IV SA/Po 338/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. i P. P. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. P. i P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W dniu [...] kwietnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga A. P. i P. P. (zwanych dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2017 r. (k. 28 akt sądowych) skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji podnosząc, że "wnoszą o wstrzymanie w całości egzekucji odpłatności do czasu zakończenia postępowania przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w rzeczonej sprawie". Skarżący nadmienili, że otrzymali z Powiatowego centrum Pomocy Rodzinie w Ostrowie Wlkp. upomnienie wzywające ich do niezwłocznego uiszczenia, wynikającej z zaskarżonej decyzji, opłaty za pobyt syna w placówce i wynikającej z zaskarżonej decyzji, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: Ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 Ppsa). Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Podkreślenia wymaga, że skarżący winien wykazać spełnienie ww. przesłanek już we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. We wskazanym wniosku konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). O znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że wniosek skarżących dotyczący wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżący nie wykazali, by zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 Ppsa. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Podniesione przez skarżących okoliczności nie pozwalają na uznanie, że w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia im znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ani okoliczność, że w wyniku uiszczenia opisanej na wstępie opłaty za pobyt dziecka w placówce opiekuńczo-wychowawczej dojdzie do obciążenia dochodu skarżących i zmniejszenia się ich środków finansowych, ani też to, że w związku z jej nieuiszczeniem zostanie uruchomione postępowanie egzekucyjne nie jest samo w sobie wystarczającą okolicznością do uznania, że zachodzą przesłanki określone we wskazanym wyżej przepisie. W niniejszej sprawie chodzi o świadczenie pieniężne, które z natury rzeczy jest odwracalne. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, postanowił jak w sentencji.