IV SA/Po 244/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 maja 2025 r. sprawy ze skargi W. S.A. z siedzibą w P. na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia 27 stycznia 2025 r. nr [...] w sprawie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Sejmiku Województwa na rzecz W. S.A. z siedzibą w P. kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 14 lutego 2025 r. W. spółka akcyjna (dalej jako skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wywiodła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę nr [...] Sejmiku Województwa z dnia 27 stycznia 2025 r. w sprawie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania oraz rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zaskarżonej uchwale skarżąca zarzuciła naruszenie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 2 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2024 r. poz. 566 - w dalszej części "u.s.w."), a polegające na: 1) niewyrażaniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną K. R. w sytuacji, gdy ochrona stosunku pracy radnego uzasadniona jest wyłącznie w przypadku, gdy rozwiązanie tego stosunku miałoby związek ze sprawowaniem mandatu radnego, tymczasem przyczyny rozwiązania stosunku pracy przez skarżącą nie mają żadnego związku z wykonywaniem przez K. R. mandatu radnej wojewódzkiej, 2) wadliwym uzasadnieniu zaskarżonej uchwały i to w stopniu uniemożliwiającym kontrole motywów, jakimi kierował się Sejmik Województwa odmawiając zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną K. R. . Uzasadniając podniesione zarzuty, skarżąca wskazała, że zaskarżoną uchwałą Sejmik Województwa odmówił wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną Województwa [...] K. R.. Jak przy tym wskazano w uzasadnieniu powyższej uchwały, pismem z dnia 23 grudnia 2024 r. do Sejmiku Województwa wpłynął wniosek skarżącej w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę zawartej z ww. radną zatrudnioną u skarżącej na stanowisku Wiceprezesa Zarządu. Sejmik, po zapoznaniu się z treścią wniosku, "uznał przedstawione argumenty za niewystarczające powody do wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy". Dalej skarżąca argumentowała, że stosownie do art. 27 ust. 2 u.s.w., rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody sejmiku województwa, którego radny jest członkiem. Sejmik województwa odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu przez radnego. Analogiczne regulacje jak w art. 27 ust. 2 u.s.w., zawierają przepisy ustaw odnoszących się do radnych samorządowych gminnych i powiatowych. Mianowicie, stosownie do regulacji przepisu art. 22 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2024 poz. 107 j. t. z późn. zm.), pracodawca obowiązany jest zwolnić radnego od pracy zawodowej w celu umożliwienia radnemu brania udziału w pracach organów powiatu. Rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady powiatu, której radny jest członkiem. Rada powiatu odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Zgodnie z kolei z regulacją przepisów art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 j. t. z późn. zm.), rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Przywołując bogate orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżąca wskazała, że przypadku wszystkich trzech ustaw "samorządowych", ustawodawca zdecydował się na analogiczne uregulowanie kwestii możliwości rozwiązania umowy o pracę zawartej z radnym danego szczebla. Mianowicie we wszystkich trzech przypadkach wymagana jest uprzednia zgoda organu kolegialnego jednostki samorządu terytorialnego. Jednocześnie we wszystkich trzech przypadkach, organ może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy w sytuacji gdy podstawą takiego rozwiązania są zdarzania wiążące się z wykonywaniem mandatu. Mając to na uwadze, co do zasady, zarówno poglądy nauki prawa jak i orzecznictwo odnoszące się do wskazanych regulacji, skarżąca uznała za wspólne, a wnioski formułowane np. w odniesieniu do kwestii rozwiązania umowy o pracy zawartej z radnym gminnym/powiatowym odnoszone być mogą również do radnego sejmiku województwa. Skarżąca podkreśliła, że obecnie dominuje pogląd zgodnie z którym kompetencje rady/sejmiku są ograniczone. Organy te nie mogą bowiem odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli przyczyny stojące za taką decyzją pracodawcy, pozostają bez związku z wykonywaniem przez radnego jego mandatu. Skarżąca przytoczyła pogląd zaprezentowany w Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2019 r. (sygn. II OSK 923/18), zgodnie z którym "art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym powinien być wykładany w ten sposób, że rada gminy nie może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawa rozwiązania tego stosunku nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. W związku z tym rada gminy jest uprawniona do oceny zasadności podstaw rozwiązania z radnym stosunku pracy tylko w takim zakresie, w jakim jest konieczny do wykazania, że podane przez pracodawcę przyczyny są pozorne, zaś rzeczywistymi przyczynami są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu". W odniesieniu do regulacji art. 27 ust. 2 u.s.w., skarżąca wskazała, iż "celem regulacji określonej w art. 27 ust. 2 u.s.w., nie jest bezwzględna ochrona stosunku pracy radnego ani zapewnienie radnemu nieusuwalności z pracy czy też niemożności przekształcenia jego stosunku pracy, gdyż stawiałoby to radnego ponad prawami innych pracowników będących w tożsamej sytuacji, naruszając tym samym w konstytucyjną zasadę równości. Zajmowane przez radnego stanowisko pracy nie może być sprzeczne ze strukturą organizacyjną jednostki, w której jest zatrudniony. Aprobowanie takiej sytuacji byłoby nie tylko niezgodne z prawem, ale stanowiłoby również wyraz uprzywilejowania radnego jako pracownika. Sprzeciwiają się temu niewątpliwie zasady współżycia społecznego" (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w Wyroku z dnia 16. Listopada 2017 r., III SA/Gd 806/17). "Skoro celem regulacji art. 27 ust. 2 u.s.w. jest zapewnienie radnemu swobodnego sprawowania mandatu, a nie zabezpieczenie go przed utratą pracy, to sejmik województwa nie powinien ingerować w prawo pracodawcy do "rozstania" się z pracownikiem, gdy ma to uzasadnienie w obowiązującym porządku prawnym" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 lutego 2017 r., sygn. II SA/RZ 1165/16). Zdaniem skarżącej przedmiotowa uchwała rażąco narusza prawo, albowiem Sejmik Województwa odmówił wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy z radną z przyczyn niezwiązanych w żaden sposób z wykonywaniem przez radną jej mandatu. Sejmik, podejmując skarżoną odmowną uchwałę, nie wykazał również w żaden sposób, aby podjęta decyzja miała swe uzasadnienie w przesłankach wynikających z przepisów prawa. Zdaniem skarżącej rozwiązanie stosunku pracy z radną ma przy tym związek z odwołaniem jej z funkcji członka zarządu skarżącej - w sytuacji gdy z radną zawarta była umowa o pracę na stanowisku członka zarządu. Nie budzi wątpliwości skarżącej, iż samo odwołanie z funkcji członka zarządu nie powoduje samo przez się wypowiedzenia/rozwiązania stosunku pracy osoby odwołanej. Stanowić może jednak samo przez się uzasadnioną przyczynę rozwiązania umowy o pracę zawartej w związku i na czas pełnienia funkcji członka zarządu. Ponadto skarżąca podniosła, iż przedmiotowa uchwała pozbawiona jest uzasadnienia, które umożliwiałoby faktyczną kontrolę zapadłego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu nie wskazano bowiem w żadnym zakresie jakie przyczyny związane z zamiarem pracodawcy rozwiązania stosunku pracy z radną wskazują, iż zamiar ów ma na celu szykanę radnej w związku z wykonywaniem przez nią mandatu. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazano wyłącznie, iż przedstawione przez pracodawcę we wniosku o wyrażenie zgody okoliczności uznane zostały przez organ "za niewystarczające powody" do wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Z takim stanowiskiem organu nie zgodziła się skarżąca. Po pierwsze, zdaniem skarżącej, kompetencja Sejmiku jest ograniczona. Może on badać jedynie kwestie tego czy istnieje związek pomiędzy zamiarem pracodawcy rozwiązania stosunku pracy a wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. Po drugie, jeżeli nawet Sejmik uznaje okoliczności przedstawione przez pracodawcę za niewystarczające, to ma kompetencje ku temu, by zażądać dodatkowych wyjaśnień i informacji. Po trzecie, w przypadku oceny danych okoliczności w kontekście pewnego "uznania" administracyjnego, istotnego znaczenia nabiera kwestia właściwego uzasadnienia podejmowanej uchwały. Zdaniem skarżącej w przypadku zaskarżonej uchwały trudno o weryfikację prawidłowości stanowiska tego organu samorządowego, z uwagi właśnie na brak należytego uzasadnienia podjętej uchwały. Co więcej, wskazane przyczyny odmowy udzielenia zgody, w żaden sposób nie są powiązane z kwestią wykonywania mandatu przez radną. Ponadto skarżąca podniosła, że niezależnie od powyżej sformułowanych zarzutów, za nieważnością zaskarżonej uchwały przemawia również fakt, iż została ona podjęta z naruszeniem obowiązującego w tym zakresie terminu z art. 80a ust. 2 u.s.w. W ocenie skarżącej uznać więc należy, iż organ przyjął stosowną uchwałę o treści zgodnej z wnioskiem skarżącej z dnia 23 grudnia 2024 r. (ust. 3 art. 80a u.s.w.). Tym samym, należałoby wyeliminować z obrotu prawnego uchwałę, pozostającą w sprzeczności z domniemaną zgodą Sejmiku Województwa. Skarżąca argumentowała, że częstokroć konieczność rozwiązania stosunku pracy wiąże się z obiektywną niemożliwością dalszego zatrudniania danego pracownika. Pozostawienie danej radzie/sejmikowi pełnej swobody w zakresie terminu podjęcia stosownej uchwały de facto uniemożliwiałoby pracodawcy podjęcie skutecznych działań ukierunkowanych na zakończenie danego stosunku pracy, zwłaszcza w sytuacji gdy formalną podstawą rozwiązania stosunku pracy byłyby okoliczności związane z zawinionym zachowaniem pracownika. Stosownie do regulacji art. 52 § 2 Kodeksu pracy, rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika nie może nastąpić po upływie 1 miesiąca od uzyskania przez pracodawcę wiadomości o okoliczności uzasadniającej rozwiązanie umowy. Brak ram czasowych dla podjęcia przez radę/sejmik stosownej uchwały, powodowałby, iż pracodawca pozbawiony zostałby możliwości adekwatnej reakcji na takie zachowanie pracownika, które stanowiłoby przeszkodę dla jego dalszego zatrudnienia. W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa wniósł o jej oddalenie w całości. Zdaniem organu podstawę dla oddalenia skargi stanowi w przedmiotowej sprawie okoliczność, iż skarżąca nie wykazała, aby organ podejmując zaskarżoną uchwałę dopuścił się naruszenia jakiegokolwiek przepisu prawa, a w szczególności nie wykazała, żeby uchwałą tą naruszono przepis art. 27 ust. 2 u.s.w., który to przepis przyjęto za podstawę prawną tej uchwały. Za powyższym stanowiskiem przemawiają - zdaniem organu - poniższe argumenty. Wnioskiem z dnia 23.12.2024 roku nr [...] skarżąca zwróciła się o wyrażenie przez organ zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną Województwa [...]. Zaskarżoną uchwałą Sejmik Województwa odmówił wyrażenia zgody na spełnienie żądań skarżącej wyartykułowanych w powołanym wniosku i rozwiązania stosunku pracy z radną województwa, W uzasadnieniu uchwały organ, odnosząc się do treści wniosku skarżącej uznał, iż przedstawione przez wnioskodawcę argumenty na uzasadnienie żądań w kwestii zgody na rozwiązanie stosunku pracy nie zawierają w sobie wystarczających przesłanek do wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną województwa, czyli nie spełniają wymogów przewidzianych przez przepis art. 27 ust. 2 u.s.w. Organ nie zakwestionował podanej w skardze wykładni art. 27 ust. 2 u.s.w. w zakresie charakteru prawnego kompetencji sejmiku województwa do orzekania w sprawach dotyczących wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym województwa, która ostatecznie wykrystalizowała się w doktrynie oraz w orzecznictwie. Organ nie podważył takiej przedstawionej w skardze interpretacji treści cytowanego art. 27 ust. 2, wedle jakiej sejmik województwa dysponuje kompetencją do odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy wtedy, gdy jest to związane z wykonywaniem mandatu radnego. Natomiast jeśli wniosek w kwestii zgody na rozwiązanie stosunku pracy nie jest w jakikolwiek sposób oparty czy motywowany wykonywaniem mandatu radnego, to sejmikowi województwa nie powinna przysługiwać kompetencja do odmowy. Zdaniem organu powyższa interpretacja art. 27 ust. 2 u.s.w. bezspornie nasuwa konkluzję, że aby wniosek o wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym województwa stosunku pracy mógł zostać uwzględniony to nie powinien wzbudzać, choćby i najmniejszych, podejrzeń, iż ma on związek z wykonywaniem mandatu radnego. Zdaniem organu wniosek z dnia 23.12.2024 r. budzi poważne wątpliwości w kwestii, że motywację pracodawcy do jego złożenia stanowi fakt wykonywania mandatu radnego województwa przez objętą tym wnioskiem osobę. Okoliczność taka implikuje konieczność podjęcia uchwały o odmowie wyrażenia przez organ zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym województwa, Powyżej przedstawioną tezę odzwierciedla - zdaniem organu - okoliczność, iż we wniosku z dnia 23.12.2024 r. nie podano żadnych konkretnych zdarzeń oraz nie przedstawiono obiektywnych okoliczności popartych dowodami, w tym danymi statystycznymi czy porównawczymi, w dziedzinie wpływu osoby objętej wnioskiem na kondycję pracodawcy, nie ukazano ściśle odnoszących się do wykonywania pracy przez radną ocen lub faktów, które uzasadniałyby rozwiązanie z radną województwa stosunku pracy. Nie wyrażono także wiarygodnej argumentacji, że praca radnej u skarżącej spółki odbiegałaby jakościowo od pracy pozostałych pracowników. Ponadto organ wyjaśnił, że nietrafne są przejawiające się w skardze sugestie, jakoby podjęcie zaskarżonej uchwały pozostawało w kolizji z przepisami art. 80a ust.1, ust. 2 ust. 3, ust. 4 u.s.w. Pracodawcą bowiem w niniejszej sprawie jest W. Spółka Akcyjna z siedzibą w P., a podmiot ten nie jest przecież organem w rozumieniu powołanych wyżej przepisów. Stąd też - w przekonaniu organu - wypływa oczywista konkluzja, iż w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania miesięczny termin, o którym mowa w uprzednio zacytowanych przepisach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu jest w niniejszej sprawie uchwała nr [...] Sejmiku Województwa z dnia 27 stycznia 2025 r. w sprawie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Uchwała została podjęta na wniosek W. spółka akcyjna z siedzibą w P. z dnia 23.12.2024 r. Zaskarżona uchwała wydana została na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2024 r., poz. 566 ze zm.). W myśl tego przepisu rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody sejmiku województwa, którego radny jest członkiem. Sejmik województwa odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu przez tego radnego. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy oraz przytoczony wyżej przepis prawny, Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała podjęta została z istotnym naruszeniem prawa. Wadliwość zaskarżonej uchwały ujawnia się w zakresie braku jej należytego uzasadnienia. Brak sporządzenia właściwego pisemnego uzasadnienia uchwały wydanej na podstawie art. 27 ust. 2 u.s.w. stanowi istotne naruszenie tego przepisu. Wobec braku sporządzenia odpowiedniego uzasadnienia do zaskarżonej uchwały Sąd nie jest w stanie ustalić, jakie były dokładnie motywy zajętego przez sejmik województwa stanowiska, w szczególności jakie wnioski organ wyciągnął z okoliczności podawanych przez skarżącą we wniosku. W uzasadnieniu uchwały jedynie ogólnikowo wskazano, że w dniu 23 grudnia 2024 r. do organu wpłynął przedmiotowy wniosek, a organ po zapoznaniu się z jego treścią uznał przedstawione w nim dowody za niewystarczające do wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną. Tak sformułowane uzasadnienie uchwały w istocie nie wyjaśnia powodów podjętego rozstrzygnięcia. Sąd stwierdził więc, że uzasadnienie uchwały jest na tyle lakoniczne, że już z tego tylko powodu należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały. Uchwała wydawana na podstawie art. 27 ust. 2 u.s.w. wymaga starannego i wyczerpującego uzasadnienia stanowiska zajętego przez sejmik województwa. Musi uwzględniać ocenę okoliczności podanych przez pracodawcę oraz oświadczenie radnego, a także fakty powszechnie znane. Skoro motywy wniosku muszą zostać przez sejmik województwa szczegółowo zbadane, to uzasadnienie nie może abstrahować od motywów podanych przez pracodawcę i stanowiska radnego (por. wyrok WSA w Olsztynie z 20.03.2025 r., II SA/Ol 98/25, LEX nr 3843702). Zgodnie zaś z art. 80a ust. 1 u.s.w. jeżeli prawo uzależnia ważność rozstrzygnięcia organu samorządu województwa od jego zatwierdzenia, uzgodnienia lub zaopiniowania przez inny organ, zajęcie stanowiska przez ten organ powinno nastąpić nie później niż w ciągu 14 dni od dnia doręczenia tego rozstrzygnięcia lub jego projektu, z zastrzeżeniem ust. 2. Termin, o którym mowa w ust. 1, wynosi 30 dni, jeżeli zatwierdzenie, uzgodnienie lub zaopiniowanie wymagane jest od organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego (ust. 2). Jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie zajmie stanowiska w sprawie, rozstrzygnięcie uważa się za przyjęte w brzmieniu przedłożonym przez województwo, z upływem terminu określonego w ust. 1 lub 2. (ust. 3). Do zatwierdzania, uzgadniania lub opiniowania przez organy samorządu województwa rozstrzygnięć innych organów przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio (ust. 4). W powyższym przepisie mowa jest o istniejącym, konkretnym rozstrzygnięciu, które należy doręczyć innemu organowi w celu jego zatwierdzenia lub poczynienia wzajemnych uzgodnień, czy też uzyskania opinii. Dochowanie przez organ samorządu województwa powyższych wymogów (doręczenie rozstrzygnięcia) i niezajęcie stanowiska przez inny organ w terminie określonym w art. 80a ust. 1 i 2 u.s.w., powoduje, że po upływie ww. terminów, rozstrzygnięcie uważa się za przyjęte w brzmieniu przedłożonym przez województwo – ust. 3 art. 80a. Tym samym, w ocenie Sądu w niniejszym składzie przepis art. 80a ust. 1 i 2 u.s.w. nie znajduje zastosowania w sprawie, albowiem dopóki sejmik województwa nie wyrazi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, pracodawca nie może rozwiązać (bez względu na tryb) stosunku pracy z radnym. Przepis art. 80a ust. 1 i 2 u.s.w. dotyczy zatem innej sytuacji. Dla jego zastosowania musi już istnieć konkretne rozstrzygnięcie organu, po drugie - jego ważność wymaga zatwierdzenia, uzgodnienia lub zaopiniowania przez inny organ. Wymóg uzyskania zgody nie jest tożsamy z zatwierdzeniem, czy uzgodnieniem, o jakim mowa w art. 80a ust. 1 u.s.w., stanowi bowiem bezwzględny warunek do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy z radnym. Jak już podkreślono wcześniej, bez uprzedniej zgody sejmiku województwa nie można w ogóle rozwiązać z radnym stosunku pracy. Nie ma zatem relacji pomiędzy zgodą z art. 27 ust. 2 u.s.w., a ważnością rozstrzygnięcia z art. 80a ust. 1 u.s.w. Nie można mówić o ważności rozstrzygnięcia, które w momencie wyrażania zgody jeszcze nie istnieje. Dlatego przepis art. 80a ust. 2 u.s.w. nie ma zastosowania do wyrażania zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym w trybie art. 27 ust. 2 u.s.w. (podobnie: wyrok WSA w Warszawie z 13.05.2005 r., sygn. akt: II SA/Wa 1518/04, CBOSA). Wobec powyższych okoliczności Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości, jak orzeczono w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a., obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącej wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 480 zł, równoważne minimalnej stawce za czynności radcy prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.), kwoty uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) oraz kwoty wpisu od skargi (300 zł), w łącznej kwocie 797 zł, jak w punkcie 2 wyroku.