IV SA/Po 390/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 września 2019 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Starosta [...] udzielił Miastu [...] zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie ulicy bocznej od ul. [...] w [...], powiat [...], Wojewoda. Decyzja została doręczona wnioskodawcy w trybie art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1474, zwana dalej "ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych"), natomiast pozostałym stronom w drodze obwieszczenia z dnia [...] sierpnia 2018 r. W piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. J. S. (zwana dalej również "Skarżącą") wniosła o zmianę decyzji Starosty [...], ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w I instancji. Skarżąca wniosła jednocześnie o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Zaznaczyła, że nie doręczono jej zawiadomienia o wydaniu decyzji, bowiem wysłano je na adres pod, którym nigdy nie mieszkała. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Wojewoda na podstawie art. 59 § 2 w związku z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; zwanej dalej "k.p.a.") odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W ocenie Wojewody Skarżąca przekroczyła 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Organ wyjaśnił, że datę, od której należy liczyć ww. 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu był dzień w którym pełnomocnik Skarżącej zapoznał się z aktami sprawy, w tym z decyzją Starosty [...], tj. dzień [...] listopada 2018 r. W związku z powyższym termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania upływał dnia [...] listopada 2018 r. Stosowny wniosek nadany został w placówce operatora pocztowego dnia [...] grudnia 2018 r., a wiec po upływie 7-dniowego terminu do jego złożenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. S. zarzuciła postanowieniu Wojewody naruszenie: - art. 59 w związku z art. 58 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że Skarżąca uchybiła terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia bez dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, a w szczególności okoliczności złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia w całości i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego na jej rzecz. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."). Przedmiotem sadowej kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Wojewody z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Skuteczne wniesienie odwołania uzależnione jest m.in. od zachowania ustawowego terminu do jego wniesienia (art. 129 § 2 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, iż Skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Wskazać trzeba, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie przepisów ustawy o szczególnych zasadach budowy dróg. Zgodnie z art. 11f ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, zawiadomienie to wysyła się wojewodom albo starostom, na których obszarze właściwości znajdują się nieruchomości lub ich części objęte wnioskiem o wydanie tej decyzji. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. W uchwale z dnia 27 lutego 2017 r. sygn. akt II OPS 2/16 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że stosownie do art. 11f ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, doręczenie dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na adres wskazany w katastrze nieruchomości nie wyłącza w stosunku do tych osób skutków zawiadomienia o wydaniu decyzji w drodze publicznego ogłoszenia, o którym mowa w art. 49 k.p.a. Oznacza to, że stronom postępowania, niebędącym inwestorem, decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydaną na podstawie art. 11f ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, doręcza się w drodze obwieszenia. Zatem zgodnie z zasadą wynikającą z art. 49 § 2 k.p.a. w tego typu sprawach, dla strony niebędącej inwestorem, termin do złożenia odwołania od decyzji rozpoczyna bieg po upływie 14 dni od dokonania publicznego obwieszenia o wydaniu decyzji. Ewentualne wadliwe wysłanie zawiadomienia o wydaniu decyzji pozostaje bez wpływu na bieg terminu do złożenia odwołania. W rozpoznawanej sprawie termin do złożenia odwołania rozpoczął bieg [...] sierpnia 2018 r. W konsekwencji odwołanie od decyzji Starosty [...] Skarżąca powinna złożyć do dnia [...] września 2018 r. Co pozostaje bezspornym w rozpoznawanej sprawie odwołanie nie zostało złożone przez Skarżącą w ww. terminie. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Natomiast w myśl art. 58 § 2 k.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Podkreślenia wymaga, że przesłanka dochowania siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest pierwotna w stosunku do pozostałych podstaw uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Niedochowanie tego terminu zawsze skutkuje nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. Z art. 58 § 2 k.p.a. wynika, że datą, od której należy liczyć termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, jest dzień ustania przyczyny uchybienia terminu. Jeśli strona nie wiedziała o uchybieniu terminu, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od dnia uzyskania przez nią wiadomości o tym, a rolą strony wnoszącej o przywrócenie terminu jest wówczas wskazanie daty, w jakiej dowiedziała się o okoliczności uchybienia terminu (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1476/17; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] listopada 2018 r. z aktami postępowania zapoznał się pełnomocnik Skarżącej (notatka służbowa k. 85). W ocenie Sądu najpóźniej w tym dniu pełnomocnik Skarżącej dowiedział się o wydaniu decyzji przez Starostę [...]. W tym też dniu powziął informację o uchybieniu przez Skarżącą terminu do złożenia odwołania. W orzecznictwie przyjmuje się, że udostępnienie akt sprawy pełnomocnikowi strony stwarza domniemanie ustania przyczyny uchybienia terminowi czyli ciężar obalenia tego domniemania spada na stronę (wyrok NSA z 25 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1825/08 oraz z dnia 15 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 701/15; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadnie wobec tego Wojewoda przyjął, dniem w którym ustała przyczyna uchybienia terminu był dzień [...] listopada 2018 r., a nie jak twierdzi Skarżąca dzień doręczenia jej pisma z [...] grudnia 2018 r. W konsekwencji 7-dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania upływał z dniem [...] listopada 2018 r. Mając na względzie to, że Skarżąca złożyła wniosek w dniu [...] grudnia 2018 r., zasadne jest stanowisko Wojewody, że nastąpiło to uchybieniem terminowi, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a. Prawidłowo zatem Wojewoda orzekł o odmowie przywrócenia terminu do złożenia odwołania. W konsekwencji jako niezasadny Sąd ocenił podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 59 w związku z art. 58 § 2 k.p.a. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. bowiem stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w stopniu umożliwiającym wydanie zaskarżonego postanowienia. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.