IV SA/Po 325/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w P. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia [...] marca 2017 r. [...] złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w P. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przemawia fakt, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudności w przywróceniu stanu poprzedniego bowiem przeniesienie skarżącego do innej jednostki organizacyjnej zakłóciłoby ciągłość prowadzonych przez niego działań, w tym realizowanych szkoleń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; zwanej dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 1236/14 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując oceny wniosku skarżącego pod kątem wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a wskazać należy, że nie zawiera on argumentacji pozwalającej na wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu przywołana w uzasadnieniu wniosku okoliczności zakłócenia ciągłości prowadzonych przez skarżącego szkoleń nie może stanowić przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał aby okoliczności ta miała spowodować znaczną szkody, czy też trudne do odwrócenia skutki. Zaznaczyć trzeba, że służba w formacji mundurowej jaką jest Państwowa Straż Pożarna charakteryzuje się hierarchicznym podporządkowaniem. Decydowanie o potrzebach służby oraz jej organizacji pozostawione zostało kompetencji przełożonego służbowego. Tym samym podniesiona we wniosku okoliczność braku możliwości efektywnego wykonywania zadań przez Państwową Straż Pożarną związana z zakłócenie ciągłości szkoleń nie może doprowadzić do wstrzymania wykonania decyzji. Ponadto nie może stanowić przesłanki wstrzymania wykonania decyzji przekonanie skarżącego o wydaniu zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Takich okoliczności ustawodawca nie przewidział bowiem w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyżej wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.