IV SA/Po 385/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją postanawia odrzucić skargę.

Pismem z dnia 20 kwietnia 2017 r. R. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] składając wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – zwanej dalej: "Ppsa"), warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 Ppsa). Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 Ppsa przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administrujące. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji". Zgodnie z omówioną wyżej zasadą dwuinstancyjności postępowania zważyć należy, iż stosownie do art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.), od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem skargi skarżący uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 lutego 2017 r., nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium w P. z dnia [...] października 2016 r. Od decyzji tej skarżący powinien wnieść, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydając zaskarżoną decyzję działało jako organ I instancji i stąd też od wydanej decyzji przysługiwało stronie prawo wniesienia o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący nie tylko nie wyczerpał środków zaskarżenia, ale dodatkowo w skardze określił, że zaskarża decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], a więc w istocie decyzję organu I instancji. Skoro skarżący nie wykorzystał przysługujących jemu środków prawnych celem wzruszenia zaskarżonej decyzji, nie został spełniony formalny warunek wniesienia skargi do sądu. Powyższe skutkuje niedopuszczalnością merytorycznego rozpoznania skargi. Sąd nie rozpoznał wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z uwagi, iż sama skarga jest niedopuszczalna, a orzekanie w tym przedmiocie niecelowe. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 Ppsa orzekł jak w sentencji.