IV SA/Po 298/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 lutego 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości.

Decyzją z dnia 21 lutego 2023 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania E. P. od decyzji Burmistrza T. nr [...] z dnia 28 września 2022 r., odmawiającej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką S. S. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U.2022.2000 ze zm., dalej: k.p.a.), oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz. U.2022.615. ze zm., dalej: ustawa) - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu SKO wskazało, że dnia 24 listopada 2021 r. E. P. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z powodu opieki sprawowanej nad niepełnosprawną matką S. S.. Decyzją z dnia 25 stycznia 2022 r., Burmistrz T. odmówił przyznania żądanego świadczenia z powodu niespełnienia warunku określonego w art. 17 ust. 1b ustawy, ponieważ niepełnosprawność wymagającej opieki powstała po ukończeniu 25 roku życia, jak również z uwagi na fakt, iż wnioskodawczyni uprawniona jest do renty socjalnej. Od powyższej decyzji, pełnomocnik E. P. złożył odwołanie, w wyniku którego decyzją z dnia 13 czerwca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło ww. decyzję Burmistrza T. i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania. Po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego w wyniku którego, między innymi ustalono, że wnioskodawczyni odmawia zrzeczenia się lub zawieszenia prawa do renty socjalnej, decyzją z dnia 28 września 2022 r. Burmistrz T. ponownie odmówił przyznania wnioskowanego zasiłku powtarzając, w zasadzie, argumentację przedstawioną w decyzji z dnia 25 stycznia 2022 r. Pełnomocnik wnioskodawczym, w złożonym przez siebie odwołaniu, ww. decyzji zarzucił: naruszenie prawa materialnego, tj.: a. Art. 17 ust. 1b ustawy poprzez jego zastosowanie bez uwzględnienia okoliczności, iż na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną, ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP; b. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy poprzez błędną wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego; w konsekwencji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 138 § 2 k.p.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie SKO odwołanie nie mogło być uwzględnione, jednakże z innych przyczyn niż wskazane przez organ I instancji. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że S. S. - matka wnioskującej orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 1.03.2001 r., zaliczona została na stałe do osób całkowicie niezdolnych do pracy i samodzielnej egzystencji. Przeprowadzony wywiad środowiskowy potwierdził, że odwołująca sprawuje opiekę nad niepełnosprawną matką. Fakt sprawowania opieki nie był kwestionowany przez organ I instancji. W ocenie organu I instancji sprawująca opiekę nad matką nie może być uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego, ponieważ znaczny stopień niepełnosprawności, u osoby wymagającej opieki, powstał po ukończeniu 25 roku życia. W związku z tym, zdaniem organu, nie jest spełniony warunek określony w art. 17 ust. 1b. ustawy zgodnie, z którym świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała niepóźniej niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Kolegium nie podzieliło rozstrzygnięcia organu I instancji w tej kwestii. Odnosząc się do wskazywanej przez organ I instancji niespełnionej przesłanki wynikającej z art. 17 ust. 1b ustawy wskazało że przepis ten wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. wydanym w sprawie o sygnaturze K-38/13 (Dz.U. z 2014r. poz. 1443) - w zakresie jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności - został uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W ocenie Trybunału zróżnicowanie uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego od powstania niepełnosprawności najpóźniej przed ukończeniem 25 roku życia jest niezgodne z Konstytucją RP, dlatego art. 17 ust. 1b ustawy nie może być stosowany w dotychczasowym kształcie swojej treści po wejściu w życie omawianego orzeczenia. Wobec tego podstawą odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie może być przepis art. 17 ust. 1b ustawy. W tym stanie rzeczy, Kolegium uznało, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji błędnie zastosował art. 17 ust. 1b. ustawy bez uwzględnienia faktu, że doszło do zmiany stanu prawnego wskutek wejścia w życie przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego eliminującego z porządku prawnego niekonstytucyjny fragment tego przepisu. Oceny spełnienia przesłanek niezbędnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, należy dokonywać z pominięciem kryterium wiekowego określonego w art. 17 ust. 1b. ustawy. Natomiast Kolegium nie podzieliło zarzutu odwołania, odnoszącego się do naruszenia przez organ I instancji art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy, poprzez błędną wykładnię a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego. Jedną z podstaw odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest okoliczność pobierania przez stronę renty socjalnej, co stanowi przesłankę negatywną, o której mowa w art. 17 ust 5 pkt 1 lit. a ustawy. W art. 17 ust. 5 ustawy określono przesłanki wykluczające możliwość uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Przepis ten enumeratywnie wymienia osoby nieuprawnione do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego. Wśród nich ustawodawca wymienił m.in osobę posiadającą prawo do renty socjalnej. Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno- rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Kolegium podzieliło ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji, że posiadanie przez odwołującą prawa do renty socjalnej, wyklucza możliwość przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. Nie ma też możliwości dokonania wyboru przez stronę świadczenia korzystniejszego finansowo, gdyż ustawodawca nie dopuścił możliwości porównania wysokości obu świadczeń i dokonania przez osobę sprawującą opiekę wyboru świadczenia korzystniejszego. Brzmienie cytowanego wyżej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit a ustawy nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych, że ustalenie prawa do renty socjalnej wyklucza przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Ustawodawca przyjął taką konstrukcję prawną, zgodnie z którą osoba pobierająca już zabezpieczenie materialne w postaci dochodu z emerytury powinna być wyłączona z zakresu podmiotowego osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Kolegium podkreśla, że cechą wspólną osób otrzymujących świadczenie pielęgnacyjne jest to, że konieczność sprawowania opieki wiąże się z brakiem uzyskiwanych dochodów, co w przedmiotowej sprawie nie zachodzi, bowiem odwołująca się otrzymuje rentę socjalną. Kolegium wskazało, że z okoliczności sprawy nie wynika, aby istniał związek przyczynowy z art. 17 ust. 1 ustawy.Świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w postanowieniach ustawy, przysługuje z tytułu niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem lub niepełnosprawną osobą dorosłą. Jest to świadczenie opiekuńcze, którego zasadniczym celem jest częściowe pokrycie wydatków ponoszonych przez osobę rezygnującą z zatrudnienia lub niepodejmującą zatrudnienia w celu zapewnienia opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Zdaniem organu odwoławczego, decyzję odmowną uzasadnia brak spełnienia przez wnioskodawczynię przesłanki z art. 17 ust. 1 ustawy, ponieważ zebrane w sprawie dowody pozwalają na stwierdzenie, że wnioskodawczyni nie jest osobą, która w myśl tego przepisu nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Pomimo tego, że z materiału dowodowego wynika bezsprzecznie, że matka wnioskodawczyni posiada znaczny stopień niepełnosprawności ze wskazaniem, że wymaga ona konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, nie sposób jednak przyjąć, aby wnioskodawczyni z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad matką rzeczywiście zrezygnowała lub nie podejmowała zatrudnienia, bowiem nigdy nie pracowała zawodowo i nigdy nie poszukiwała pracy, co więcej od 1.08.2015 r. pobiera świadczenie w formie renty socjalnej. Skargę na decyzję SKO wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu E. P. reprezentowana przez fachowego pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowani opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji; Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, a nadto o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu podniesiono, że z dyspozycji art. 17 ust. 1 ustawy wynika, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom w nim wymienionym, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Z przywołanej normy prawa wynika, że podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która nie musi być opieką całodobową. Istotą opieki, o której mowa wart. 17 ust. 1 ustawy jest nie tylko jej stałość i ciągłość, ale także zapewnienie zaspokojenia normalnych, codziennych potrzeb osoby, nad która jest sprawowana; zapewnienie jej egzystencji, której bez pomocy osób trzecich nie jest w stanie sobie sama zapewnić. Nie sposób przyjąć, że skoro pomoc (opieka) świadczona przez skarżącą matce nie jest wykonywana przez całą dobę (a jedynie we wskazanych godzinach), to tym samym nie można mówić o opiece "stałej i długoterminowej" w rozumieniu art. 17 ust. 1. W odpowiedzi na skargę SKO w P. podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, zgodnie z wnioskiem strony skarżącej, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2022r. poz. 329 - dalej p.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosowanie do art. 120 p.p.s.a. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Kontrolą Sądu w niniejszej sprawie objęta była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza T. odmawiającą przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji były niesporne. W szczególności niesporne było to, że skarżąca sprawuje faktyczną opiekę nad swoją matką i pobiera rentę socjalną. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Kolegium, jak również decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, stanowiły przepisy u.ś.r. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Przy uwzględnieniu treści art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. stwierdzić należy, iż w przypadku skarżącej występuje negatywna przesłanka uniemożliwiająca skarżącej przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną matką. Sąd zgadza się z poglądem, że dokonując wykładni przepisów stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji kierować się należało nie tylko literalnym brzmieniem przepisów, ale również należało uwzględnić dyrektywy celowościowe i systemowe wykładni. Dla zrozumienia intencji prawodawcy uzasadnione jest bowiem kierowanie się zasadą, omnia sunt interpretanda. Oznacza to, że dla ustalenia znaczenia tekstu prawnego konieczne jest przejście przez wszystkie fazy wykładni, w tym wykorzystanie wszystkich - wyróżnionych w nauce - reguł interpretacyjnych, tj. językowych, systemowych oraz funkcjonalnych. W przypadku tekstów prawnych nie chodzi bowiem o to, aby po prostu rozumieć tekst czy jakiś jego przepis (bez wysiłku czy z jakimś szczególnym wysiłkiem), ale o to by zrozumieć ten tekst (przepis) zgodnie z treścią nadaną mu przez prawodawcę (por. wyrok NSA z 12.10.2017 r. sygn. I OSK 829/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. literalnie stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty socjalnej. W okolicznościach badanej sprawy bezsporne pozostaje, że skarżąca ma ustalone prawo do renty socjalnej. Cel ustawy o świadczeniach rodzinnych, jak i istota samego świadczenia pielęgnacyjnego, zostały natomiast jasno zdefiniowane przez samego ustawodawcę, na etapie procesu legislacyjnego. W uzasadnieniu projektu ustawy o świadczeniach rodzinnych wskazano, że celem projektu ustawy o świadczeniach rodzinnych była budowa nowego, wyraźnie odrębnego od systemu pomocy społecznej, systemu pozaubezpieczeniowych świadczeń rodzinnych, służących wspieraniu rodziny w realizacji jej funkcji, głównie opiekuńczej, wychowawczej i edukacyjnej. Wolą ustawodawcy było przeznaczenie świadczenia pielęgnacyjnego dla osób rezygnujących z aktywności zawodowej by opiekować się dzieckiem. W projekcie ustawy wyraźnie wskazano też, że "za osoby korzystające z tej formy świadczenia rodzinnego opłacana będzie składka na ubezpieczenia emerytalne i rentowe od kwoty tego świadczenia. Składka ta będzie, podobnie jak obecnie, opłacana przez okres niezbędny do uzyskania uprawnień emerytalnych. Nabycie prawa do emerytury wyklucza możliwość dalszego korzystania z tej formy świadczenia". (por. Uzasadnienie do projektu ustawy Sejmu RP IV kadencji o świadczeniach rodzinnych, druk nr 1555). W ocenie Sądu, intencje ustawodawcy co do adresata i istoty świadczenia pielęgnacyjnego nie pozostawiają żadnych wątpliwości, a jednocześnie mają zasadnicze znaczenie, by prawidłowo dekodować wolę ustawodawcy. Wolą ustawodawcy było zabezpieczenie rodziców rezygnujących z aktywności zawodowej, w celu opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem - do czasu - nabycia przez nich prawa do emerytury. Świadczenie pielęgnacyjne zostało zatem przeznaczone dla osób, które – ze względu na konieczność podjęcia się absorbującej opieki – opuszczają rynek pracy. W tym zakresie wyniki wykładni przeprowadzonej przy użyciu dyrektyw literalnych i celowościowych prowadzą do spójnego wniosku, że skarżącej nie przysługuje prawo do ubiegania się o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego ze względu na ustalone prawo do renty socjalnej. Świadczenie to – co do zasady – przeznaczone jest dla osób całkowicie niezdolnych do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało przed okresem aktywności zawodowej. Nie zmienia tego ewentualna możliwość podjęcia zatrudnienia na specjalnie stworzonym stanowisku (które to zatrudnienie nie mogłoby zresztą prowadzić do osiągnięcia przychodu przekraczającego 30% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za kwartał kalendarzowy ostatnio ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego do celów emerytalnych, gdyż skutkowałoby zawieszeniem prawa do renty socjalnej. "Projekt ustawy o rencie socjalnej zmienia charakter tego świadczenia ze świadczenia z pomocy społecznej na świadczenie rentowe dla osób niepełnosprawnych od dzieciństwa, z tą tylko różnicą, że będzie ono nadal finansowane z budżetu państwa. Renta socjalna jest świadczeniem innym od pozostałych świadczeń z systemu pomocy społecznej. Ze względu na swój odrębny charakter przyznanie renty socjalnej nie wymaga przeprowadzania testu dochodowego ani też diagnozy sytuacji socjalno-bytowej dokonywanej za pomocą wywiadu rodzinnego (środowiskowego) przeprowadzanego w miejscu zamieszkania osoby ubiegającej się o uzyskanie tego świadczenia. Pobieranie renty socjalnej nie zobowiązuje osób pobierających to świadczenie do zachowania aktywności własnej, wymaganej od innych świadczeniobiorców pomocy społecznej. Osoby i rodziny korzystające z innych, pozostałych świadczeń pomocy społecznej są obowiązane do współudziału w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej (art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej), a pomoc społeczna ma na celu umożliwienie przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej). W przypadkach osób pobierających rentę socjalną, nie jest możliwe wypełnienie tego warunku ze względu na całkowitą niesprawność organizmu powodującą niezdolność do pracy." (uzasadnienie projektu ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej). Mając zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw, a także, iż Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego - które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.