IV SA/Po 353/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędziowie WSA Tomasz Grossmann (spr.) WSA Maciej Busz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi Wojewody Wielkopolskiego na uchwałę Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska z dnia 25 lutego 2021 r. nr XXXIII/303/2021 w sprawie zmiany miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego w rejonie drogi krajowej i torów kolejowych na wschód od Pobiedzisk 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej terenów oznaczonych symbolami 2U/P oraz 7U/P; 2. zasądza od Gminy Pobiedziska na rzecz skarżącego Wojewody Wielkopolskiego kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Na sesji w dniu 25 lutego 2021 r. Rada Miejska Gminy Pobiedziska (dalej też jako "Rada Miejska" lub "Rada") podjęła uchwałę nr XXXIII/303/2021 w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie drogi krajowej i torów kolejowych na wschód od Pobiedzisk (zwaną dalej "Uchwałą", "Planem miejscowym" lub "Planem"). Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 17 marca 2021 r. pod pozycją 2295. Pismem z [...] kwietnia 2022 r. ([...]) Wojewoda Wielkopolski (dalej jako "Wojewoda" lub "Skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika r. W., zaskarżył Uchwałę w części – tj. w zakresie terenów 2U/P i 7U/P – wnosząc o: 1) stwierdzenie nieważności Uchwały w tej części, ze względu na istotne naruszenie prawa; 2) zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor, przytoczywszy treść art. 15 ust. 2 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.p.z.p.") oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587; dalej w skrócie "rozporządzenie MI") wyjaśnił, że w § 12 ust. 1 pkt 7 Uchwały ustalono: "maksymalną wysokość zabudowy: a) dla terenów 1P/U, 5P/U, 6P/U, 7P/U, 8P/U – 12 m z dopuszczeniem lokalizacji budynku produkcyjnego, budynku magazynu wysokiego składowania lub zespołu takich budynków o wysokości nie większej niż 30 m, b) dla terenów 2P/U, 3P/U, 4P/U, 7P/U, 9P/U, 10P/U, 11P/U – 15 m z dopuszczeniem lokalizacji budynku produkcyjnego, budynku magazynu wysokiego składowania lub zespołu takich budynków o wysokości nie większej niż 70 m, c) dla terenu 2P/U – 25 m z dopuszczeniem lokalizacji budynku produkcyjnego, budynku magazynu wysokiego składowania lub zespołu takich budynków o wysokości nie większej niż 70 m;" – co oznacza, że dla terenów 2P/U i 7P/U ustalono podwójne wartości wysokości zabudowy, które nie pozwalają na jej jednoznaczne określenie. Tymczasem zasady zagospodarowania działek muszą być określone w planie w sposób jednoznaczny. Wojewoda zaznaczył, że z uzyskanych w toku postępowania nadzorczego wyjaśnień Burmistrza Pobiedzisk wynika, iż kwestionowane zapisy stanowią omyłkę pisarską. W odpowiedzi na skargę Burmistrz, w imieniu Rady Miejskiej, wniósł o uwzględnienie skargi w zakresie stwierdzenia nieważności zaskarżonej części Uchwały oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w ocenie Rady skarga jest zasadna z przyczyn wskazanych przez Skarżącego – tj. w części dotyczącej terenów 2P/U i 7P/U, albowiem w treści zapisów dla tych terenów ustalono omyłkowo podwójne wartości wysokości zabudowy, które nie pozwalają na jej jednoznaczne określenie, i zasadne jest zatem stwierdzenie ich nieważności. Burmistrz dodał, że w dniu 26 maja 2022 r. Rada Miejska podjęła uchwałę nr LVIII/491/2022 w sprawie przystąpienia do sporządzenia częściowej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie drogi krajowej i torów kolejowych na wschód od Pobiedzisk, w części, tj. w zakresie terenów 2P/U i 7P/U. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z 03 czerwca 2022 r. (k. 91 akt sądowych) sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.COVID-19"), o czym strony zostały powiadomione pismami z [...] czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie przepisu art. 15 zzs4 ust. 3 u.COVID-19, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na względzie, że skargę na przedmiotową uchwałę wywiódł w niniejszej sprawie Wojewoda Wielkopolski jako organ nadzoru w rozumieniu przepisów rozdziału 10 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 559; w skrócie "u.s.g."). W świetle art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne, przy czym o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Po upływie tego terminu organ nadzoru nie może już we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały (zarządzenia) organu gminy, a jedynie może zaskarżyć taki wadliwy, jego zdaniem, akt do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. Realizując tę kompetencję, organ nadzoru nie jest skrępowany jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi (zob. np.: wyrok NSA z 15.07.2005 r., II OSK 320/05, ONSAiWSA 2006, nr 1, poz. 7; postanowienie NSA z 29.11.2005 r., I OSK 572/05, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"). W rozpoznawanej sprawie Wojewoda w ustawowym terminie 30 dni od dnia otrzymania Uchwały (tj. jak wynika z uzasadnienia skargi: od 02 marca 2021 r.) nie orzekł o jej nieważności, wobec czego władny był później zaskarżyć Uchwałę w trybie art. 93 u.s.g. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia – który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 1 do art. 134; a także wyroki NSA: z 05.03.2008 r., I OSK 1799/07; z 09.04.2008 r., II GSK 22/08; z 27.10.2010 r., I OSK 73/10; dostępne w CBOSA), przy czym reguła ta odnosi się również do zaskarżania planów miejscowych (por. wyrok NSA z 05.06.2014 r., II OSK 117/13, CBOSA) – oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała Nr XXXIII/303/2021 Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska z 25 lutego 2021 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie drogi krajowej i torów kolejowych na wschód od Pobiedzisk – w zaskarżonej części, tj. w zakresie terenów oznaczonych symbolami 2U/P i 7U/P. Jest faktem notoryjnym, że Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z 17 marca 2021 r. (poz. 2295), zgodnie z jej § 29 weszła w życie po 14 dniach od opublikowania, nie była dotąd nowelizowana i nadal obowiązuje. Nie ulega też wątpliwości, że zaskarżona Uchwała, jako podjęta w przedmiocie (zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest aktem prawa miejscowego – zostało to expressis verbis przesądzone przez ustawodawcę w art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 503; w skrócie "u.p.z.p."). Tym samym bez wątpienia należy ona do kategorii aktów, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., zaskarżalnych do sądu administracyjnego. Oceny, czy zaskarżony plan miejscowy jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności przez sąd administracyjny dokonuje się przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. W myśl tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego" (zwanego też potocznie "procedurą planistyczną") – którego dochowanie stanowi przesłankę formalną zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w skrócie "m.p.z.p.") z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a na jego uchwaleniu skończywszy. Z kolei pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna, załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 11.09.2008 r., II OSK 215/08; z 25.05.2009 r., II OSK 1778/08; z 25.02.2020 r., II OSK 1048/18; dostępne w CBOSA). Ponadto, ponieważ m.p.z.p. jest aktem prawa miejscowego, to w pojęciu "zasad sporządzania planu miejscowego" mieszczą się – oprócz wspomnianych, szczegółowych zasad sporządzania tego rodzaju aktów planistycznych (określonych przede wszystkim w u.p.z.p.) – również ogólne wymogi, jakie powinien spełniać każdy prawidłowo sporządzony akt prawa miejscowego (zob. szerzej wyrok WSA z 07.03.2019 r., IV SA/Po 1189/18, CBOSA). W świetle konstytucyjnej regulacji źródeł prawa (art. 87–art. 94 Konstytucji RP) akt prawa miejscowego jest źródłem prawa: (1) powszechnie obowiązującego; (2) o zasięgu lokalnym, tj. obowiązującym na obszarze działania organów, które go ustanowiły; (3) rangi podustawowej; (4) stanowionym na podstawie i w granicach ustaw; (5) wymagającym ogłoszenia. Bardziej szczegółową regulację aktów prawa miejscowego stanowionych przez gminę zawiera ustawa o samorządzie gminnym. Jak wynika z art. 91 ust. 1 zd. pierwsze w zw. z ust. 4 tej ustawy, uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Na gruncie ww. przepisów przyjmuje się, że pojęcie "sprzeczności z prawem" obejmuje sprzeczność postanowień aktu prawa miejscowego z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem – co w rezultacie oznacza, że również z Zasadami techniki prawodawczej (stanowiącymi wszak załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej"; Dz. U. z 2016 r. poz. 283; w skrócie "ZTP"). Choć w większości przypadków sprzeczność z konkretnymi, szczegółowymi dyrektywami legislacyjnymi zawartymi w ZTP będzie miała charakter nieistotnego naruszenia prawa, to jednak nie można wykluczyć sytuacji, w których konkretne uchybienie zasadom techniki prawodawczej przyjdzie zakwalifikować jako naruszenie prawa istotne. Będzie to zwłaszcza dotyczyć reguł określanych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego ("TK") mianem "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej" (zob. np.: postanowienie TK z 27.04.2004 r., P 16/03, OTK-A 2004, nr 4, poz. 36; wyrok TK z 23.05.2006 r., SK 51/05, OTK-A 2006, nr 5, poz. 58; wyrok TK z 16.12.2009 r., Kp 5/08, OTK-A 2009, nr 11, poz. 170; wyrok TK z 03.12.2015 r., K 34/15, OTK-A 2015, nr 11, poz. 185), nakaz przestrzegania których postrzegany jest jako jeden z elementów konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 51). Podobne stanowisko zajął w doktrynie G. Wierczyński, zdaniem którego sytuacje, w których naruszone zostały ZTP, powinny być traktowane jako nieistotne naruszenie prawa, a sytuacje, w których wraz z naruszeniem ZTP doszło do naruszenia konstytucyjnych zasad tworzenia prawa – jako naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności aktu prawa miejscowego (zob. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2016, s. 32; por. też D. Dąbek, Prawo miejscowe, Warszawa 2020, s. 241; A. Ostrowska, Niepewność sytuacji prawnej jednostki w sferze stanowienia i obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Lublin 2020, s. 140). Konsekwentnie należy przyjąć, że naruszenie przez organ planistyczny owych "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej" będzie równoznaczne z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego, uzasadniającym stwierdzenie jego nieważności (por. wyrok NSA z 18.11.2020 r., II OSK 3746/18, CBOSA). Niewątpliwie jednym ze wspomnianych "rudymentarnych kanonów" jest wysłowiony expressis verbis w Zasadach techniki prawodawczej (zwłaszcza w ich § 6) generalny nakaz takiego redagowania przepisów aktów prawodawczych, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Innymi słowy, każdy przepis winna cechować precyzja, komunikatywność oraz wynikająca z nich adekwatność wypowiedzi do zamiaru prawodawcy (zob. M. Zieliński [w:] S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, uwaga do § 6, ss. 38–39). Postulaty te znajdują niewątpliwie swoje zakorzenienie w wymogach płynących z zasady określoności przepisów prawa, stanowiącej istotny komponent konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, ss. 181 i n.), wyprowadzanej z ogólnej klauzuli demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Potwierdza to utrwalone orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, w świetle którego stanowienie przepisów niejasnych i wieloznacznych narusza konstytucyjną zasadę określoności regulacji prawnych, wywodzoną z klauzuli demokratycznego państwa prawnego zawartej w art. 2 Konstytucji (zob. I. Wróblewska, Zasada państwa prawnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego RP, Toruń 2010, s. 75). Dotyczy to także przepisów prawa miejscowego (zob. wyrok WSA z 26.03.2016 r., IV SA/Po 62/16, CBOSA). Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy, należy stwierdzić, że z treści skargi jednoznacznie wynika, iż – jak to już wyżej wspomniano – przedmiotem zaskarżenia została objęta tylko część Uchwały, a mianowicie "w zakresie terenów 2U/P i 7U/P". W konsekwencji tylko w tej części Uchwała została poddana kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu. Zdaniem autora skargi ustalenia Planu w powyższym zakresie naruszają zasady sporządzania planu miejscowego wynikające z, obowiązujących w dniu podjęcia zaskarżonej Uchwały, przepisów: - art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. – w myśl którego w planie miejscowym określa się obowiązkowo "przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania", - art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. – zgodnie z którym w planie miejscowym obowiązkowo określa się także "zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów", - § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) – który ówcześnie stanowił, że przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego "ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu", gdyż zaskarżone ustalenia uniemożliwiają jednoznaczne określenie wartości wysokości zabudowy dla terenów 2U/P i 7U/P. Sąd w niniejszym składzie podziela stanowisko Wojewody o istotnej wadliwości zaskarżonych postanowień Planu, przy czym zauważa, że doszło w tym przypadku nie tylko do istotnego naruszenia ww. przepisów (zasad) planistycznych, ale także, wcześniej omówionej, konstytucyjnej zasady określoności (w tym jasności i jednoznaczności) przepisów prawa. Albowiem w świetle postanowień § 12 ust. 1 pkt 7 Uchwały maksymalna wysokość zabudowy ustalona dla terenu 2P/U ma wynosić: - "15 m z dopuszczeniem lokalizacji budynku produkcyjnego, budynku magazynu wysokiego składowania lub zespołu takich budynków o wysokości nie większej niż 70 m" – jeśli oprzeć się na brzmieniu § 12 ust. 1 pkt 7 lit. b Uchwały, bądź - "25 m z dopuszczeniem lokalizacji budynku produkcyjnego, budynku magazynu wysokiego składowania lub zespołu takich budynków o wysokości nie większej niż 70 m" – jeśli bazować na dyspozycji § 12 ust. 1 pkt 7 lit. c Uchwały; z kolei dla terenu 7P/U: - "12 m z dopuszczeniem lokalizacji budynku produkcyjnego, budynku magazynu wysokiego składowania lub zespołu takich budynków o wysokości nie większej niż 30 m" – jeśli oprzeć się na brzmieniu § 12 ust. 1 pkt 7 lit. a Uchwały, bądź - "15 m z dopuszczeniem lokalizacji budynku produkcyjnego, budynku magazynu wysokiego składowania lub zespołu takich budynków o wysokości nie większej niż 70 m" – jeśli bazować na dyspozycji § 12 ust. 1 pkt 7 lit. b Uchwały Wypada zaznaczyć, że zarzucana wadliwość zaskarżonych ustaleń Planu nie była przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, gdyż w odpowiedzi na skargę Burmistrz wyraźnie przyznał, że skarga jest zasadna z przyczyn wskazanych przez Skarżącego. Zarazem wyjaśnił, że owo podwójne ustalenie wartości wysokości zabudowy dla ww. terenów nastąpiło "omyłkowo". W związku z tym Sąd zauważa, że ani wyjaśniania Burmistrza, ani przedłożona przezeń dokumentacja planistyczna – już choćby z tego względu, że nie zawiera ona tekstu projektu Planu wyłożonego do publicznego wglądu – nie dają podstaw do stwierdzenia, iżby była to omyłka "oczywista", ani do określenia, jakie powinny być prawidłowe wartości inkryminowanych parametrów (tj. które z postanowień § 12 ust. 1 pkt 7 Uchwały są właściwe: lit. b czy lit. c dla terenu 2U/P oraz lit. a czy lit. b dla terenu 7U/P). W konsekwencji Sąd nie mógł ograniczyć swej ingerencji w treść Planu tylko do wyeliminowania postanowień zawierających parametry niewłaściwe i pozostawienia prawidłowych – bo tych, jak to już wyżej wskazano, nie sposób ustalić na podstawie akt sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. – lecz był zmuszony wyeliminować z obrotu prawnego całe, zaskarżone kompleksy regulacji Planu "dedykowane" terenom oznaczonym symbolami 2U/P i 7U/P, gdyż nie mogą one funkcjonować bez odnośnych ustaleń dotyczących jednego z najistotniejszych parametrów zabudowy (wysokości). Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 1 in fine u.s.g., stwierdził nieważność zaskarżonej Uchwały w części dotyczącej terenów oznaczonych symbolami 2U/P oraz 7U/P (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wynagrodzenie pełnomocnika Skarżącego ustalone według stawek minimalnych, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, z późn. zm.), w wysokości 480 zł.