IV SA/Po 279/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę

Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy W. odmówił [...] A. W. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na części działek o nr ewid. [...] i [...], położonych we W. przy ul. [...]. Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. wnioskodawca wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. strona wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazując, iż w niniejszej sprawie nie doręczono wnioskodawcy decyzji. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło A. W. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...] przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] listopada 2016 roku nr [...]. W uzasadnieniu organ po przytoczeniu treści przepisów prawa wskazał, że przy ocenie braku winy organ administracji publicznej powinien przyjąć "obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy" (m. Jędrzejewska (w:) Komentarz do K.p.a., 1999, s. 322). Przy zastosowaniu tego miernika przywrócenie terminu nie byłoby dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (J. Krajewski (w:) Komentarz do K.p.a., 1999, s. 274). W doktrynie postępowania administracyjnego przyjmuje się, że brak winy strony zachodzi "tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (E. Iserzon (w:) Komentarz IV, 1970, s. 136). Dalej Kolegium wskazało, iż ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (w aktach sprawy znajduje się kserokopia, oryginał przy sprawie nr [...]) wynika, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] listopada 2016 roku nr [...] znak sprawy: [...] doręczona została A. W. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...] w dniu [...] grudnia 2016 r. Z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że decyzja skierowana została do [...] A. W. na prawidłowy adres, a skarżący odebrał ją osobiście. Natomiast odwołanie wniesione przez A. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...], działającego w imieniu własnym, z dnia [...] grudnia 2016 r. od decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] zostało nadane w placówce pocztowej [...] grudnia 2016 r. Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium stwierdziło, że decyzja skierowana została przez organ I instancji na właściwy adres i odebrana została osobiście przez A. W. w dniu [...] grudnia 2016 r. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł A. W. prowadzący działalność jako [...] z siedzibą w S. podnosząc, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło faktu, iż w postępowaniu administracyjnym występował jako wnioskodawca, ale również jako pełnomocnik I. W. oraz G. S.. Wskazał, że w istocie [...] grudnia 2016 r. decyzja została doręczona I. W. i G. S., na ręce pełnomocnika. Natomiast skarżona decyzja nie została we wskazanym terminie doręczona skarżącemu jako wnioskodawcy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej: "Ppsa") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2016 r., nr 23 ze zm. - dalej "Kpa"), zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeśli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie do treści § 2 powołanego przepisu prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Wobec powyższego termin należy przywrócić jeżeli zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki: 1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; 2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; 3) jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (w tym wypadku wniesienie odwołania); 4) strona uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. W okolicznościach niniejszej sprawy podstawowe znaczenie dla rozpoznania i rozstrzygnięcia złożonego przez skarżących wniosku o przywrócenie terminu ma przesłanka braku winy. Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że o braku winy zainteresowanego podmiotu w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy podmiot ten działał z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej Przy ocenie tej przesłanki należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę lub jej pełnomocnika przykładowo zalicza się przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma. Tylko przy tego rodzaju uwarunkowaniach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z 25 września 1998 r., SA/Łd 575/98, Lex nr 36221, wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., III SA 1436/99, Lex nr 40057, wyrok NSA z dnia 25 maja 1998 r., IV SA 2162/96, Lex nr 43285). W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi też wątpliwości, że ocena, czy zachodzą przesłanki do zastosowania art. 58 Kpa musi odbywać się z odniesieniem do okoliczności konkretnego przypadku i osobniczych cech strony (por. NSA w wyroku z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1397/05 oraz WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 3 lutego 2009 r. IV SA/Gl 381/09, dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych – dalej "CBOSA"). Zaznaczyć w tym miejscu należy, że brak winy, o której mowa w art. 58 § 1 kpa, skarżący winien uprawdopodobnić, a nie udowodnić. Uprawdopodobnienie prowadzi do uzasadnionego przepuszczenia, że zdarzenie rzeczywiście miało miejsce, a zakres uprawdopodobnienia obejmuje zdarzenie, które spowodowało brak winy po stronie zainteresowanego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 maja 2009 r., IV SA/Po 446/08, CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy rozważyć należało, czy argumenty skarżącego uprawdopodobniają, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jego winy. Skarżący jako okoliczność uzasadniająca przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazał brak doręczenie mu decyzji organu I instancji. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że był pełnomocnikiem innych stron postępowania, a decyzję doręczono mu jako pełnomocnikowi, a nie jako wnioskodawcy. Skarżący zarówno we wniosku, jak i w skardze wskazał, iż informację o decyzji powziął jako pełnomocnik. W skardze skarżący wskazał ponadto, iż do uchybienia terminu nie doszło gdyż nie rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania. Odnosząc się do powyższego w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w niniejszej sprawie wbrew stanowisku skarżącego przesyłka zawierająca decyzje organu I instancji została mu doręczona zarówno jako wnioskodawcy jak i pełnomocnikowi innych stron. Zwrócić należy uwagę, iż we wniosku o ustalenie warunków zabudowy jaki wnioskodawcę wskazano "[...] A. W.". Ponadto do wniosku skarżący załączył oświadczenia gestorów sieci adresowana do "[...] A. W.". Również w toku postępowania strona odpowiadając na wezwania organu, czy też składając wniosek o rozszerzenie obszaru analizowanego jako wnioskodawcę wskazywał "[...] A. W.". Mając powyższe na uwadze organ słusznie uznał, iż adresatem decyzji winien być A. W. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...]. Z powyższych względu zaadresowanie i wysłanie decyzji na "[...] A. W." uznać należy za prawidłowe. Jak wynika z akt sprawy przesyłka nr [...] zawierająca decyzję organu I instancji adresowana "[...] A. W." została odebrana osobiście przez A. W. w dniu [...] grudnia 2016 r., co potwierdził skarżący własnoręcznym podpisem. Z powyższych względów twierdzenia skarżącego, iż nie doręczono mu, jako wnioskodawcy, decyzji nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Tym samym uznać należy, iż skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, co słusznie doprowadziło do wydania postanowienia o odmowie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.