IV SA/Po 29/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu dnia 28 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu C.S. od postanowienia referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 29/17 w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

W dniu 25 stycznia 2017 r. do tutejszego Sądu wpłynął wniosek C.S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2016r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, wnioskodawca pismem z dnia [...] lutego 2017 r. oświadczył, iż cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. referendarz tutejszego Sądu umorzył postępowanie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia [...] marca 2017 r. wnioskodawca złożył sprzeciw od postanowienia referendarza wyjaśniając, że żądanych dokumentów nie nadesłał z powodu choroby, a także że nie zrozumiał treści pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Natomiast zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Do 15 sierpnia 2015 r. sprzeciw, stosownie do obowiązującego wówczas brzmienia art. 260 p.p.s.a., był specyficznym rodzajem środka zaskarżenia, którego wniesienie powodowało przejęcie kompetencji do rozpoznania i rozpatrzenia kwestii przyznania prawa pomocy przez Sąd. W obecnie obowiązującym stanie prawnym przyjęto model zakładający badanie prawidłowości zakwestionowanego postanowienia wydanego przez referendarza. Sąd bada prawidłowość rozstrzygnięcia referendarza na dzień jego wydania. To w ocenie Sądu powoduje, że zawarcie w sprzeciwie odwołania oświadczenia o cofnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie może być skuteczne. W odpowiedzi na wezwanie o przedłożenie niezbędnych dokumentów, pismem z dnia [...] lutego 2017 r. wnioskodawca oświadczył, iż rezygnuje z prawa pomocy. W dniu wydawania zaskarżonego postanowienia referendarz dysponował skutecznym oświadczeniem o cofnięciu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z tego też powodu Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Sąd informuje jednocześnie, że niniejsze rozstrzygnięcie nie wyłącza możliwości złożenia kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy uzupełnionego o dokumenty wskazane w wezwaniu z dnia 14 lutego 2017 r. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.