IV SA/Po 28/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na dziecko p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne

R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję SKO opisaną w rubrum postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wskazał, że uwzględnił skargę w całości, w ten sposób, że decyzją z [...] grudnia 2016 r. nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy i Miasta [...] z [...] września 2016 r. w sprawie odmowy przyznania Skarżącemu świadczenia wychowawczego na dziecko. Do wniosku o umorzenie postępowania została załączona decyzja wydana w trybie autokontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie 30 dni od jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zaś do art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. W doktrynie oraz judykaturze panuje zgodny pogląd, iż do tej kategorii przyczyn umorzenia postępowania należy zaliczyć uwzględnienie skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli, określonym w art. 54 § 3 p.p.s.a. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 424, postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2007 r. sygn. akt II FSK 1259/06). Celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem (zob. postanowienie NSA z 25.10.2011 r. II GSK 2108/11 LEX nr 984626). Jak wynika z akt sprawy, organ w trybie autokontroli, w terminie trzydziestu dni od daty otrzymania skargi (tj. [...] grudnia 2016 r.) wydał w dniu [...] grudnia 2016 r. decyzję, którą wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, oraz przyznał wnioskowane świadczenie. Sąd zaznacza, że decyzja wydana w trybie autokontroli nie została zaskarżona i minął termin na wniesienie skargi (k. 26). W rezultacie skorzystania przez organ z uprawnień autokontrolnych przewidzianych przez ustawodawcę w art. 54 § 3 p.p.s.a., przestał istnieć przedmiot zaskarżenia, i tym samym skarga stała się bezprzedmiotowa. Sąd zaznacza, że zgodnie z art. 54 § 3 zdanie drugie p.p.s.a. uwzględniając skargę w trybie autokontroli, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie organ administracji formalnie nie dopełnił tego wymogu, jednak z uzasadnienia decyzji wydanej w trybie autokontroli wynika wprost, że decyzja ta została wydana po przeanalizowaniu skorygowanego zeznania PIT-37 za rok 2014 oraz zaświadczenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], załączonych do skargi. Organ jasno stwierdził, że dopiero ponownie wyliczony dochód, uwzględniający jego korektę poświadczoną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] nie przekracza kwoty 800 zł określonej w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r. poz. 1518 z późn. zm.). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.