnych" (art. 91 u.s.g.), tj. w szczególności polegające na: podjęciu uchwały przez organ niewłaściwy, braku lub przekroczeniu podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, tudzież naruszeniu procedury jej uchwalania. Przy tym, decydujące znaczenie dla oceny legalności danej uchwały ma stan prawny obowiązujący w dacie jej podjęcia. Z art. 169 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 3 ust. 1, art. 18 ust. 2 pkt 1, art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 u.s.g. wynika zasada samodzielności gminy w zakresie kształtowania struktury organizacyjnej swoich organów, tak by w maksymalny sposób wypełniła ona swoje zadania. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 stycznia 2001 r., sygn. akt III RN 40/60 (publ. OSNAPiUS 2001, nr 13, poz. 424), statut gminy, jako akt prawny pochodny i komplementarny względem ustawy o samorządzie gminnym nie może zawierać postanowień z nią sprzecznych ani też jego postanowienia nie mogą być interpretowane w sposób sprzeczny z przepisami tej ustawy, a także nie powinien powtarzać jej przepisów. Zgodnie z przepisem art. 22 u.s.g. organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów gminy określa statut gminy (ust. 1), który podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym (ust. 2). Z kolei z art. 40 ust. 2 u.s.g. wynika, że na jej podstawie organy gminy mogą wydawać akty prawa miejscowego w zakresie wewnętrznego ustroju gminy oraz jednostek pomocniczych. Z tego względu statut gminy, uchwalony przez organ stanowiący gminy w granicach upoważnień zawartych w ustawach (art. 169 ust. 4 Konstytucji RP), należy do aktów prawa miejscowego, które Konstytucja kwalifikuje do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Takie zaliczenie pociąga za sobą konsekwencje w postaci konieczności odnoszenia do nich (i spełniania przez nie) wszystkich zasad charakteryzujących tworzenie i obowiązywanie systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego, przede wszystkim zaś zasady prymatu ustawy w hierarchii aktów prawnych, i zasady, że wszelkie inne akty prawotwórcze mogą być stanowione wyłącznie na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie (por. D. Dąbek: "Prawo miejscowe samorządu terytorialnego", Oficyna Wydawnicza Branta, Bydgoszcz - Kraków 2003, s. 58). W stosunku do aktów prawa miejscowego zasady te wyraża art. 94 Konstytucji RP, który stanowi, że organy samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Ustawa określa też zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że w hierarchii źródeł prawa akty prawa miejscowego zajmują pozycję zależną, gdyż są uwarunkowane normami zawartymi w aktach prawnych wyższego rzędu i z tego względu nie mogą regulować materii ustawowych ani nie mogą wykraczać poza unormowania ustawowe. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie § 53 ust. 2 pkt 1 Statutu Gminy Wolsztyn, umiejscowione w Rozdziale 6 - Zasady i tryb działania komisji stałych i doraźnych. Zgodnie z treścią § 53 ust. 1 Statutu Komisja może współpracować z innymi komisjami Rady w sprawach będących przedmiotem zainteresowania więcej niż jednej komisji. Natomiast zaskarżone postanowienie Statutu stanowi, że realizacja postanowienia zawartego w ust. 1, następuje w szczególności poprzez wspólne posiedzenia komisji stałych. Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.s.g. rada gminy ze swojego grona może powoływać stałe i doraźne komisje do określonych zadań, ustalając przedmiot działania oraz skład osobowy. Przepis ten odnosi się do wszystkich komisji rady, z tym że ust. 1 nie ma zastosowania do komisji rewizyjnej, został bowiem wyłączony przez lex specialis, jakim jest przepis art. 18a ust. 1 in fine u.s.g., nakazujący obligatoryjne powołanie tej komisji. "Istotą powoływania przez rady jednostek samorządowych komisji rady, jako wyspecjalizowanych (branżowych) organów rady, jest dokonywanie swoistego podziału pracy i uprawnień do wypowiadania się w istotnych sprawach dla społeczności lokalnej" (wyrok NSA z dnia 15 listopada 2005 r., II OSK 235/05, LEX nr 196688). Powoływanie wewnętrznych organów rady, jakimi są komisje, ma więc usprawniać pracę rady, ale nie jest obligatoryjne. Przepis art. 21 ust. 1 bowiem stanowi wyraźnie, że rada może powoływać komisje. (A. Szewc [w:] G. Jyż, Z. Pławecki, A. Szewc, Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. IV, Warszawa 2012, art. 21). Ustawodawca nie określa szczegółowo organizacji wewnętrznej i trybu pracy komisji, przekazując te kwestie do uregulowania radom gmin w statutach, jak stanowi bowiem art. 22 ust. 1 u.s.g. - organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów gminy określa statut gminy. Statut gminy może zatem przewidywać regulacje dopuszczająca odbywanie posiedzeń wspólnych komisji stałych. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę wyraża pogląd o braku ustawowych przeciwskazań do tego typu aktywności. Słusznie wskazuje Burmistrz, że możliwość taka ma służyć merytorycznemu rozwiązywaniu problemów wspólnych dla więcej niż jednej komisji stałej, udostępnianiu dokumentów, materiałów, korzystaniu z pomocy ekspertów, w celu usprawnienia prac dotyczących materii należących do własnych zadań gminy. W tym zakresie jednostki samorządowe dysponują swobodą obejmującą m.in. określenie przedmiotu działania komisji, jej składu osobowego, a także właśnie możliwości współpracy z innymi komisjami rady. Nie oznacza to, że Statut wprowadza nowy organ, poza komisjami stałymi i doraźnymi. We wspomnianym już wyroku z dnia 15 listopada 2005 r., II OSK 235/05, NSA stwierdził, że "reguła, według której wszystkie komisje rady wypowiadają się we wszystkich sprawach podejmowanych przez radę gminy podważa konieczność funkcjonowania komisji rady". Jednakże stwierdzić należy, że zaskarżony w niniejszej sprawie § 53 ust. 2 pkt 1 Statutu nie dotyczy takiej sytuacji. Stwarza on jedynie możliwość dla współpracy między poszczególnymi komisjami Rady w sprawach będących przedmiotem zainteresowania więcej niż jednej komisji, a nie obliguje do takiej współpracy co do zasady, w każdej sprawie. W dalszej części regulacji § 53 ust. 4 Statutu Rada wskazała, że do wspólnych posiedzeń komisji Rady stosuje się odpowiednio postanowienia zawarte w niniejszej części Statutu, czyli Rozdziału 6, w który mowa jest o Przewodniczącym komisji (a nie Przewodniczącym Rady), który kieruje pracami komisji, organizuje prace komisji, zwołuje komisje i prowadzi obrady komisji, przewodniczy obradom komisji (§ 49 ust. 3-6, § 50 ust. 2-5, § 54 ust. 1). Odnosząc się do dalszej części uzasadnienia skargi Prokuratora wskazać należy, że przedstawione przez niego argumenty nie mogą odnieść skutku na gruncie niniejszej sprawy. Prokurator powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że uprawnienia Przewodniczącego Rady są enumeratywnie określone w ustawie o samorządzie gminnym i z uwagi na to nie jest on uprawniony do zwoływania posiedzeń komisji, a także do kierowania posiedzeniami komisji. W pierwszej kolejności wskazać na art. 19 u.s.g. zgodnie z którym rada gminy wybiera ze swego grona Przewodniczącego i 1-3 wiceprzewodniczących bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowego składu rady, w głosowaniu tajnym (ust. 1). Zadaniem Przewodniczącego rady jest wyłącznie organizowanie pracy rady oraz prowadzenie obrad rady. Przewodniczący może wyznaczyć do wykonywania swoich zadań wiceprzewodniczącego. W przypadku nieobecności przewodniczącego i niewyznaczenia wiceprzewodniczącego, zadania przewodniczącego wykonuje wiceprzewodniczący najstarszy wiekiem (ust. 2). Z kolei w przytoczonym już powyżej § 49 ust. 3 Statutu określono, że Przewodniczącego komisji i jego zastępcę wybierają jej członkowie na pierwszym posiedzeniu danej komisji. Pracami komisji kieruje Przewodniczący komisji lub jego zastępca (ust. 4). Przewodniczący komisji organizuje pracę komisji, w szczególności: ustala termin i porządek obrad komisji, zwoje je oraz im przewodniczy (ust. 5). Po pierwsze więc, stwierdzić należy, że brak jest regulacji w Statucie, która stanowiłaby podstawę do prowadzenia wspólnych obrad komisji stałych przez Przewodniczącego Rady pod przewodnictwem Przewodniczącego Rady, a takich stanów faktycznych dotyczyły orzeczenia sądów administracyjnych, do których odwoływał się Prokurator na poparcie stanowiska o istotnym naruszeniu prawa w postanowieniu Statutu dotyczącym samej współpracy komisji z innymi komisjami w szczególności poprzez wspólne posiedzenia komisji stałych. Z treści całego Statutu wynika, że w niniejszej sprawie Przewodniczący Rady, którego uprawnienia są wymienione w art. 19 ust. 2 u.s.g. nie jest organem tożsamym z Przewodniczącym komisji, o którym stanowią postanowienia § 49 ust. 2 i 3 Statutu oraz następne. Tym samym skoro w przepisach u.s.g. nie przewidziano uprawnień Przewodniczącego komisji (tylko Przewodniczącego Rady Gminy), to rada mogła dokonać ich określenia według swojego uznania w Statucie (zob. wyrok NSA z dnia 13 maja 2010 r., poz. II OSK 296/10, dostępny http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Co więcej, w wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z 06 października 2016r. (sygn. akt II SA/Go 705/16, dostępny CBOSA), Sąd ten nie podzielił zarzutów organu nadzoru odnośnie naruszenia prawa postanowieniem § 58 ust. 2 tamtejszego statutu, że Komisje Rady mogą podejmować współpracę z odpowiednimi komisjami innych rad gmin, a nadto z innymi podmiotami, jeżeli jest to uzasadnione przedmiotem ich działalności. Przepis ten, jak w niniejszej sprawie, określa jedynie kompetencję do podejmowania współpracy na poziomie komisji. Nie wykracza zatem poza zakres przedmiotowy wynikający z regulacji art. 3 ust. 1 u.s.g. i art. 22 ust. 1 u.s.g. W przeciwieństwie do powyższego Sąd w Gorzowie Wlkp. zakwestionował zgodność z prawem regulacji, że Przewodniczący Rady koordynujący prace komisji Rady może zwołać wspólne posiedzenie komisji, pracom komisji na wspólnym posiedzeniu przewodniczy Przewodniczący Rady. Taka jednak regulacja nie została zawarta w Statucie Gminy Wolsztyn. Także w doktrynie zaakceptowano postanowienie regulaminu rady miasta stołecznego Warszawy zawierający wykaz komisji stałych oraz ogólne ujęcie ich zadań, do których zaliczono: współpracę ze zbliżonymi tematycznie komisjami rad gmin warszawskich oraz współpracę z innymi komisjami rady (§ 41 pkt 6 i 7 regulaminu rady m.st. Warszawy) - A. Szewc [w:] G. Jyż, Z. Pławecki, A. Szewc, Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. IV, Warszawa 2012, art. 21 ust. 1. W konsekwencji stwierdzić należy, że zacytowane w skardze stanowiska sądów administracyjnych w sprawach o sygn. VIII SA/Wa 685/11 i III SA/Kr 439/16 (dostępne CBOSA) nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem dotyczą odmiennych stanów faktycznych, w których to uchwały zawierały postanowienia dopuszczające by Przewodniczący Rady zwoływał posiedzenia komisji oraz takich, w których Przewodniczący komisji posiadał prawo głosowania na posiedzeniach owych komisji. Taka regulacja w Statucie Gminy Wolsztyn, również nie ma miejsca. Od regulacji przewidzianych w Statucie Gminy Wolsztyn, będących przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, które Sąd w niniejszej sprawie ocenia jako zgodne z prawem, odróżnić należy nieprawidłową praktykę stosowania postanowień Statutu i u.s.g. w badanym zakresie. Jednakże faktyczne działania Przewodniczącego Rady, na które wskazywał Prokurator w związku z przedstawionymi protokołami wspólnych posiedzeń komisji mające znamiona pozbawionych podstaw prawnych i umocowania w postanowieniach Statutu oraz przepisach u.s.g. nie mogą być wystarczającą przesłanką do stwierdzenia nieważności zaskarżonej regulacji § 53 ust. 2 pkt 1 Statutu. Zwłaszcza, że przesłanką do stwierdzenia nieważności postanowienia aktu prawa miejscowego jest istotne naruszenie prawa, a takiego Sąd w okolicznościach niniejszej sprawy nie dopatrzył się. Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., jak Sąd orzekł w wyroku. W tym miejscu Sąd wskazuje, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z 16 grudnia 2022 r. na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, obowiązującej na dzień wydania zarządzenia) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stronom umożliwiono złożenie dodatkowych wniosków dowodowych lub twierdzeń, które miałyby być podnoszone na rozprawie (k. 187 i nast.).