IV SA/Po 260/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Jarosz po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

H. K. w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie [...] zł, pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., poinformował, iż nie jest w stanie opłacić kosztów sądowych. Uznając powyższe za wniosek o przyznanie prawa pomocy, stwierdziwszy iż został on złożony z uchybieniem art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: Ppsa), Sąd pismem z dnia [...]maja 2014 r. (doręczonym w dniu [...] maja 2014 r. – k. [...] akt), przesłał wnioskodawcy urzędowy formularz i pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wezwał do jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni. Wnioskodawca nie odpowiedział na powyższe wezwanie, w związku z czym zarządzeniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 czerwca 2014 wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy pozostawiono bez rozpoznania. Na powyższe zarządzenia skarżący w ustawowym terminie wniósł sprzeciw wskazując, że skarżący udzielił odpowiedzi na wezwanie, ale nie załączył formularza, albowiem zbyteczne jest dalsze procedowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż skutkiem wniesienia sprzeciwu jest to, że zarządzenie referendarza sądowego traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd. Na podstawie art. 252 § 2 Ppsa, wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stosownie zaś do art. 257 Ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, pozostawia się bez rozpoznania. Z treści powołanych przepisów wynika, że skuteczność wniosku o przyznanie prawa pomocy uzależniona jest od złożenia go na urzędowym formularzu, według wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Jest to wymóg bezwzględny, który musi zostać spełniony każdorazowo, gdy strona zwraca się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Wniosek taki, stosownie do art. 252 § 2 Ppsa, ma charakter sformalizowany, a obowiązek ten wynika z przepisów prawa rangi ustawowej. To ustawodawca określił, w jakiej formie mogą być składane wnioski o prawo pomocy i tylko te złożone na urzędowym formularzu podlegają merytorycznemu rozpoznaniu. Natomiast wnioski o prawo pomocy, które nie zostały złożone na urzędowym formularzu, ustawodawca nakazuje pozostawić bez rozpoznania. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący, mimo stosownych pouczeń Sądu w tym zakresie nie uzupełnił braku formalnego wniosku i nie złożył go na urzędowym formularzu. Takie działanie skarżącego, wobec jasnej i kategorycznej treści art. 257 Ppsa, pozbawiło Sąd podstaw do rozpoznania wniosku o prawo pomocy. Niedopuszczalne jest bowiem merytoryczne orzekanie w sprawie wniosku, który nie został złożony w przewidzianej prawem formie. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 260 w zw. z art. 257 Ppsa orzekł w postanowieniu