IV SA/Po 459/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2020r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia odrzucić skargę

M. S. w dniu [...] marca 2020r. (data nadania w placówce pocztowej k. 8 akt) wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2020r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z [...] listopada 2019r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została wysłana do skarżącego w dniu [...] lutego 2020r. przesyłką poleconą. Z adnotacji doręczyciela placówki pocztowej poczynionej na przesyłce wynika, że przesyłki adresatowi nie doręczono z powodu braku jego obecności a awizo pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Placówka pocztowa dwukrotnie bezskutecznie zawiadamiała adresata pisma o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym (pierwsze awizo z [...] lutego 2020r. i awizo powtórne z [...] lutego 2020 r.), po czym w dniu [...] lutego 2020r. zwróciła nieodebraną przesyłkę organowi. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.- dalej P.p.s.a.), skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W stanie sprawy wyjaśnić trzeba, że, stosownie do art. 44 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postepowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2018r. poz. 2096 ze zm. – dalej k.p.a.) mającym zastosowanie do decyzji wydanych przez organ odwoławczy, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego, gdy nie zastano w mieszkaniu adresata ani dorosłego domownika lub osoby, która podjęłaby się oddania pisma adresatowi operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Stosownie do treści art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 tego artykułu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Powołany przepis art. 44 k.p.a. reguluje zatem instytucję doręczenia zastępczego, kiedy to pomimo faktycznego braku doręczenia przesyłki uznaje się ją za doręczoną, co ma miejsce wówczas, gdy organ nie może doręczyć przesyłki w sposób określony w art. 42 i art. 43 k.p.a. W niniejszej sprawie kwestionowane rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego uznać należy za doręczone w trybie zastępczym z upływem ostatniego dnia okresu czternastodniowego od dnia jego pierwszego awizowania, które miało miejsce w dniu [...] lutego 2020 r. Stosownie do powołanej wyżej regulacji zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w trybie zastępczym w dniu [...] lutego 2020 r. i od tej daty rozpoczął swój bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, który upłynął z dniem [...] marca 2020 r. Rozpoznawana skarga została wniesiona w dniu [...] marca 2020r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu. W okolicznościach sprawy wskazać należy również, że w sprawie nie nastąpiło wstrzymanie ani zawieszenie biegu terminu na podstawie art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Przepis z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Jakkolwiek stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 14 marca 2020 r., to jednak powołany przepis wszedł w życie dopiero w dniu 31 marca 2020 r. Ponieważ zaś ustawodawca nie wprowadził regulacji przejściowych nadających normie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy charakter retroaktywny, hipotezą art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy objęte mogą być wyłącznie terminy, które biegły w chwili jego wejścia w życie (skutek zawieszający bieg terminu) oraz terminy, których bieg miał się dopiero rozpocząć (skutek wstrzymujący rozpoczęcie biegu terminu). Przepis z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy w żadnym wypadku nie rodzi skutków w postaci ustawowego przywrócenia terminów, które upłynęły przed jego wejściem w życie. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie należało stwierdzić, że skarga wniesiona została po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.