IV SA/Po 57/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 27 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji oddala skargę

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu decyzją z 27 listopada 2017r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Kępno z dnia 05 września 2017 r. w przedmiocie zmiany decyzji z dnia 31 sierpnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację opisanego w niej przedsięwzięcia. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy. Burmistrz Miasta i Gminy Kępno decyzją z 31 sierpnia 2016r. na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko po rozpatrzeniu wniosku Spółki [...] Sp. z o.o. z siedziba w Poznaniu orzekł o możliwości realizacji przedsięwzięcia polegającego na "budowie stawu ziemnego rekreacyjnego" na działkach oznaczonych geodezyjnie nr [...], położonych w miejscowości Kliny, gmina Kępno, bez potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Na skutek odwołania Pana [...]a [...]i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu decyzją z dnia 25 października 2016r. zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy. Stwierdzono, że decyzja Burmistrza z 31 sierpnia 2016r. stała się ostateczna (k.16 akt adm. I inst. I k. 4 decyzji). W dniu 8 czerwca 2017r. Spółka [...] Sp. z o.o. wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy Kępno o zmianę decyzji środowiskowej z dnia 31 sierpnia 2016r. w zakresie nazwy przedsięwzięcia. Burmistrz Miasta i Gminy Kępno decyzją z 5 września 2017r. na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 84 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko zmienił decyzję z dnia 31 sierpnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "budowie stawu ziemnego rekreacyjnego" na działkach oznaczonych nr [...], położonych w miejscowości Kliny w ten sposób, że zmianie uległa nazwa przedsięwzięcia na "budowę stawu ziemnego" na działkach oznaczonych nr [...], położonych w miejscowości Kliny. Burmistrz wskazał, że planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 88f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być stwierdzony. Dopuszczalna jest zmiana przedmiotowej decyzji w świetle art. 87 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku w zw. z art. 155 K.p.a. w zakresie nazwy na "budowę stawu ziemnego" na wymienionych w decyzji działkach. Do decyzji dołączono charakterystykę przedsięwzięcia z której wynika, że planowane przedsięwzięcie będzie polegało na budowie stawu ziemnego rekreacyjnego na wskazanych działkach. Analiza dokumentacji wykazała, że powierzchnia czaszy stawu wyniesie 3,7530 ha, a jego maksymalna głębokość - 3,24 m. Przedmiotowy staw będzie wykorzystywany w celach rekreacyjnych, także w zakresie wędkarstwa. Zgodnie z zapisami karty informacyjnej przedsięwzięcia nie będzie w nim jednak prowadzona hodowla ryb na skalę produkcyjną. Teren przeznaczony pod realizację inwestycji stanowią grunty o małej przydatności rolniczej - V klasa bonitacyjna. Zbiornik zasilany będzie wodami opadowymi i roztopowymi oraz gruntowymi (dno stawu będzie się znajdowało poniżej poziomu wód gruntowych). Będzie to zbiornik bezodpływowy, płaskodenny o skarpach wyprofilowanych ze spadkiem 30°. Zagłębienie stawu zostanie uformowane przy zastosowaniu typowego sprzętu mechanicznego w postaci: koparek, koparko-ładowarek i spychaczy. Analiza dokumentacji wykazała, że planowany staw nie będzie połączony z ciekami, rowami melioracyjnymi i innymi zbiornikami wodnymi. Od powyższej decyzji Burmistrza z 5 września 2017r. Pan [...] [...]a złożył odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie odwołującego zmiana decyzji stanowi obejście prawa ochrony środowiska. Wskazał, że obecnie przedsięwzięcie zmieniło nazwę na wykonanie stawu ziemnego o powierzchni około 4 ha. Odwołujący uważa, iż po zmianie nazwy staw ten może być użytkowany przemysłowo i będzie oddziaływał na środowisko, stąd też RDOŚ w Poznaniu powinien rozpatrzyć inwestycję również pod kątem hodowli przemysłowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu decyzją z 27 listopada 2017r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Kępno z dnia 05 września 2017 r. w przedmiocie zmiany decyzji z dnia 31 sierpnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację opisanego w niej przedsięwzięcia. W motywach rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu wskazało, że w dniu 09 czerwca 2017 r. do Urzędu Miasta i Gminy Kępno wpłynął wniosek o zmianę decyzji środowiskowej z dnia 31 sierpnia 2016 r., o nr [...] poprzez wykreślenie z niej słowa "rekreacyjny". Planowana inwestycja budowy stawu polegać ma na eksploatacji go przez wędkarzy, którzy będą odławiać ryby i przygotowywać je do spożycia na miejscu, co zostało określone w operacie wodno-prawnym oraz Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia. Zatem nie będzie to rekreacja polegająca na żegludze, pływanie łódkami sportowymi, czy też plażowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu odwołując się do treści art. 87 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, wskazało, że przepis art. 155 kpa stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że zgodę wyraża wyłącznie strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na którego została przeniesiona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium argumentowało, że w przedmiotowej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki do zmiany decyzji z dnia 31 sierpnia 2016 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "budowie stawu ziemnego rekreacyjnego" na działkach oznaczonych nr [...], położonych w miejscowości Kliny w ten sposób, że zmianie uległa nazwa przedsięwzięcia na "budowę stawu ziemnego". Spełniona została przesłanka zgody strony albowiem w sprawie tej wystarczająca była zgoda wnioskodawcy, który sam złożył wniosek o zmianę przedmiotowej decyzji. Zmianie takiej nie sprzeciwiają się również przepisy szczególne albowiem przytoczony powyżej art. 87 ustawy o udostępnianiu informacji (...) dopuszcza taką możliwość. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego zmiana decyzji nie stoi w sprzeczności również z interesem społecznym, a przemawia za nią słuszny interes strony. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania Kolegium uznało je za bezzasadne. Zmiana nazwy przedsięwzięcia nie powoduje bowiem, iż zmienia się funkcja i cel planowanej inwestycji. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia wskazano bowiem wprost, iż "planowana inwestycja obejmuje budowę stawu rybnego ziemnego, rekreacyjnego z przeznaczeniem dla wędkarzy, którzy będą tu mogli złowione ryby oprawić i przyrządzić na miejscu lub zabrać je ze sobą. Staw nie będzie służył hodowli ryb na skalę produkcyjną." Karta informacyjna przedsięwzięcia co do planowanego (wyżej przytoczonego) rodzaju przedsięwzięcia, jego charakteru nie zmieniła się w tym zakresie od czasu jej zaopiniowania przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu. Z opinii tej z dnia 28 lipca 2016 r. wynika, iż w ocenie RDOŚ nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wbrew zarzutom odwołującego się nie ma potrzeby, aby RDOŚ ponownie analizował przedmiotową inwestycję skoro nie zmieniło się jej zamierzenie. Ubocznie Kolegium wskazało, że warunkiem przydatności stawu do hodowli jest możliwość spuszczania wody i całkowitego osuszenia dna. Element ten jest istotny dla odróżnienia ziemnego stawu rybnego, jako stawu, w którym żyją ryby, od ziemnego stawu hodowlanego, gdzie można spuścić wodę i całkowicie osuszyć dno, tylko taki staw umożliwia bowiem masową hodowlę ryb oraz ich odłów. W przedmiotowej sprawie zaś przedmiotowy zbiornik zasilany będzie wodami opadowymi i roztopowymi oraz gruntowymi, dno stawu będzie znajdowało się poniżej poziomu wód gruntowych. Planowany staw nie będzie połączony z ciekami, rowami melioracyjnymi i innymi zbiornikami wodnymi, a więc obawy odwołującego o możliwej planowanej w nim produkcji przemysłowej Kolegium uznało za bezzasadne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z 3 sierpnia 2017r. wniósł [...] [...]a domagając się jej uchylenia jako naruszającej prawo. Skarżący zarzucił nieważność postępowania oraz naruszenie podstawowej zasady postępowania administracyjnego tj. prawa strony do uczestniczenia merytorycznego w postępowaniu. Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu wskazał, że zlokalizowanie stawu o powierzchni 4 ha może bezpośrednio i znacząco wpłynąć na plony na jego polu usytuowanym bezpośrednio przy terenie objętym inwestycją. Nadto podnosił, że nie otrzymał pouczenia o treści art. 10 K.p.a. dlatego nie złożył odpowiedzi. Decyzji SKO w Kaliszu zarzucał, iż nie został powiadomiony przez ten organ o terminie posiedzenia niejawnego, na którym miała być rozpatrzona sprawa. Podtrzymał wcześniejsze twierdzenia, że wniosek Spółki [...] Sp. z o.o. z Poznaniu o budowę stawu ziemnego koło Kępna stanowi próbę obejścia prawa. Z analizy odpisu KRS Spółki wynika, że przedmiot działalności jako wiodący to wydobycie żwiru i piasku, wydobycie glin i kopalin, jak również wydobycie węgla kamiennego, brunatnego itp. Zdaniem Skarżącego przedmiotem budowy nie jest staw rybny, a dzikie wyrobisko po wydobytym piasku, które z czasem zapełni się wodą opadową i roztopową, o które nikt nie będzie dbał. Spółka w swoim przedmiocie działania nie ma żadnego punktu, który dotyczyłby budowy stawów rekreacyjnych, czy rybnych. Niezależnie od tego czy będzie to dzikie wyrobisko piaskowe zapełnione wodą, czy staw o powierzchni 4 ha to i tak nadal jest realna groźba obniżenia poziomu wód gruntowych a przez to obniżenia i pogorszenia plonów na polu skarżącego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu odwołując się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie przed WSA w Poznaniu stawił się skarżący, który podtrzymał swoją skargę i dodał, że kwestionuje powierzchnię i głębokość stawu w związku z sąsiedztwem z jego nieruchomością. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez organ I i II instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań. Podstawą prawną decyzji środowiskowej z dnia 31 sierpnia 2016r., której zmiana z dnia 05 września 2017r. jest istotą kwestionowanej przez skarżącego decyzji Kolegium z dnia 27 listopada 2017r., były przepisy ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017r., poz. 1405 ze zm.), dalej "u.i.o.ś.". Zgodnie z art. 87 u.i.o.ś., w przypadku zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przepisy działu V (ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000) oraz działu VI (postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko) stosuje się odpowiednio. Ponadto przepis art. 155 K.p.a. stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że zgodę wyraża wyłącznie strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na którego została przeniesiona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Natomiast w myśl art. 155 K.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że decyzja wydana na podstawie art. 155 K.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii już rozstrzygniętych decyzją, której dotyczy wniosek o jej uchylenie lub zmianę, a nie kwestii nowych. Prawna możliwość zastosowania tego trybu uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt I OSK 1840/11 oraz wyroki Wojewódzkich Sadów Administracyjnych w Szczecinie z dnia 16 października 2014r., sygn. akt II SA/Sz 475/14 i we Wrocławiu z dnia 29 maja 2009r., sygn. akt II SAWr 76/09, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie to toczy się w tej samej – z punku widzenia materialnego – sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie zwykłe, a więc niezbędne jest ustalenie, czy w konkretnym wypadku istnieje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Dla niniejszej sprawy znaczenie ma tożsamość przedmiotowa, przez którą należy rozumieć tożsamość treści praw i obowiązków oraz ich podstawę faktyczną i prawną. W literaturze i orzecznictwie utrwalił się pogląd, że tożsamość sprawy ma miejsce, gdy występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Nadto z treści przepisu art. 87 u.i.o.ś. wynika, że odnosi się on do zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, oznacza to, że do zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wydawania decyzji środowiskowych, a także przepisy dotyczące transgranicznego oddziaływania na środowisko. Ustawodawca nie wskazał, jakie dokładnie przepisy, w jakim zakresie oraz kiedy znajdą zastosowanie do zmiany decyzji. Użył tylko ogólnego sformułowania "niniejszego działu" oraz działu VI. Ponieważ przepis ten znajduje się w dziale V pod tytułem "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000", do zmiany decyzji odpowiednie zastosowanie znajdą art. 59-103 oraz art. 104-121 znajdujące się w dziale VI. Ze względu na to, że nie wskazano, jakich zmian dotyczy art. 87 u.i.o.ś., przyjąć należy, że dotyczy on każdej zmiany, niezależnie od jej znaczenia, wagi i tego, czego dotyczy. Z powyższego przepisu wynika także, że zmiana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach musi nastąpić w trybie i na zasadach określonych w art. 155 K.p.a. stosowanym odpowiednio. Powyższe oznacza, że instytucja zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter procesowy i nie może być przeprowadzona w oderwaniu od postanowień art. 155 K.p.a., stanowiącego procesową podstawę zmian każdej decyzji. Ponieważ przepis art. 87 u.i.o.ś. ograniczył zastosowanie art. 155 K.p.a. tylko w zakresie konieczności uzyskiwania zgody na zmianę decyzji innych stron uczestniczących, to prima facie w pozostałym zakresie powinien on znaleźć pełne zastosowanie. Podkreślenia przy tym wymaga, jak już wskazano powyżej, że w trybie art. 155 K.p.a. nie jest możliwe ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną i wydanie nowego rozstrzygnięcia. Postępowanie prowadzone w oparciu o powyższy przepis ma doprowadzić do weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy za zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, ale jedynie wówczas, gdy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie takiej decyzji. Z powyższego wynika, że zmiana decyzji możliwa jest w razie łącznego spełnienia przesłanek: interes społeczny lub słuszny interes strony przemawia za tym, oraz przepis szczególny nie sprzeciwia się temu. Przy tym zwrócić należy uwagę, że wprowadzenie jako przesłanki dodatkowej zgodności wzruszenia decyzji z interesem społecznym i interesem jednostki sprawia, że organ administracyjny nie może w rozpoznaniu sprawy na podstawie art. 155 K.p.a. nie ustosunkować się do celowości wzruszenia decyzji. Przepis art. 155 K.p.a. daje podstawy do wzruszenia decyzji, która cechuje się tym, że jest ostateczna. Zgodnie z art. 16 § 1 K.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Taki szczególny przypadek przewiduje art. 155 K.p.a. Jego wyjątkowy charakter wymaga ścisłej wykładni i precyzyjnego stosowania do stanów faktycznych niewątpliwie wypełniających jego hipotezę. Przepis art. 16 K.p.a. statuuje bowiem ogólną zasadę trwałości decyzji ostatecznych, która ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych. W świetle dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie nie ulga wątpliwości, że wnioskująca Spółka złożyła wniosek o zmianę decyzji środowiskowej z 31 sierpnia 2016r., która posiadała przymiot ostateczności. W niniejszej sprawie Spółka wnioskowała o zmianę decyzji Burmistrza Miasta i Gminy w Kępnie z 31 sierpnia 2016r. określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "budowie stawu ziemnego rekreacyjnego" na działkach oznaczonych nr [...], położonych w miejscowości Kliny w ten sposób, że zmianie uległa nazwa przedsięwzięcia na "budowę stawu ziemnego" na tych samych działkach ewidencyjnych oraz w tej samej miejscowości. W pierwszej kolejności wskazać zatem należy, że wniosek Spółki o wydanie środowiskowych uwarunkowań dla budowy stawu rybnego ziemnego rekreacyjnego został rozpatrzony przez Burmistrza, zatem ten organ jest właściwy do orzekania w przedmiocie jej zmiany w trybie art. 155 K.p.a. Właściwy jest zatem ten sam organ, który wydał decyzję ostateczną, a więc definitywnie kończącą sprawę administracyjną jej załatwieniem co do istoty (por. B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2011, str. 596). Zasadniczy problem w niniejszej sprawie stanowi odpowiedź na pytanie, czy w każdym wypadku i w dowolnym zakresie można zmienić ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, czy też możliwość ta jest ograniczona. Przywołany wyżej przepis art. 87 u.o.i.ś. przewiduje możliwość takiej zmiany przy odpowiednim stosowaniu zarówno przepisów działu V i VI powołanej ustawy jak i art. 155 K.p.a., z zastrzeżeniem, że zgodę wyraża wyłącznie strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Sądu, rację ma zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze, upatrując w przepisie art. 155 K.p.a. źródła oceny tożsamości sprawy rozstrzygniętej i objętej żądaniem zmiany. Przepis art. 87 u.i.o.ś. nie wprowadza bowiem "swoistej" podstawy do zmiany decyzji środowiskowej, nakładając jedynie na organ dodatkowe obowiązki, w zakresie procedowania co do tej zmiany, określone w działach V i VI ustawy. W świetle zebranego materiału dowodowego organy prawidłowo oceniły, że spełniona została przesłanka zgody strony, skoro w niniejszej sprawie wymagana była tylko zgoda wnioskodawcy, który składając wniosek o zmianę decyzji w sposób oczywisty ją wyraził. Zmianie decyzji polegającej na zmianie nazwy przedsięwzięcia w zakresie usunięcia słowa "rekreacyjnego" nie sprzeciwiają się także przepisy szczególne, skoro art. 87 u.i.o.ś. taką zmianę decyzji dopuszcza. Nadto Kolegium oceniło, że zmiana decyzji w przedmiotowym zakresie nie stoi w sprzeczności z interes społecznym i przemawia za tym słuszny interes strony. Organy zasadnie wskazały, że zmianą decyzji objęta jest tylko nazwa przedsięwzięcia, a wszystkie uwarunkowania środowiskowe wskazane w pierwotnej decyzji z 31 sierpnia 2016r. pozostały bez jakiejkolwiek zmiany, w tym w szczególności obszar i pozostałe parametry stawu. Wnioskowana zmiana nazwy przedsięwzięcia na bardziej ogólną poprzez usunięcie słowa "rekreacyjnego" nie spowodowała zmiany funkcji i celu planowanej inwestycji. Oznacza to, że inwestora wiążą wszystkie uwarunkowania środowiskowe opisane w decyzji Burmistrza z 31 sierpnia 2016r., w tym dane wynikające z Karty informacyjnej przedsięwzięcia o numerze [...] sporządzonej w maju 2016r. i dołączonej do akt sprawy. Z Karty tej wynika, że planowane przedsięwzięcie będzie polegało na budowie stawu rybnego ziemnego, rekreacyjnego na wymienionych działach ewidencyjnych w miejscowości Kliny o powierzchni czaszy stawu 3,7530 ha, w tym 3,4060 ha zajmie lustro wody, a jego maksymalna głębokość wynosić będzie -3,24 m p.p.t. Podkreślić należy, że przeznaczenie, funkcja i charakter planowanej inwestycji pozostają bez zmian. Słusznie wskazały zatem organy, że w takiej sytuacji nie było konieczności odpowiedniego zastosowania przepisów Działu V u.i.o.ś, w tym przepisów art. 63, art. 64 i art. 84 u.i.o.ś. regulujących tryb weryfikacji obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zbędne było zatem zwrócenie się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o ponowną opinię w tym zakresie i ponowną analizę przedmiotowej inwestycji skoro nie zmieniło się jej zamierzenia, a jedynie zmianie uległa nazwa przedsięwzięcia na bardziej ogólną. Powyższe wskazuje zatem w sposób nie budzący wątpliwości, że ma miejsce tożsamość przedmiotowa dotycząca projektowanej inwestycji. Zawnioskowanie zmiany decyzji w zakresie nazwy przedsięwzięcia, która nie dotyczy parametrów zamierzonego przedsięwzięcia, nie wskazuje na jakąkolwiek zmianę stanu faktycznego, który mógłby rzutować na krąg podmiotów posiadających atrybut strony postępowania dotyczącego ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i następnie jej zmiany. Powyższe okoliczności wskazują, że możliwa jest zmiana pierwotnej decyzji środowiskowej w części dotyczącej nazwy planowego przedsięwzięcia w trybie przepisu art. 155 K.p.a. w zw. z art. 87 u.i.o.ś. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących obejścia prawa przez inwestora, czy naruszenia stosunków wodnych oraz groźby przemysłowej hodowli ryb, wskazać należy, że zarzuty te mogły być podnoszone w postępowaniu zwykłym dotyczącym wydania pierwotnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i w istocie były przedmiotem oceny przez organ II instancji na skutek odwołania skarżącego od decyzji Burmistrza z 31 sierpnia 2016r. zakończonej decyzją Kolegium z 25 października 2016r. Jak już powyżej wskazano zarzuty skierowane do pierwotnej decyzji środowiskowej nie mogą być przedmiotem ponownej oceny sądowej w niniejszym postępowaniu. Ubocznie powtórzyć jedynie można, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wypowiedział się z toku postępowania o wydanie decyzji z 31 sierpnia 2016r., że projektowana inwestycja nie będzie polegała na prowadzeniu hodowli ryb na skalę produkcyjną. Dla takiego bowiem celu przewiduje się innego rodzaju zbiorniki wodne, które posiadają możliwość odprowadzania z ich wody, a projektowany bezodpływowy zbiornik takiej możliwości odprowadzania wody nie przewiduje, nie posiada połączeń z ciekami, rowami melioracyjnymi i innymi zbiornikami wodnymi. RDOŚ dokonał także oceny wpływu stawu na stosunki wodne, na stan wód podziemnych i powierzchniowych i stwierdził, jako organ wyspecjalizowany w tej dziedzinie, że inwestycja nie będzie negatywnie wpływać na obniżenie poziomu wód, jak to zarzucał skarżący (k. 9 i 9v akt adm. I inst.). Organy orzekające obu instancji w niniejszym postępowaniu przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w takim zakresie, jaki był niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy. W związku z konkluzją o braku potrzeby ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w postępowaniu o zmianę decyzji środowiskowej w zakresie nazwy przedsięwzięcia, zasadnie przyjęły organy administracji, że nie było podstaw do występowania do organów współdziałających oraz przeprowadzania powyższej oceny w ramach kontrolowanego postępowania w niniejszej sprawie. Chybiony jest także zarzut skarżącego dotyczący obejścia prawa przez Spółkę, bo prawdziwy zamiar inwestycyjny, zdaniem Skarżącego, polega na wydobywaniu żwiru, piasku i kopalin. Zarzut ten, jak powyższe odnosi również do decyzji środowiskowej wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie może on odnieść zamierzonego skutku w niniejszej sprawie dotyczącej zmiany decyzji środowiskowej i to w zakresie jedynie nazwy przedsięwzięcia. Nadto rolą Sądu nie jest doszukiwanie się, jak na to wskazuje Skarżący, innych zamiarów wnioskującej Spółki, a ocena przeprowadzonego przez organy administracyjne na skutek konkretnego wniosku inwestora i w granicach tego wniosku, postępowania w przedmiocie zmiany decyzji środowiskowej budowy stawu ziemnego, pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Szczegółowa analiza sprawy w jej całokształcie nie dała Sądowi żadnych podstaw do zakwestionowania, pod względem zgodności z prawem, prawidłowości przeprowadzonego postępowania administracyjnego i wydanego rozstrzygnięcia. Ubocznie Sąd zauważa, że z opisanego w KRS Spółki przedmiotu działalności wynika, że nie wskazano przedmiotu przeważającej działalności przedsiębiorcy. Natomiast w rubryce dotyczącej pozostałej działalności przedsiębiorcy równorzędnie wymieniono 53 pozycje, w tym wydobywanie węgla, górnictwo ropy naftowej, gazu i rud metali; wydobywanie żwiru i pisaku, gliny i kaolinu, a także produkcja materiałów budowanych; wytwarzanie i handel energią elektryczną; zbieranie, obróbka i usuwanie odpadów oraz ich rekultywacja; różnego rodzaju roboty budowane; sprzedaż drewna; hotelarstwo i noclegownie, kempingi i zakwaterowanie turystyczne; kupno, sprzedaż, wynajem, zarządzenie i pośrednictwo nieruchomości; działalność organizatorów turystyki oraz roboty związane z budową obiektów inżynierii lądowej i wodnej, budowa dróg, autostrad, dróg szynowych mostów i tuneli. Wobec tego nie jest tak, jak podnosi Skarżący, że wiodący przedmiot działalności Spółki stanowi tylko punkt 6 dotyczący wydobywania żwiru i piasku; gliny i kaolinu. Niezasadny okazał się również zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania, w tym naruszenia art. 10 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji skutkujący uchyleniem decyzji. W aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie zmiany decyzji środowiskowej wraz z pouczeniem o art. 10 K.p.a. odebrane osobiście przez skarżącego, na którym znajduje się dodatkowa adnotacja doręczyciela o doręczeniu zawiadomienia z 18 sierpnia 2016r. o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy w trybie art. 10 K.p.a., odebranego z kolei przez brata skarżącego (k. 27 akt adm. I inst.). Nawet jeżeli wątpliwości może budzić prawidłowość dokonanego doręczenia pisma z 18 sierpnia 2016r. to uchybienie to nie stanowi naruszenia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący bierze bowiem czynny udział w postępowaniu na każdym jego etapie, w tym skutecznie skorzystał z prawa do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Co do zarzutu, że nie powiadomiono Skarżącego o terminie posiedzenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 17 ust 1 ustawy z 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018r., poz. 570) orzeczenia kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym, co oznacza, że rozprawę zarządza się w przypadku wystąpienia przesłanek z art. 89 K.p.a., czyli jeżeli rozprawa zapewni przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa (§1). Organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron, gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin (§2). W okolicznościach niniejszej sprawy dotyczącej zmiany decyzji środowiskowej w zakresie nazwy przedsięwzięcia brak było podstaw do przeprowadzenia rozprawy, zatem prawidłowo Kolegium orzekło na posiedzeniu niejawnym, o którym nie musiało informować stron postępowania. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu brak jest naruszeń przepisów prawa materialnego oraz postępowania skutkującego uchyleniem decyzji, a tym bardziej stwierdzeniem jej nieważności. Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, skargę należało oddalić w całości jako bezzasadną. Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.