IV SA/Po 373/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska - Cybulska Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska-Matela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2020 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Obornikach z dnia 30 grudnia 2019 r. nr XVII/231/19 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w rejonie ulic Ogrodowej i Gajowej w miejscowości Dąbrówka Leśna, gmina Oborniki 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej jej: § 2 pkt 9 oraz § 16 pkt 5 w zakresie wyrazu "wyłącznie"; 2. w pozostałej części skargę oddala; 3. zasądza od Miasta i Gminy O. na rzecz skarżącego Wojewody W. kwotę [...]zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z [...] lutego 2020 r. (znak: [...]) Wojewoda W. (dalej też jako "Wojewoda" lub "Skarżący"), reprezentowany przez r.pr. J. W. , zaskarżył w części uchwałę nr XVII/231/19 Rady Miejskiej w Obornikach z dnia 30 grudnia 2019 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w rejonie ulic Ogrodowej i Gajowej w miejscowości Dąbrówka Leśna, gmina Oborniki (zwaną też dalej "Uchwałą" lub "Planem") – wnosząc o stwierdzenie nieważności jej § 2 pkt 9 i § 16 pkt 5 oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych – a to z powołaniem się na zarzuty istotnego naruszenia: - § 26 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.; dalej w skrócie "rozp.war.tech.bud."), - art. 2 pkt 16d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.; dalej w skrócie "u.p.z.p.). W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że Uchwała wpłynęła do Wojewody [...] stycznia 2020 r. Następnie, w odniesieniu do zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w skrócie "m.p.z.p."), stwierdził, że: - w § 2 pkt 9 Uchwały zdefiniowano pojęcie szyldu, jako "oznaczenie jednostki organizacyjnej lub przedsiębiorcy, ich siedziby lub miejsc wykonywania działalności". Tymczasem zgodnie z definicją "szyldu" zawartą w art. 2 pkt 16d u.p.z.p. należy przez niego rozumieć "tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe informującą o działalności prowadzonej na nieruchomości, na której ta tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe się znajdują". Porównanie definicji ustawowej z definicją zawartą w Uchwale wskazuje na ich odmienność. Skarżący podkreślił, że regulowanie przez gminę w sposób odmienny tego, co zostało już zamieszczone w źródle powszechnie obowiązującego prawa, w istotnym stopniu narusza porządek prawny; - w § 16 pkt 5 Uchwały, w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej dla obszaru objętego Planem ustalono zaopatrzenie w wodę przeznaczoną na cele socjalno-bytowe w y ł ą c z n i e [podkr. Skarżącego] z sieci wodociągowej. Tymczasem zgodnie z § 26 ust. 1 i 3 rozp.war.tech.bud. działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi mi pobyt ludzi powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej. W razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej działka może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody. W ocenie Skarżącego należy uznać sprzeczność zapisów Uchwały z cytowanym rozporządzeniem, w zakresie wynikającego z § 16 pkt 5 Planu nakazu zaopatrzenia w wodę przeznaczoną na cele socjalno-bytowe wyłącznie z sieci wodociągowej. Wskazany zapis, wbrew powszechnie obowiązującemu prawu, warunkuje możliwość zagospodarowania ww. terenów zgodnie ich przeznaczeniem ustalonym w Planie od przyłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej. Zdaniem autora skargi w sytuacji, gdy przepis prawa powszechnie obowiązującego w konkretnych okolicznościach przyznaje właścicielowi nieruchomości prawo do korzystania z indywidualnego ujęcia wody, nieuprawnionym jest wprowadzenie zapisu w Planie wykluczającego taką możliwość. Odnosząc się zaś do wyjaśnień Burmistrza O. z postępowania nadzorczego, że zapis § 16 pkt 5 Uchwały wprowadzono w związku z wnioskami Spółki A (w skrócie "Spółka A"), pełnomocnik Wojewody zwrócił uwagę, że w pismach z [...] stycznia 2019 r. (L.dz. [...]) i [...] lipca 2019 r. (L.dz. [...]) Spółka A stwierdziło, że obszar objęty Planem ma tylko częściową możliwość podłączenia do sieci wodociągowej, a w Wieloletnim Planie Rozwoju i Modernizacji Urządzeń Wodociągowych i Urządzeń Kanalizacyjnych na lata 2018-2023 nie ujęto inwestycji w rejonie ulic O. i G. w miejscowości D. L.. W odpowiedzi na skargę Burmistrz O. – stwierdziwszy, że w ocenie Gminy wniesiona skarga częściowo jest bezzasadna – wniósł o uwzględnienie skargi w części dotyczącej stwierdzenia nieważności przepisu § 2 pkt 9 oraz § 16 pkt 5 Uchwały w zakresie wyrazu "wyłącznie", a w pozostałym zakresie oddalenie skargi. Jednocześnie wniósł o oddalenie wniosku Skarżącego o zasądzenie od Gminy kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wskazując, że stosownie do art. 100 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506, z późn. zm.) niniejsze postępowanie jest wolne od opłat sądowych, a reprezentujący Wojewodę w tej sprawie radca prawny jest pracownikiem W. Urzędu Wojewódzkiego. W uzasadnieniu Burmistrz wskazał, że: - Gmina zgadza się z zarzutem wadliwości § 2 pkt 9 Uchwały i przychyla się do stwierdzenia nieważności tego przepisu przez Sąd; - Gmina wyłącznie częściowo zgadza się z zarzutem wadliwości § 16 pkt 5 Uchwały, przychylając się do stwierdzenia nieważności tego przepisu, jednakże jedynie w zakresie wyrazu "wyłącznie", gdyż – zdaniem autora odpowiedzi na skargę – istniejąca faktycznie niezgodność § 16 pkt 5 Uchwały w obecnym kształcie z § 26 ust. 1 i 3 rozp.war.tech.bud. może być wyeliminowana w sposób inny niż całościowe stwierdzenie nieważności przepisu § 16 ust. 5 Uchwały. W tym zakresie wystarczy bowiem wyeliminowanie z ww. przepisu jedynie wyrazu "wyłącznie", co sprawi, że będzie on korespondować z § 26 ust. 1 rozp.war.tech.bud., w żaden sposób tego przepisu nie naruszając, ani tym bardziej modyfikując. Na rozprawie w dniu [...] września 2020 r. pełnomocnik organu Gminy O. podtrzymał wnioski i wywody zawarte odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: 1. Skargę na przedmiotową uchwałę Rady Miasta wywiódł w niniejszej sprawie Wojewoda jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów Rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie: Dz. U. z 2020 r. poz. 713; w skrócie "u.s.g."). 1. W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. np.: wyrok NSA z 15.07.2005 r., II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z 29.11.2005 r., I OSK 572/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"). 2. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania Uchwały (co, jak wynika z treści uzasadnienia skargi, nastąpiło 08 stycznia 2020 r.) nie orzekł o jej nieważności, wobec czego władny był zaskarżyć Uchwałę później, w trybie art. 93 u.s.g. 2. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 05.03.2008 r., I OSK 1799/07; z 09.04.2008 r., II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10; dostępne w CBOSA), przy czym reguła ta odnosi się również do zaskarżania planów miejscowych (por. wyrok NSA z 05.06.2014 r., II OSK 117/13, CBOSA) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. 1. Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała Nr XVII/231/19 Rady Miejskiej w Obornikach z dnia 30 grudnia 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w rejonie ulic Ogrodowej i Gajowej w miejscowości Dąbrówka Leśna, gmina Oborniki. 2. W petitum skargi jej autor wyraźnie wskazał, że Uchwała została zaskarżona przez Wojewodę jedynie w części, przy czym z treści wniosków i uzasadnienia skargi jasno wynika, że chodzi o przepisy § 2 pkt 9 i § 16 pkt 5 Planu. Wobec tego Sąd tylko w takiej części poddał zaskarżoną uchwałę merytorycznej kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym, a to z uwagi na istniejące co do zasady związanie sądu administracyjnego przedmiotem zaskarżenia. 3. Jak wynika z części wstępnej Uchwały, jej podstawę prawną stanowiły przepisy art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia [...] marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945; w skrócie "u.p.z.p."). Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 15 stycznia 2020 r. (poz. 577) i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia (zob. § 22 Uchwały). 4. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona Uchwała, jako podjęta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ("m.p.z.p."), jest aktem prawa miejscowego – zostało to expressis verbis przesądzone przez ustawodawcę w art. 14 ust. 8 u.p.z.p. Tym samym bez wątpienia należy ona do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zaskarżalnych do sądu administracyjnego. 3. Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę Wojewody za dopuszczalną i przystąpił do jej merytorycznego rozpoznania, w granicach zaskarżenia (zob. pkt 2.2 powyżej) oraz własnej kognicji. 4. Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. 1. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") – którego zachowanie stanowi przesłankę formalną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy. 2. Pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – należy zaś wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 25.05.2009 r., II OSK 1778/08; z 11.09.2008 r., II OSK 215/08 – CBOSA). 5. Przechodząc do oceny zarzutu skargi dotyczącego istotnej wadliwości postanowienia § 2 pkt 9 Uchwały, należy stwierdzić, że zasługuje on na uwzględnienie. 1. W myśl zaskarżonego postanowienia: "Ilekroć w niniejszej uchwale jest mowa o: [...] 9) szyldzie – należy przez to rozumieć oznaczenie jednostki organizacyjnej lub przedsiębiorcy, ich siedzib lub miejsc wykonywania działalności". W cytowanym § 2 pkt 9 Uchwały prawodawca lokalny zdefiniował termin "szyld", pomimo że jego definicję legalną zawiera już, macierzysta dla zaskarżonej uchwały, ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą przez "szyld" należy rozumieć "tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe informującą o działalności prowadzonej na nieruchomości, na której ta tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe się znajdują" (art. 2 pkt 16d u.p.z.p.). 2. W związku z tym należy wyjaśnić, że Sąd w niniejszym składzie zasadniczo nie wyklucza możliwości definiowania w planie miejscowym (innym akcie prawa miejscowego) używanych w nim pojęć, gdyż jest to jeden z typowych środków techniki prawodawczej – przewidziany w § 146 Zasad techniki prawodawczej (stanowiących załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r.; Dz. U. z 2016 r. poz. 283; w skrócie: "ZTP") – którego zastosowanie nie wymaga szczególnego upoważnienia, a jedynie spełnienia przesłanek określonych w ww. przepisie ZTP. Należy jednak zwrócić uwagę na istotne obostrzenia w zakresie dopuszczalności wprowadzania definicji przez prawodawcę lokalnego, wynikające przede wszystkim z pozycji aktu prawa miejscowego w konstytucyjnej hierarchii źródeł prawa (art. 87 Konstytucji RP). W takim akcie nie powtarza się bowiem przepisów ustaw i innych aktów normatywnych – jest to niedopuszczalne (por. § 118 i § 137 w zw. z § 143 ZTP). Tym samym w szczególności nie powtarza się definicji użytych przez ustawodawcę – za dopuszczalne należy jedynie uznać wyraźne odesłanie do odpowiedniego przepisu ustawy zawierającego potrzebną definicję (i to zasadniczo tzw. odesłanie dynamiczne w rozumieniu § 159 ZTP) – ani tym bardziej nie definiuje się na nowo (odmiennie) pojęć już przez ustawodawcę zdefiniowanych. Za niedopuszczalne uważa się również definiowanie terminów, których znaczenia prawodawca wprost nie objaśnił, ale posługuje się nimi w aktach wyższego rzędu. Potwierdza to § 149 ZTP, zgodnie z którym w akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa bez upoważnienia ustawowego nie formułuje się definicji ustalających znaczenia określeń ustawowych; w szczególności w akcie wykonawczym nie formułuje się definicji, które ustalałyby znaczenia określeń zawartych w ustawie upoważniającej. Za dopuszczalne należy natomiast uznać formułowanie przez uchwałodawcę definicji "własnych" określeń użytych w danym akcie prawa miejscowego, zwłaszcza jeżeli – jak wskazuje § 146 ust. 1 ZTP – dane określenie jest wieloznaczne, nieostre (a jest pożądane ograniczenie jego nieostrości) lub znaczenie danego określenia nie jest powszechnie zrozumiałe. 3. W świetle powyższych uwag za niedopuszczalne należało uznać zamieszczenie w § 2 pkt 9 Planu definicji "szyldu", i to definicji odbiegającej od ustawowej definicji legalnej tego określenia zawartej w przepisie art. 2 pkt 16d u.p.z.p., a więc ów przepis w stopniu istotnym naruszającej. 6. Zasadny okazał się również zarzut skargi dotyczących wadliwości § 16 pkt 5 Uchwały, w brzmieniu: "W zakresie określenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej ustala się: [...] 5) zaopatrzenie w wodę przeznaczoną na cele socjalno-bytowe wyłącznie z sieci wodociągowej". 1. Rację ma Skarżący, że ww. postanowienie Planu w zacytowanym brzmieniu może być intepretowane jako nakładające bezwarunkowy (verba legis: "wyłącznie"), tj. nieprzewidujący i niedopuszczający żadnych wyjątków, wymóg i możliwość zaopatrywania w wodę nieruchomości objętych Planem tylko z sieci wodociągowej. Potwierdza to zestawienie § 16 pkt 5 Uchwały z niezaskarżonym postanowieniem § 16 pkt 6 Uchwały, w którym analogicznie kategoryczne sformułowanie dotyczące sieci kanalizacyjnej ("odprowadzenie ścieków bytowych wyłącznie do sieci kanalizacji sanitarnej") zostało opatrzone istotnym wyjątkiem-zastrzeżeniem ("do czasu realizacji sieci dopuszcza się jako rozwiązanie tymczasowe odprowadzanie ścieków do szczelnych zbiorników bezodpływowych"), osłabiającym kategoryczną wymowę zasadniczej części § 16 pkt 6 Uchwały. Analogicznego zastrzeżenia nie zawiera § 16 pkt 5 Uchwały. 2. W konsekwencji ten ostatni przepis może być rzeczywiście postrzegany jako popadający w sprzeczność z regulacją § 26 ust. 3 zd. pierwsze rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065; w skrócie "rozp.war.tech.bud."). Przepis § 26 ust. 3 rozp.war.tech.bud. stanowi bowiem, że: "W razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka, o której mowa w ust. 1, może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m3 na dobę. Jeżeli ilość ścieków jest większa od 5 m3, to ich gromadzenie lub oczyszczanie wymaga pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska." 3. Jednocześnie Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko organów Gminy, że dla usunięcia ww. sprzeczności wystarczy stwierdzenie nieważności § 16 pkt 5 Uchwały jedynie w zakresie słowa "wyłącznie". Jego wyeliminowanie bowiem, z jednej strony, osłabi kategoryczną wymowę tego postanowienia i jego dotychczasową zbieżność z § 16 pkt 6 ab initio Uchwały (przy znamiennym braku analogicznego końcowego zastrzeżenia), a z drugiej strony – otworzy pole do współstosowania przepisu § 26 ust. 3 rozp.war.tech.bud., którego, w ocenie Sądu, nie można pomijać przy wykładni i stosowaniu tak "skorygowanego" postanowienia § 16 pkt 5 Uchwały. 7. W tym stanie rzeczy Sąd: 1. na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. – stwierdził nieważność zaskarżonej Uchwały w części obejmującej jej § 2 pkt 9 oraz § 16 pkt 5 w zakresie wyrazu "wyłącznie" (pkt 1 sentencji wyroku); 2. na podstawie art. 151 p.p.s.a. – w pozostałej części skargę oddalił (pkt 2 sentencji wyroku); 3. na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. – orzekł o kosztach postępowania sądowego (pkt 3 sentencji wyroku), uwzględniając wynagrodzenie należne pełnomocnikowi Skarżącego, ustalone według stawek minimalnych zgodnie z § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), w wysokości [...] zł. W nawiązaniu do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku organu Gminy o oddalenie żądania Skarżącego zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, należy wyjaśnić, że ewentualny prawnopracowniczy status zawodowego pełnomocnika Wojewody, będącego radcą prawnym, nie uzasadnia odstąpienia od zasądzenia na rzecz Skarżącego zwrotu ww. kosztów. Godzi się bowiem zauważyć, że art. 205 § 2 p.p.s.a. nie wprowadza w tym zakresie żadnego rozróżnienia, poprzestając na ogólnym sformułowaniu o niezbędnych kosztach strony "reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego": "Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony." Co więcej, przepis art. 224 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych gwarantuje radcy prawnemu wykonującemu zawód na podstawie stosunku pracy prawo "do dodatkowego wynagrodzenia w wysokości nie niższej niż 65% kosztów zastępstwa sądowego zasądzonych na rzecz strony przez niego zastępowanej lub jej przyznanych w ugodzie, postępowaniu polubownym, arbitrażu zagranicznym lub w postępowaniu egzekucyjnym, jeżeli koszty te zostały ściągnięte od strony przeciwnej. W państwowych jednostkach sfery budżetowej wysokość i termin wypłaty wynagrodzenia określa umowa cywilnoprawna."