IV SA/Po 332/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Protokolant Ref. staż. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2014 r. sprawy ze skargi R. R., B. P. na postanowienie Wojewody z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane; 3. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego R. R., B. P. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem kosztów sądowych.

Decyzją z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] Starosta Ś. zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. R. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową oraz wewnętrzną instalacją gazu w Ś. przy ul. T. na działkach nr ewid. [...],[...],[...] w granicy z działkami nr ewid. [...],[...]. Odpis tej decyzji K. R. (inwestor) odebrał osobiście w dniu 25.11.2013r., W. R. otrzymał w dniu 8 listopada 2013r., a za R.R.– przebywającego w USA, na adres Ś. ul. G. [...] odebrał brat K. R. w dniu 14.11.2013r. W dniu 13 grudnia 2013r. odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. R. reprezentująca R. R. i będąca jego żoną. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...] Wojewoda na podstawie art.134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia podniósł, iż R. R. odebrał decyzję w dniu 14 listopada 2013r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych), natomiast odwołanie od tej decyzji R. R. wniósł przez swojego pełnomocnika B. R. dnia 13 grudnia 2013r., a zatem po upływie 14 dniowego terminu. Termin do wniesienia odwołania upływał bowiem z dniem 28 listopada 2013r. Wobec powyższego odwołanie zostało wniesione z przekroczeniem terminu o jakim mowa w art.129 k.p.a. Wojewoda wskazał ponadto, że odwołująca, wnosząc odwołanie po terminie, nie wystąpiła jednocześnie o jego ewentualne przywrócenie. B.R. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzuciła, że powyższe postanowienie jest niezgodne z obowiązującym prawem i to ona jest pełnomocnikiem stałym do doręczeń ustanowionym przez R. R. Pełnomocnictwo ustanowione na rzecz K. R. zostało odwołane w związku z nieterminowym przekazywaniem przez niego korespondencji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269; ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać rozstrzygnięcie zapadłe w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej w skrócie jako "P.p.s.a", sąd orzeka na podstawie akt sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd doszedł do przekonania, że narusza ono prawo procesowe w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie rozważań wskazać należy, że z przedłożonych sądowi akt administracyjnych sprawy bezspornie wynika, że decyzja organu pierwszej instancji z dnia 5 listopada 2013r., dla R. R. została doręczona K. R. w dniu 14 listopada 2013r.(zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administarcyjnych). Następnie w aktach administracyjnych sprawy znajdują się dwa wypisy aktu notarialnego Kancelarii Notarialnej K. K. w Ś., o tym samym numerze Rep A Nr [...]i dacie 22 luty 2011r., z których jeden jako pełnomocnika do doręczeń dla R. R. podaje K. R. adres Ś. ul. T. [...] (k.10), a drugi B. R. – Ś. ul. T. [...] (k.6). Na fakt ten zwrócił uwagę Wojewoda powiadamiając pismem z dnia 12.02.2014r. Prokuratora Rejonowego w Ś. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa (k.49). Następnie jak wynika z pisma z dnia 20.07.2013r. R. R. odwołał pełnomocnictwo udzielone "ustnie" K. R., w związku z nieterminowym przekazywaniem korespondencji. O fakcie tym B. R. poinformowała Burmistrza Ś. pismem z dnia 23.07.2013r. Z kolei pismem z dnia 23 listopada 2013r. (poświadczonym notarialnie) R. R. oświadczył, iż aktem notarialnym z dnia 26 kwietnia 2005r. Rep Nr [...]sporządzonym w Kancelarii Notarialnej K. D. w Ś. ustanowił swoimi pełnomocnikami B. i M. R. i do dnia dzisiejszego pełnomocnictwo to nie zostało odwołane. Skoro zatem decyzja organu I instancji została doręczona dla R. R. - inwestorowi K. R. w dniu 14 listopada 2013r., trudno w ocenie Sądu wobec powyższych wątpliwości jednoznacznie stwierdzić, czy decyzja ta może zostać uznana za prawidłowo, a więc skutecznie doręczoną i kto rzeczywiście skutecznie reprezentuje R.R. Orzeczenie, o którym mowa w art. 134 K.p.a. winno być oparte na wnikliwej analizie okoliczności danej sprawy, bowiem w istocie zamyka ono stronie możliwość ponownego rozpoznania jej sprawy rozstrzygniętej przez organ pierwszej instancji przez odrębny organ administracji publicznej – czyli realizację zasady dwuinstancyjności postępowania mającą oparcie nie tylko w art. 15 ust. 1 K.p.a., ale przede wszystkim w art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W przypadku wątpliwości co do terminu wniesienia odwołania, czy też niejasności co do sposobu jego wniesienia organ winien podjąć stosowne czynności wyjaśniające. Zatem wydanie orzeczenia w trybie art.134 k.p.a. winno być poprzedzone bezspornymi ustaleniami w zakresie prawidłowości i daty doręczenia stronie kwestionowanego w drodze odwołania rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji oraz w zakresie daty wniesienia odwołania od tego orzeczenia. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania winno bowiem mieć miejsce dopiero po dokładnym przeanalizowaniu materiału dowodowego w zakresie koniecznym do ustalenia, czy termin ustawowy z art.129 § 2 K.p.a. został przez stronę zachowany. W niniejszej sprawie, z powodu braku ustaleń przez organ II instancji nie wiadomo czy decyzja Starosty została skutecznie doręczona, pomimo wielu wątpliwości organ bez wnikliwej analizy okoliczności stwierdził uchybienie terminu. Nadto Wojewoda ani jednym zdaniem nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu. Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany będzie uwzględnić poczynione uwagi i stosownie do wyników ustaleń stwierdzi zachowanie lub nie terminu do złożenia odwołania i wyda stosowne rozstrzygnięcie. Mając na uwadze wszystkie powyżej przedstawione okoliczności faktyczne i prawne, uznając, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy procesowe w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art.200 P.p.s.a.