IV SA/Po 28/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi H. W. na postanowienie Wojewody z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę w całości

W dniu [...] listopada 2017 r. do Starostwa Powiatowego w P. wpłynął - przekazany przez Wojewodę - wniosek S. W. (zwanego dalej "pełnomocnikiem" lub "wnioskodawcą") reprezentującego H. W. (zwaną dalej "Skarżącą") dotyczący wznowienia postępowań w sprawach decyzji Starosty [...] (zwanego dalej "Starostą" lub "organem I instancji"): 1) z dnia [...] października 2013 r. nr [...] (znak: [...]); 2) z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] (znak: [...]), zmieniającej decyzję nr [...] z dnia [...] października 2013 r. (znak: [...]); 3) z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] (znak: [...]), zmieniającej decyzję nr [...] z dnia [...] października 2013 r. (znak: [...]); 4) z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] (znak: [...]). Starosta, dnia [...] listopada 2017 r. wezwał wnioskodawcę m.in. do złożenia wyjaśnień dotyczących przesłanek wznowienia postępowania oraz o podanie kiedy Skarżąca dowiedziała się o ww. decyzjach. Pełnomocnik udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. informując, że wnosi o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zmianami, zwanej dalej "k.p.a.") oraz że Skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji od swojego pełnomocnika 2 tygodnie przed złożeniem wniosku. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. (znak: [...]; [...]; [...]; [...]) Starosta odmówił wznowienia ww. postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Na skutek zażalenia wniesionego przez pełnomocnika, Wojewoda (zwany dalej "Wojewodą" lub "organem II instancji") – postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. – uchylił ww. postanowienie Starosty w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i uzyskaniu dodatkowych wyjaśnień oraz dokumentów od wnioskodawcy, Starosta postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. (znak: [...]) odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie decyzji Starosty nr [...] znak [...] obejmującej pozwolenie na przebudowę hali magazynowo-dystrybucyjnej z częścią socjalno-biurową w S. , gm. T. P.. Na skutek zażalenia złożonego przez pełnomocnika, Wojewoda postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. nr [...] utrzymał je w mocy wyjaśniając, że zasadą jest, iż tylko w przypadku ujawnienia, że podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 k.p.a. bądź nie zachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 k.p.a., organ administracji publicznej może na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. W przypadku, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – wnioskodawca wskazuje na przesłankę wznowieniową wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej ma obowiązek ustalenia z urzędu, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w terminie jednego miesiąca, liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Dalej Wojewoda wskazał, że w toku postępowania administracyjnego organ I instancji wzywał pełnomocnika do wskazania i udowodnienia, kiedy Skarżąca dowiedziała się o przedmiotowej decyzji. Zdaniem organu I instancji, Skarżąca nie udowodniła w wystarczający sposób, kiedy dowiedziała się o wydanych przez Starostę decyzjach, co do których żąda wznowienia. W ocenie Wojewody nie ma konieczności wzywania Skarżącej o wskazanie, kiedy dokładnie dowiedziała się o przedmiotowej decyzji Starosty, gdyż organom administracji architektoniczno-budowlanej z urzędu wiadomo o wcześniejszych postępowaniach nadzwyczajnych, dotyczących wskazanych decyzji podjętych na wniosek Skarżącej, reprezentowanej przez pełnomocnika – S. W., o czym Wojewoda wspominał w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] uchylającym zaskarżone postanowienie organu I instancji i przekazującym sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Starostę. Organ II instancji zaznaczył, że organy administracji, oceniając zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie, obowiązane są zweryfikować twierdzenia, swobodnie oceniając dowody w tej mierze. W związku z tym organ II instancji podał, że [...] i [...] czerwca 2015 r. oraz [...] sierpnia 2015 r. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności następujących decyzji Starosty: nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] października 2013 r.; nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] grudnia 2013 r.; nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] czerwca 2014 r.; nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] marca 2015 r. W związku z powyższym zostały wszczęte postępowania, które przed Wojewodą toczyły się pod sygnaturami: [...], [...], [...], [...] i które zakończyły się prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt: VII SA/Wa 1182/16, VII SA/Wa 1184/16, VII SA/Wa 1185/16 i VII SA/Wa 1183/16 oddalającymi skargi Skarżącej. Mając na względzie powyższe Wojewoda uznał, iż Skarżąca złożyła podanie o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu, o którym stanowi art. 148 k.p.a., gdyż posiadała ona wiedzę na temat decyzji, jak i ich treści już w 2015 r. Skargę na postanowienie organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Skarżąca, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, który treść tej skargi ograniczył do stwierdzenia: "[...] Odwołuję się od postanowienia Wojewody". Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 977/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił postanowienie Wojewody. Tutejszy Sąd stwierdził, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, który to konkretnie wniosek-pismo Skarżącej był przez organ procedowany, gdyż ów wniosek nie został w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jednoznacznie wskazany – w szczególności przez podanie daty jego sporządzenia lub wniesienia (w braku oznaczenia daty sporządzenia) – a jedynie ogólnikowo opisany, jako odnoszący się do wznowienia postępowań dotyczących decyzji wymienionych w pierwszym akapicie uzasadnienia tego postanowienia. W rezultacie nie wiadomo, czy jako ów wniosek zostało potraktowane pismo pełnomocnika z dnia [...] września 2017 r., (karta 7 akt administracyjnych) – wskazane w rubrum postanowienia organu I instancji z dnia [...] lipca 2018 r. Jeśli tak, to należy zauważyć, że wskazane pismo z dnia [...] września 2017 r. odsyła w swej treści do wcześniejszego "wniosku o wznowienie postępowania z [...] czerwca 2017 r.". Pomimo podjętych starań, Sądowi nie udało się odnaleźć w aktach administracyjnych innych spraw zawisłych przed tut. Sądem ze skarg Skarżącej jak i pełnomocnika, egzemplarza takiego wniosku datowanego na dzień z dnia [...] czerwca 2017 r. Udało się jedynie pozyskać kserokopię wniosku "o wznowienie postępowania i unieważnienie decyzji" opatrzonego mechanicznie odbitą datą "2017-06-[...]", z datą wpływu do organu: [...] czerwca 2017 r. (prezentata WUW w P.; k. 46 akt sądowych). Co więcej, także to pismo-wniosek opatrzone datą "2017-06-[...]" (z datą wpływu do organu: [...].06.2017 r.) zawiera odesłanie do jeszcze wcześniejszego pisma – z [...] czerwca 2017 r. – którego treść nie jest znana, gdyż brak jego egzemplarza w aktach. W konsekwencji nie można było kategorycznie wykluczyć, że również to pismo z dnia [...] czerwca 2017 r. odsyłało do jeszcze wcześniejszego pisma, itd. Wszystko to sprawiło, że nie tylko nie wiadomo, o którym konkretnie wniosku wznowieniowym Skarżącej organy obu instancji orzekały – co było istotnym brakiem, zwłaszcza wobec wielości składanych przez nią i jej męża pism-wniosków o wszczęcie postępowań nadzwyczajnych, i to niekiedy dublujących się (która to praktyka jest znana z urzędu Sądowi oraz organom administracji publicznej) – ale także nie sposób ustalić, kiedy to pierwotnie doszło do jego wniesienia. Co za tym idzie, nie wiadomo też, na jaki okres przypada bieg jednomiesięcznego terminu, o jakim mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Dlatego też konieczne było udokumentowanie w aktach sprawy wniosku inicjującego postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, na skutek którego wydano zaskarżone postanowienie. W związku z tym, że wyrok tut. Sądu uzyskał przymiot prawomocności, Wojewoda postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] uchylił postanowienie Starosty z dnia [...] lipca 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W treści uzasadnienia, Wojewoda powołał się na art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami): "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie." Mając na względzie treść powołanego przepisu, a także zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) organ II instancji uznał za konieczne uchylenie postanowienia organu I instancji. Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. nr [...] Starosta odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. W uzasadnieniu postanowienia, organ I instancji wskazał, że wystąpił do Wojewody o nadesłanie pism, które pełnomocnik Skarżącej składał w W. Urzędzie Wojewódzkim w P.. W odpowiedzi na pismo, Wojewoda powiadomił, że pismo z dnia [...] września 2017 r. zostało złożone osobiście w kancelarii Urzędu, natomiast pismo z dnia [...] czerwca 2017 r., o którym mowa w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu było zawiadomieniem Skarżącej o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania w związku z nienadesłaniem żądanych informacji w przedmiocie wskazania decyzji, względem, której Skarżąca wnosi o wznowienie postępowania. W terminowo wniesionym zażaleniu (błędnie zatytułowanym "skargą") na postanowienie Starosty, pełnomocnik ograniczył jej treść do stwierdzenia: "[...] Składam skargę na postanowienie Starosty." Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia, organ II instancji podkreślił, że w jego ocenie, datą złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 2015 r. był dzień [...] czerwca 2017 r. W piśmie z dnia [...] września 2017 r., pełnomocnik doprecyzował jedynie, że Skarżąca domaga się wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. W związku z tym, zdaniem organu II instancji, wniosek z dnia [...] czerwca 2017 r. jest wniesiony po terminie miesięcznym z art. 148 § 1 i § 2 k.p.a., ponieważ, co wiadomo z urzędu, Skarżąca wnioskowała uprzednio o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji Starosty. Terminowo wniesioną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pełnomocnik opatrzył treścią: [...] Składam skargę na decyzję wojewody." W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ustawodawca wskazuje enumeratywny katalog form działalności, a także bezczynności i przewlekłości działania organów administracji publicznej wyrażony w art. 3 § 2 pkt 1-9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zmianami, zwanej dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia kończące sprawę co do istoty, wpisują się w kognicję sądów administracyjnych, zatem kontrola sądowa podejmowana przez Sąd jest sprawowana zgodnie z zakreśloną właściwością rzeczową. Ponadto, w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w skardze nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Jest to w niniejszej sprawie szczególnie uzasadnione z uwagi na fakt, że pełnomocnik wyraził w treści skargi swoją dezaprobatę dla zapadłego rozstrzygnięcia organu II instancji. Z tego względu, Sąd rozpoznaje skargę szczególnie bazując na zebranym w toku sprawy materiale dowodowym. Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną według powyższych okoliczności faktycznych, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie (błędnie nazwane w skardze "decyzją") odpowiada prawu. Sąd oddalił skargę w całości według następującej argumentacji. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na treść art. 153 p.p.s.a.: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie." Powołany przepis przesądza o tym, że Sąd w składzie orzekającym jest zobowiązany przyjąć ustalenia poczynione w zapadłym wyroku tut. Sądu (IV SA/Po 977/18) za wiążące, bez możliwości przeprowadzenia własnych ustaleń, jeżeli stan faktyczny lub prawny nie uległ zmianie. W tym miejscu, należy powołać stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, które w pełni aprobuje Sąd w składzie orzekającym: "Ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu, i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą" (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 października 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 1561/19 https://cbois.nsa.gov.pl, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA"). W wyroku z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 977/18 tut. Sąd polecił organowi II instancji udokumentowanie w aktach sprawy wniosku inicjującego w sprawie wznowienia postępowania, na skutek którego wydano wówczas zaskarżone postanowienie. Sąd w składzie orzekającym zobowiązany jest do analizy sprawy przez pryzmat wywiązania się przez organy administracji publicznej z nałożonego obowiązku. Rozpoznanie realizacji obowiązku należy poprzedzić wyjaśnieniem instytucji wznowienia postępowania. "Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego lub ustawach szczególnych" (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2017, s. 375). Postępowanie wznowieniowe charakteryzuje się dwuetapowością. Pierwszym etapem jest postępowanie wstępne polegające na rozpoznaniu wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Celem skutecznego żądania wznowienia postępowania, wniosek musi pochodzić od strony postępowania, niezbędne jest, aby w jego treści powołać okoliczność stanowiącą podstawę do wznowienia postępowania z art. 145-145b k.p.a. oraz należy dochować terminu miesięcznego na złożenie wniosku, od dnia, w którym strona powzięła wiadomość o fakcie wydania decyzji. Termin na złożenie wniosku został określony w art. 148 k.p.a. (Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania [§ 1]. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji [§ 2].). Drugim etapem postępowania wznowieniowego jest jego przeprowadzenie w zależności od charakteru rozstrzygnięcia w etapie pierwszym (wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania albo odmowie wznowienia) postępowania, w którym organ administracji publicznej uchyli decyzję ostateczną i wyda nową decyzję, albo odmówi uchylenia decyzji ostatecznej. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że Skarżąca za pośrednictwem swojego pełnomocnika wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego prawomocną decyzją Starosty z dnia [...] marca 2015 r. powołując się na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. – brak udziału w postępowaniu administracyjnym bez własnej winy. Zagadnieniem, które obligatoryjnie wymagało wyjaśnienia był moment powzięcia wiadomości o wydanej decyzji Starosty z dnia [...] marca 2015 r. oraz czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie z art. 148 § 1 oraz § 2 k.p.a. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania ustalono, że pismem pełnomocnika z dnia [...] czerwca 2017 r. (mechanicznie przybitym stemplem "2017-06-20", a które wpłynęło do Kancelarii Głównej W. Urzędu Wojewódzkiego w P. dnia [...] czerwca 2017 r.) zażądano wznowienia postępowania zakończonego decyzją, o której mowa w piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. Natomiast pismo z dnia [...] czerwca 2017 r. stanowi zawiadomienie skierowane do pełnomocnika o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, bowiem pełnomocnik na wezwanie Wojewody nie wskazał, które postępowanie miałoby zostać wznowione. Zestawiając oba te pisma z faktem, iż dnia [...] września 2017 r. pełnomocnik doprecyzował, że wniosek z dnia [...] czerwca 2017 r. dotyczy postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] można wyciągnąć wniosek, iż rzeczywiście wnioskiem o wznowienie postępowania jest pismo, które wpłynęło do W. Urzędu Wojewódzkiego w P. w dniu [...] czerwca 2017 r. "Pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wymaga łącznego zaistnienia trzech przesłanek: podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa; organ administracji publicznej wezwał wnoszącego podanie do usunięcia braków, określając termin do ich usunięcia oraz pouczając o skutkach nie usunięcia braków; upłynął bezskutecznie termin do usunięcia braków" (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II SAB/Bd 36/18, CBOSA). Pozostawienie podania bez rozpoznania jest czynnością materialno-techniczną, która uniemożliwia dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego, co stanowi sankcję z tytułu niedochowania wymaganiom formalnym pisma inicjującego postępowanie (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2018 r., sygn. akt II OSK 1914/18, CBOSA). Zawiadomienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania przerywa wszystkie czynności jakie były podejmowane do tego momentu. W związku z tym, wniosek złożony przed datą [...] czerwca 2017 r. nie może wywoływać skutków w przedmiotowym postępowaniu. Przyjmując, że Skarżąca za pośrednictwem pełnomocnika złożyła wniosek o wznowienie postępowania przed datą [...] czerwca 2017 r., pismo Wojewody z dnia [...] czerwca 2017 r. uniemożliwiało dalsze prowadzenie postępowania, gdyż jego skutkiem było zakończenie postępowania z uwagi na niewywiązanie się z zobowiązania do wskazania, które postępowanie miało być wznowione. Z tego względu, zasadny jest wniosek organów administracji publicznej, że pismem inicjującym oceniane w niniejszej sprawie postępowanie wznowieniowe był wniosek, który doręczono Wojewodzie w dniu [...] czerwca 2017 r. Powyższy fakt musi zostać skonfrontowany z okolicznością, w którym momencie Skarżąca dowiedziała się o fakcie wydania decyzji, którą kwestionuje we wniosku, żądając wznowienia postępowania. Organ II instancji wyjaśnił, że pismami z dnia [...] czerwca 2015 r., [...] czerwca 2015 r., [...] sierpnia 2015 r. oraz dnia [...] sierpnia 2015 r. i [...] sierpnia 2015 r. H. W. występowała z wnioskiem o stwierdzenie nieważności m.in. decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. natomiast wszystkie wskazane w uzasadnieniu postanowienia orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie posiadają uzasadnień, stąd nie było możliwe ustalenie, czy którekolwiek z toczących się postępowań przed warszawskim Sądem dotyczyło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2015 r. Ponadto, organ II instancji wskazał jedynie, iż z urzędu wiadome było iż toczyły się postępowania nadzwyczajne bez wskazania, kiedy zapadły konkretne rozstrzygnięcia. Korzystając z dostępnych źródeł informacji o orzeczeniach sądów administracyjnych (CBOSA) Sąd ustalił, że Skarżąca wnioskowała o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2015 r. Sprawa została prawomocnie rozstrzygnięta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 31 października 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 99/18. Z treści uzasadnienia tego wyroku można wywnioskować, że Skarżąca miała wiedzę o wydanej decyzji z dnia [...] marca 2015 r. już w roku 2015. Cytując za powołanym wyrokiem: "Postanowieniem z [...] października 2017 r., znak: [...], Wojewoda odmówił wszczęcia, na wniosek skarżącej, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2015 r., nr [...]. W uzasadnieniu wskazał na decyzję własną z [...] stycznia 2016 r., utrzymaną w mocy decyzją GINB z [...] marca 2016 r. o umorzeniu postępowania z wniosku skarżącej w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę (z uwagi na jego zainicjowanie przez osobę nieuprawnioną), co uniemożliwia - jak stwierdził - ponowne uruchomienie postępowania w tym samym przedmiocie; ewentualne rozstrzygnięcie merytoryczne dotknięte byłoby bowiem wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (...) Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2017 r., znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody z [...] października 2017 r., znak: [...], o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku skarżącej, w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] marca 2015 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce A w S. W. pozwolenia na budowę hali magazynowo -dystrybucyjnej z częścią socjalno-biurową, na działkach nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], położnych w miejscowości S., gmina T. P.." (wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 października 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 99/18, CBOSA). To potwierdza, że Skarżąca miała wiedzę o wydaniu przedmiotowej decyzji przez Starostę P. oraz o zawartym w niej rozstrzygnięciu przed [...] stycznia 2016 r. W związku z ustaleniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd w składzie orzekającym doszedł do przekonania, że Skarżąca wiedziała o kwestionowanej decyzji Starosty już w roku 2015 (decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2015 r., została wydana [...] stycznia 2016 r., choć sprawa została zainicjowana jeszcze w 2015 r.), na co wskazuje wprost zapadłe rozstrzygnięcie. Złożenie więc wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. dzieli kilkanaście miesięcy od momentu, w którym Skarżąca powzięła wiedzę o wydanej decyzji. Tym samym, złożenie wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. nastąpiło z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a., implikujące koniecznością odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. Wymogi w przedmiocie wznowienia postępowania w zakresie wniosku muszą być spełnione łącznie, aby doszło do skutecznego wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie nie dochowano terminu miesięcznego, w związku z czym organy I oraz II instancji wydały postanowienia zgodnie z prawem. Mając na względzie powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona, w związku z czym oddalił ją w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzekł w sentencji wyroku.