IV SA/Po 240/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2021 r. sprawy ze sprzeciwu Spółki A z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Spółki A. z siedzibą w K. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

S. K. O. w P. decyzją z [...] listopada 2020r. uchyliło decyzję Burmistrza K. w dnia [...] marca 2016r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu G. sp. j. w K. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ubocznie Sąd wskazuje, że wskazana w treści rozstrzygnięcia Kolegium data "[...] maja 2016r." stanowi oczywistą omyłkę, gdyż z treści decyzji Burmistrza K. wynika, że decyzja I instancji została wydana dnia [...] marca 2016r. (patrz k. 684 akt adm. I inst.). Decyzje organu I i II instancji zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W związku z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu G. sp. j. w K., Burmistrz K. postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania ww. przedsięwzięcia na środowisko oraz określił zakres raportu. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. B. G. K., po zasięgnięciu opinii R. D. O. Ś. oraz P. P. I. S., określił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu G. sp. j. w K.. Decyzja ta została uchylona przez S. K. O. w P. decyzją z dnia [...] września 2015 r. z uwagi na brak w aktach sprawy pełnego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nieuwzględnienie w opinii sanitarnej ostatecznej wersji raportu oraz naruszenie zasady udziału społeczeństwa. P. P. I. S. w P. w opinii z dnia [...] grudnia 2015 r. pozytywnie zaopiniował warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. R. D. O. Ś. w P. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016r. określił warunki realizacji przedsięwzięcia. Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. Burmistrz K. zawiadomił strony o zakończeniu postępowania i pouczył o możliwości zapoznania się z dokumentami sprawy oraz złożenia uwag i wniosków. W piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. S. N. zgłosił swoje uwagi do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisku oraz opinii R. D. O. Ś. wskazując, że : - organ nie uwzględnił, że na działce nr [...] posadowiony jest budynek jednorodzinny, - w uzasadnieniu postanowienie RDOŚ wskazano, że inwestycja sąsiaduje z zabudową jednorodzinna, gdy tymczasem na działce nr [...] posadowione są budynki wielorodzinne, - organ nie doprecyzował jakiego rodzaju ekrany akustyczne mają zostać zastosowane ani jakie dodatkowe rozwiązania powinny być zastosowane w razie przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu. S. N. złożył wniosek z dnia [...] lutego 2016 r. o przeprowadzenie dowodu ze sprawozdania z badań poziomu hałasu wykonanych w dniu [...] lutego 2016 r. wskazujących na przekroczenie poziomów hałasu oraz uwag do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko sporządzonych przez A. T. R. T. wskazujących, że raport zawiera szereg błędów. Burmistrz K. decyzją z dnia [...] marca 2016 r. na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 1235 ze zm.) ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie zakładu G. sp. j. w K., w tym na budowie centrum logistyczno-produkcyjnego na działce o numerze ewidencyjnym [...] w K.. Odwołanie z [...] marca 2016r. od ww. decyzji złożył S. N. zarzucając naruszenie art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz art. 7 w zw. z art. 77, art. 80, art. 8 i 11, art. 107 k.p.a. W ocenie odwołującego organ nie przeanalizował w sposób dostateczny raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności analizy akustycznej, skutkiem czego dokonano błędnego ustalenia, że nie doszło do przekroczenia dopuszczalnych w środowisku granic poziomu hałasu, podczas gdy niewątpliwym jest, że na podstawie sprawozdania z [...] lutego 2016r., wbrew twierdzeniom organu, wykazano przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku dla pory dziennej na trenach objętych ochrona akustyczną, co doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy. S. K. O. w P. pismem z [...] września 2020r. zwróciło się do R. D. O. Ś. celem ustosunkowania się do pisma skarżącego z [...] stycznia 2016r. i zawartych tam wniosków oraz do zajęcia stanowiska co do zarzutów podniesionych w odwołaniu z [...] marca 2016r. RDOŚ w P. pismem z dnia [...] listopada 2020r. wyjaśnił, że wydał postanowienie uzgadniające warunki przedmiotowego przedsięwzięcia [...] stycznia 2016r. Pismo odwołującego z dnia [...] stycznia 2016r., wniosek z [...] lutego 2016r. oraz odwołanie zostały wniesione do Burmistrza po wydaniu powyższego postanowienia. Jak wynika z pism, Burmistrz wydał decyzję [...] marca 2016r. dysponując całością materiału dowodowego. RDOŚ nie dostrzegł możliwości wypowiedzenia się w powyższej sprawie nadto, z uwagi na upływ czasu stan faktyczny mógł ulec znacznej zmianie. Zdaniem Kolegium odwołanie zasługiwało na uwzględnienie. W motywach rozstrzygnięcia S. K. O. w P. wskazało, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w sposób należyty. Dokumentacja przedłożona przez akustyka dotyczyła rozwiązań technicznych, które powinny być zweryfikowana przez RDOŚ. Ponadto z uwagi na znaczny upływ czasu od wydania zaskarżonej decyzji konieczna była ponowna weryfikacja stanu faktycznego sprawy. We wskazaniach Kolegium zaleciło Burmistrzowi K. ponowną weryfikację stanu faktycznego oraz zwrócenie się do R. D. O. Ś. o ustosunkowanie się do okoliczności podnoszonych przez S. N. w pismach z dnia [...] stycznia i [...] lutego 2016 r. Sprzeciw od powyższej decyzji wniosła spółka Ś. i Z. Sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w K., następca prawny spółki G. Sp. j. z siedzibą w K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Zaskarżona decyzja narusza art. 138 § 2 K.p.a. Spółka wskazała na bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo tego że brak było przesłanek do zastosowania powołanego przepisu art. 138 § 2 K.p.a., gdyż decyzja organu pierwszej instancji nie była obarczona uchybieniami wskazanymi przez organ odwoławczy. Naganne jest stwierdzenie organu, iż "z uwagi na znaczny upływ czasu od wydania zaskarżonej decyzji konieczna jest ponowna weryfikacja stanu faktycznego sprawy". Decyzja Burmistrza K. została wydana w dniu [...] marca 2016 roku. P. S. N. odwołanie od decyzji B. M. i G. K. złożył organowi I instancji w dniu [...] marca 2016 roku. Organ I instancji pismem z dnia [...] kwietnia 2016 roku przekazał organowi II instancji odwołanie, tym samym, organ II instancji co najmniej od maja 2016 roku dysponował aktami niniejszej sprawy. Organ II instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kiedy zwrócił się do R. D. O. Ś. celem zajęcia stanowiska. Stanowiska organów w formie pisemnej nie zostały udostępnione skarżącemu i nie miał możliwości zapoznania się z nimi. Spółka podkreślała, że B. M. i G. K. w wydanej w dniu [...] marca 2016 roku decyzji ustosunkował się do okoliczności podnoszonych przez P. S. Nowackiego w pismach z dnia [...] stycznia i [...] lutego 2016 roku, a okoliczności podnoszone przez Pana S. N. stanowiły przedmiot uzgodnień z R. D. O. Ś., a ich treść została przez organ I instancji udostępniona stronom postępowania. Żadna ze stron postępowania nie złożyła w zakreślonym 21 dniowym terminie uwag, wniosków co do zgromadzonej w sprawie dokumentacji, w tym między innymi do uzupełniającego Raportu (aneks nr [...] do Raportu) obejmującego analizę akustyczną. Okoliczności zgłoszone w pismach z dnia [...] stycznia i [...] lutego 2016 roku nie są tak nowymi okolicznościami w sprawie, jak i nieznanymi uprzednio R. D. O. Ś.. W ocenie Spółki w przedmiotowej sprawie nie zaistniała sytuacja, w której organ I instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego bądź też uczynił to w ograniczonym, niewystarczającym do rozstrzygnięcia sprawy zakresie, bowiem nieustalone zostały istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego, czy też postępowanie wyjaśniające zostało wprawdzie przeprowadzone, ale z rażącym naruszeniem przepisów procesowych. Jednocześnie, stanowczo podkreślamy, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji nie wskazał na naruszenie konkretnych przepisów postępowania przez organ pierwszoinstancyjny, nie wskazał, że konieczny w jego ocenie do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie i dlaczego, nie podał precyzyjnie, co winno podlegać wyjaśnieniu w ponownym postępowaniu oraz nie wyjaśnił, dlaczego nie mógł samodzielnie uzupełnić koniecznego zakresu postępowania. W odpowiedzi na sprzeciw S. K. O. w P. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie nie stwierdziło podstaw do uwzględnienia sprzeciwu i wniosło o jego oddalenie. Pismem procesowym z [...] marca 2021r. Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodów z wezwania skierowanego przez SKO w P. do RDOŚ z [...] września 2020r. w przedmiocie ustosunkowania się do pisma datowanego na [...] stycznia 2016r. i wniosku z [...] lutego 2016r. oraz odpowiedzi RDOŚ z [...] listopada 2020r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Sprzeciw okazał się zasadny i zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 dalej: "P.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji. Odnosząc się na wstępie do wniosku dowodowego skarżącej Spółki, Sąd wskazuje, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma jedynie uzupełniający charakter, na co wskazuje w sposób jednoznaczny brzmienie przepisu art. 106 § 3 P.p.s.a., w myśl którego Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić - dowody uzupełniające - z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W okolicznościach badanej sprawy nie zaistniały wątpliwości tego rodzaju, które uzasadniałyby przeprowadzenie dowodów uzupełniających. W ocenie Sądu brak było zatem przesłanek uzasadniających przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd podkreśla, że zgodnie z treścią art. 133 § 1 P.p.s.a. rozpoznał niniejszą sprawę na podstawie całokształtu akt sprawy, zwłaszcza administracyjnych. Przy czym, Sąd wskazuje, że dokumenty, których dotyczył wniosek dowodowy znajdują się w aktach administracyjnych organu II instancji, zatem Sąd zapoznał się z nimi. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest sprzeciw od decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej "K.p.a."). W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że na podstawie art. 9 pkt 7 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, od dnia 1 czerwca 2017 r. wprowadzono do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi instytucję sprzeciwu, który przysługuje od rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Przepis art. 64a P.p.s.a. stanowi bowiem, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W rozstrzyganej sprawie istotne znacznie ma zatem art. 64e P.p.s.a., który stanowi, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. To znaczy, że w niniejszym postępowaniu Sąd nie rozpoznaje skargi na merytoryczną decyzję organu II instancji, którą rozstrzyga się sprawę co do jej istoty, tylko rozpoznaje inny środek – sprzeciw. Nadto, wskazać należy, że zgodnie z art. 64b § 3 P.p.s.a. w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się, co oznacza że stroną postępowania sądowego jest tylko wnoszący sprzeciw oraz organ, który wydał zaskarżoną decyzję. Stwierdzić należy, że kontrola sądowa decyzji wydanej, na podstawie powołanego wyżej przepisu, wymaga sięgnięcia do treści art. 15 K.p.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji. Zasada dwuinstancyjności powoduje, że w postępowaniu administracyjnym nie mamy do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu pierwszej instancji, ale z prowadzeniem postępowania tak, aby załatwić sprawę co do jej istoty. W związku z tym, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji tylko wyjątkowo, a więc wówczas, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 K.p.a.). W tym przypadku organ ma obowiązek wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Inaczej mówiąc, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną jedynie wtedy, gdy organ pierwszej instancji, rozpoznając sprawę, nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Orzeczenie uchylające decyzję organu pierwszej instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia może zapaść wyłącznie wtedy, gdy ponad wszelką wątpliwość uzupełnienie postępowania dowodowego nie jest możliwe w trybie art. 136 K.p.a. Na organie odwoławczym ciążą bowiem te same, co na organie pierwszej instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Sąd rozpoznając sprzeciw ocenia jedynie prawidłowość uchylenia decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z powodu wydania decyzji przez organ I instancji właśnie z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w zakresie niepodjęcia przez ten organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), wyczerpującego zabrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 Kp.a.), bo konieczny do wyjaśnienia zakres przedmiotowej sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jeżeli więc organ pierwszej instancji nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy, albo nie zgromadził pełnego materiału dowodowego, to organ odwoławczy winien uzupełnić to postępowanie we własnym zakresie. Ograniczeniem jest jedynie sytuacja opisana w art. 138 § 2 K.p.a., gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przepis art. 138 § 2 K.p.a. nie znajduje zatem zastosowania, gdy zasadniczo materiał wymagany do rozstrzygnięcia sprawy jest zgromadzony, a kwestią sporną jest tylko jego ocena. W konsekwencji kontrola decyzji, podejmowana przez sąd rozpoznający sprzeciw od tej decyzji, wymaga ustalenia, czy organ drugiej instancji uzasadnił w sposób należyty wydanie decyzji kasacyjnej, czy też uchylił się od załatwienia sprawy co do istoty. Rolą sądu jest więc ocena, czy zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. miało pełne uzasadnienie w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Z kolei w myśl art. 151a § 1 P.p.s.a. Sąd, tylko gdy uwzględnia sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję odwoławczą w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., a gdy w ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie wskazuje na braki w postępowaniu dowodowym w tak znacznym zakresie, że organ ten nie może sam go uzupełnić - zatem uzna że decyzja odwoławcza była prawidłowa - to Sąd oddala sprzeciw. Skutkiem tego sprawa wraca do organu I instancji by ten wykonał wskazania organu odwoławczego i usunął dostrzeżone braki w prowadzonym postępowaniu i prawidłowo rozpoznał sprawę w jej całokształcie. Mając powyższe rozważania na względzie, w ocenie Sądu ustalenia dokonane w przedmiotowej sprawie przez organ II instancji nie dawały podstaw do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. i uchylenia decyzji B. M. i G. K. oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium błędnie za podstawę do uchylenia decyzji organu I instancji przyjęło konieczność ponownej weryfikacji stanu faktycznego w sprawie w związku ze znacznym upływ czasu od dnia wydania decyzji organu I instancji z [...] marca 2016r. Stwierdzenie Kolegium o zmianie stanu faktycznego nie znajduje bowiem żadnego uzasadnienia w materiale dowodowym sprawy i nie wynika z aktualnych okoliczności sprawy. Kolegium nie poczyniło ustaleń, ani nie uzyskało dowodów chociażby od wnioskodawcy, z których bezspornie wynikałoby, że do zmiany stanu faktycznego w istocie doszło i to w takim zakresie, że uzasadnione było uchylenie decyzji organu I instancji do ponownego rozpoznania. W ocenie Sądu, dla wydania decyzji kasatoryjnej niewystarczające jest bowiem oparcie się tylko na stwierdzeniu R. D. O. Ś. w P. zawartego w piśmie z [...] listopada 2020r., że znaczny upływ czasu powoduje, że warunki środowiskowe, jak i stan faktyczny sprawy mogły ulec istotnej zmianie. RDOŚ wskazał tylko na taką potencjalną, choć wysoce prawdopodobną, możliwość, ale Kolegium nie poczyniło żadnych ustaleń na potwierdzenie, że takie warunki środowiskowe i stan faktyczny w niniejszej sprawy rzeczywiści uległy zmianie i to w stopniu wymagającym uzupełnienia materiału dowodowego w znacznym zakresie, którego organ II instancji nie mógłby uzupełnić w trybie art. 136 K.p.a. Sąd nie wyklucza, że do takich zmian stanu faktycznego po tak długim okresie czasu mogło dojść, ale to rolą Kolegium było najpierw ustalenie przesłanek uzasadniających takie stanowisko, czego w niniejszej sprawie przed organem odwoławczym zabrakło. Sąd podkreśla, że jeżeli chodzi o roztrząsaną kwestię zmian stanu faktycznego, to uchylenie decyzji organu I instancji do ponownego rozpoznania na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uzasadnia tylko przyjęcie, że zmiany te miały tak istotny i szeroki zakres, że nie mogą być uwzględnione i ocenione przez organ odwoławczy, który jak to wskazano powyżej, na podstawie art. 15 K.p.a. jest zobowiązany do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej. Uchylenie zatem decyzji organu I instancji do ponownego rozpatrzenia w niniejszej sprawy tylko w oparciu o prawdopodobieństwo, bez wskazania konkretnych przesłanek, zmiany stanu faktycznego oraz w oparciu o stanowisko RDOŚ w tym zakresie, które wyraża jedynie możliwość zmian środowiskowych jest co najmniej przedwczesne, bo niepoparte konkretnymi okolicznościami, że do takiej zmiany doszło i to w zakresie uzasadniającym uzupełnienie materiału dowodowego w istotnym zakresie, uniemożliwiającym zastosowanie art. 136 § 1 K.p.a. Nadto, Kolegium nie wskazało żadnych innych braków w zebranym przez organ I instancji materiale dowodowym w przedmiotowej sprawie i to w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji organu I instancji do ponownego rozpatrzenia. Nowelizacja art. 138 K.p.a. ma służyć temu, by organ II instancji nie uchylał się od merytorycznej analizy i oceny sprawy co do jej istoty. Uchylenie decyzji organu I instancji możliwe jest jedynie wtedy, gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Na organie odwoławczym ciążą bowiem te same, co na organie pierwszej instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Kolegium nie wykazało w jakim zakresie organ I instancji nie wyjaśnił istotnych okoliczności sprawy, albo nie zgromadził pełnego materiału dowodowego uzasadniającego zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. W ocenie Sądu, przypadkiem tym nie jest wymaganie od organu opiniującego ustosunkowania się do wniosków analizy przedłożonej przez skarżącego [...] lutego 2016r. oraz do zgłoszonych przez niego zarzutów odwołania. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, jak orzekł w punkcie 1 wyroku. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium weźmie pod uwagę wskazania zawarte przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu wyroku zgodnie z art. 153 P.p.s.a. Organ II instancji podejmie czynności mające na celu ustalenie, czy doszło do zmian środowiskowych i zmian stanu faktycznego w zakresie wnioskowanego przedsięwzięcia od czasu wydania decyzji organu I instancji oraz jaki jest zakres ewentualnych zmian, w szczególności w pierwszej kolejności zwróci się do wnioskodawcy o udzielenie informacji i wyjaśnienie tej okoliczności. Dopiero w następnym etapie, jeżeli potwierdzone zostanie że do takich zmian doszło, to organ odwoławczy oceni ich rozmiar i możliwość uzupełnienia materiału dowodowego w trybie art. 136 § 1 K.p.a. W ostateczności, jeżeli zaistnieje uzasadniona potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego w znacznym zakresie, której nie będzie można uzupełnić poprzez art. 136 § 1 K.p.a., Kolegium będzie mogło uchylić decyzję organu I instancji do ponownego rozpoznania. Przy tym, Kolegium winno rozważyć i ustosunkować się w wszelkich zarzutów zgłoszonych przez strony postępowania. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przedstawi w sposób klarowny i wyczerpujący tok rozumowania i zastosowane przepisy prawa materialnego oraz przyjęty sposób ich rozumienia. Rzeczą Kolegium będzie wszechstronne uzasadnienie przyjętego stanowiska w sprawie oraz wyjaśnienie stronom postępowania zgłoszonych wątpliwości z uwzględnieniem wymagań art. 107 § 3 K.p.a. Uzasadnienie podjętego przez organ administracji publicznej rozstrzygnięcia powinno odzwierciedlać ocenę zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ odwoławczy w procesie decyzyjnym. Organ odwoławczy odniesie się też wyczerpująco do wszystkich zarzutów odwołującego, w tym do zarzutów, do których Sąd – z uwagi na ograniczenia wynikające z powołanego art. 64e P.p.s.a. – nie mógł odnieść się merytorycznie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...]zł tytułem uiszczonego wpisu od sprzeciwu, ustaloną na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, ze zm.), jak Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku. Zgodnie z postanowieniem WSA w Poznaniu z 02 marca 2021r. (art. 64d § 2 P.p.s.a.) oraz w związku z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 02 marca 2021r. na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.), Sąd rozpoznał sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Strony zostały o tym poinformowane oraz umożliwiono im złożenie dodatkowych wniosków dowodowych lub twierdzeń, które miałyby być podnoszone na rozprawie (k. 67, 68 akt sąd.).