IV SA/Po 656/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] w G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

[...] w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia [...] sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302 dalej w skrócie: "p.p.s.a."), jest zasadą, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po wniesieniu skargi organ administracji (art. 61 § 2 p.p.s.a.), a po przekazaniu sądowi skargi – sąd, może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, przy czym sąd wydaje takie postanowienie, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 zd. pierwsze p.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 609/12, z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 116/12, z dnia 8 października 2015 r. sygn. akt II OZ 966/15, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, Warszawa 2005, s. 295). Akty administracyjne, które stwierdzają tylko istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego nie wymagają wykonania. Takiego charakteru (aktu nadającego się do wykonania) nie ma, w ocenie Sądu, decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu. Decyzja ta wydawana jest na podstawie art. 115a ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm.; dalej w skrócie "p.o.ś."), zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. Zasadniczo obowiązek przestrzegania dopuszczalnych norm natężenia hałasu wynika bezpośrednio z mocy prawa i nie wymaga indywidualizacji w formie decyzji administracyjnych. W praktyce może jednak występować przekroczenie dopuszczalnych norm natężenia hałasu, określonych rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dlatego w art. 115a p.o.ś; została przewidziana podstawa prawna do wydania przez organy ochrony środowiska decyzji o dopuszczalnym poziomie natężenia hałasu (zob. K. Gruszecki, Komentarz do art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska, LEX/el.). Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji. Decyzja ta charakteryzuje się skutecznością, wynika z niej obowiązek przestrzegania przepisu obowiązującego prawa. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie powoduje skutków przewidzianych w art. 61 § 1 p.p.s.a., nie nakłada ona bowiem na stronę nowych obowiązków nieprzewidzianych przepisami prawa; organ stwierdził w niej jedynie, iż dany podmiot w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem zakładu tego podmiotu przekracza dopuszczalny poziom dla danego terenu objętego ochroną prawą. Akty administracyjne, które stwierdzają tylko istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego, nie wymagają wykonania, a co za tym idzie ich wstrzymanie staje się bezprzedmiotowe (por. postanowienia NSA: z 16.01.2006 r., II OZ 1506/06; z 27.01.2017 r., II OZ 26/17 - CBOSA). Ze wskazanych powyżej powodów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.