IV SA/Po 224/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie WSA Izabela Bąk – Marciniak WSA Tomasz Grossmann (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2017 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego D. P. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2017 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej w skrócie "k.p.a."), Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej też jako "WWINB" lub "organ II instancji") – po rozpatrzeniu odwołania D. P. od wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (zwanego też dalej "PINB" lub "organem I instancji") decyzji nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. nakazującej D. P. rozbiórkę części altany znajdującej się na terenie [...] (działka ogrodowa nr [...]) – utrzymał ww. decyzję PINB w mocy. Zaskarżona decyzja WWINB, jak wynika z jej uzasadnienia, została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] marca 2008 r. pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę na terenie [...], na działce nr [...], w toku której stwierdzono istnienie budynku parterowego o konstrukcji tradycyjnej murowanej z dachem dwuspadowym o konstrukcji drewnianej krytym papą. Ustalono, że od 2002 r. D. P. (dalej tez jako "Skarżący" lub "Inwestor") jest użytkownikiem działki nr [...] oraz właścicielem ww. obiektu budowlanego. Z oświadczenia Skarżącego wynika, iż w momencie zakupu przez niego ww. działki, usytuowana była na niej altana murowana o powierzchni ok. 17 m2. Rozbudowa altany nastąpiła w latach 2002–2003, a jej inwestorem był Skarżący. Według oświadczenia Inwestora nie zostało uzyskane przez niego pozwolenie na budowę na wykonanie rozbudowy, jak i nie dokonano zgłoszenia tego rodzaju robót do właściwego organu. Kontrolujący ustalili, iż w przedmiotowym budynku znajdują się dwa pokoje mieszkalne, przedpokój, kuchnia, łazienka oraz instalacja elektryczna i wodna. Ścieki odprowadzane są do zbiornika bezodpływowego znajdującego się na terenie działki. Pismem z [...] października 2008 r. (znak: [...]) PINB zawiadomił Inwestora o wszczęciu w dniu [...] października 2008 r. postępowania administracyjnego w sprawie legalności zabudowy na terenie [...]). Następnie w dniu [...] kwietnia 2009 r. przeprowadził kontrolę, podczas której sporządzony został szkic, na którym oznaczono położenie części pierwotnej przedmiotowego budynku oraz położenie części rozbudowanej. Postanowieniem nr [...] z [...] maja 2010 r. organ I instancji wstrzymał Inwestorowi prowadzenie robót budowlanych w zakresie rozbudowy przedmiotowego budynku altany oraz nałożył na Inwestora obowiązek przedłożenia, w terminie trzech miesięcy od dnia doręczenia tego postanowienia, następujących dokumentów: 1) czterech egzemplarzy projektu rozbudowy altany opracowanego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 3) zaświadczenia Prezydenta [...] o zgodności rozbudowy altany z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie PINB w dniu [...] stycznia 2016 r. przeprowadził kolejną kontrolę na przedmiotowej działce, w toku której ustalił, że od dnia kontroli przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2009 r. wykonane zostały roboty wykończeniowe, w tym ocieplenie altany, które według oświadczenia Skarżącego ma grubość 10 cm. Decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2016 r. organ I instancji – na podstawie art. 48 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290; dalej w skrócie "pr.bud.") – nakazał Inwestorowi rozbiórkę części altany znajdującej się na terenie [...] Decyzja ta została doręczona Inwestorowi podczas kontroli przeprowadzonej przez PINB na przedmiotowej działce w dniu [...] listopada 2016 r. Odwołanie od tej decyzji, pismem z [...] listopada 2016 r., złożył D. P., z zachowaniem ustawowego terminu. Utrzymując w mocy ww. decyzję PINB przywołaną na wstępie decyzją z [...] stycznia 2017 r., WWINB wskazał, że Skarżący w latach 2000–2003 [powinno być raczej: "2002–2003" – uw. Sądu] wykonał roboty budowalne polegające na rozbudowie altany na działce [...]. Podkreślił, że zgodnie z ówcześnie obowiązującym art. 28 pr.bud. roboty budowalne można było rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasem, jak wynikało z ustaleń PINB, Inwestor rozbudowując przedmiotową altanę takiej decyzji nie posiadał, dlatego w dniu [...] października 2008 r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie legalności przedmiotowej zabudowy. Dalej WWINB podkreślił, że w dniu 28 czerwca 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 443), jednak na mocy jej art. 6 ust. 1 w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy dotychczasowe. W ocenie organu II instancji, PINB prawidłowo zakwalifikował przedmiotowe roboty budowalne jako rozbudowę obiektu budowlanego, ponieważ inkryminowana altana działkowa przed rozpoczęciem robót budowlanych miała powierzchnię zabudowy ok. 17 m2, a po ich wykonaniu – 82,94 m2, a więc zostały zmienione charakterystyczne parametry obiektu budowlanego m.in. poprzez zmianę powierzchni jego zabudowy. W związku z tym WWINB przedstawił ewolucję treści art. 29 ust. 1 pkt 4 pr.bud., z której wynikało, że: - przepis ten w momencie wszczęcia postępowania nie wymagał posiadania pozwolenia na budowę na wykonanie altan o powierzchni zabudowy do 25 m2 w miastach i do 35 m2 poza granicami miast oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich. Na wykonanie tego rodzaju obiektu nie było wymagane również dokonanie zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pr.bud.); - po zmianie dokonanej w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. poz. 40; dalej w skrócie "u.r.o.d.") nie było wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę na wykonanie altan i obiektów gospodarczych na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich. Na wykonanie tego rodzaju obiektów nie było wymagane również dokonanie zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pr.bud.); - obecnie – po zmianach wprowadzonych ustawą z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 528) – nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę na wykonanie altan działkowych i obiektów gospodarczych, o których mowa w ustawie o rodzinnych ogrodach działkowych, tj. wolno stojącego budynku rekreacyjno-wypoczynkowego lub innego obiektu budowlanego spełniającego taką funkcję, położonego na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz o wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich, przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się tarasu, werandy lub ganku, o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza 12 m2 (art. 2 pkt 9a u.r.o.d.), jak również nie jest wymagane dokonanie zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pr.bud.). Na tym tle normatywnym WWINB stwierdził, że wykonanie przedmiotowej rozbudowy, w wyniku której powstała altana powierzchni 82,94 m2, wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Bez pozwolenia na budowę możliwe jest obecnie jedynie wykonywanie altany działkowej o powierzchni do 35 m2 oraz tarasu do 12 m2. Stąd PINB prawidłowo – zdaniem organu II instancji – zastosował procedurę zawartą w art. 48 pr.bud. oraz podjął próbę legalizacji przedmiotowej altany. Skoro jednak Inwestor nie przedłożył dokumentów, do przedłożenia których był zobligowany postanowieniem z [...] maja 2010 r., to należało nakazać rozbiórkę części altany, co spowoduje, iż jej powierzchnia nie będzie przekraczać 35 m2, a powierzchnia tarasu nie przekroczy 12 m2. Zarazem organ II instancji podkreślił, że PINB w uzasadnieniu swej decyzji wskazał przesłanki, którymi kierował się przy określeniu części obiektu objętej nakazem rozbiórki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję WWINB, D. P. zarzucił "zastosowanie wyższości martwej litery prawa nad elementarnym humanitaryzmem", co spowoduje bezdomność rodziny Skarżącego. Wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uzyskania mieszkania komunalnego lub socjalnego, gdyż – jak zaznaczył – nie stać go na wynajem mieszkania na wolnym rynku. Ponadto wyjaśnił, że myślał, iż istniejący stan rzeczy został w jakiś sposób usankcjonowany przez fakt, że od lat Skarżący płaci podatek od nadmetrażu oraz że został zameldowany na przedmiotowej działce. W odpowiedzi na skargę, WWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] lipca 2017 r. Skarżący podtrzymał wnioski i wywody skargi. Ponadto wyjaśnił, że podjął próbę pozyskania dokumentów niezbędnych do legalizacji, ale od Prezesa ROD dowiedział się, że nie będzie mógł otrzymać zaświadczenia o tytule prawnym do nieruchomości; z tym że była to tylko informacja ustna, pisemnie się o to nie zwracał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przystępując do tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Sąd stwierdził, że bliższa analiza stanowisk procesowych stron pokazuje, iż większość istotnych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy nie jest pomiędzy stronami sporna. Okoliczności te nie budzą także wątpliwości Sądu. W szczególności nie jest kwestionowane, że: - D. P. – będący od 2002 r. użytkownikiem działki [...] w latach 2002–2003 dobudował do znajdującej się na tej działce murowanej altany, o pierwotnej powierzchni ok. 17 m2 (według oświadczenia Skarżącego) lub 26,11 m2 (jak wynika z materiału dowodowego zebranego przez PINB w toku kontroli), dodatkowe pomieszczenia oraz zabudował taras, uzyskując w ten sposób obecną formę altany i jej powierzchnię 82,94 m2; - wykonane roboty stanowiły "rozbudowę" obiektu budowlanego – rozumianą jako jedną z postaci "budowy", zdefiniowanej w art. 3 pkt 6 ustawy z dnia ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (ówcześnie: Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.; obecnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 290, z późn. zm.) – gdyż doszło w tym przypadku do zwiększenia powierzchni zabudowy altany; - zrealizowana rozbudowa, z uwagi na jej rozmiar, wymagała uzyskania pozwolenia na budowę na ogólnych zasadach (art. 28 ust. 1 pr.bud.), jako że nie znajdował w tym przypadku zastosowania wyjątek przewidziany w art. 29 ust. 1 pkt 4 pr.bud.; - Inwestor rozbudował przedmiotową altanę bez wymaganego pozwolenia na budowę. Tym samym dopuścił się tzw. samowoli budowlanej, określonej w art. 48 ust. 1 pr.bud.; - wobec powyższego w dniu [...] października 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności przedmiotowej zabudowy, a następnie – dostrzegając potencjalną możliwość jej zalegalizowania – postanowieniem z [...] maja 2010 r. nałożył na Inwestora obowiązek przedłożenia niezbędnych do tego dokumentów, wymienionych w art. 48 § 3 pr.bud.; - pomimo upływu terminu zakreślonego w ww. postanowieniu (3 miesiące od dnia jego doręczenia), Inwestor nie przedłożył wymaganych dokumentów. Przytoczone ustalenia faktyczne i ich ocena prawna są, jak to już wyżej wskazano, niesporne i nie budzą wątpliwości co do ich prawidłowości. Nie ulega również wątpliwości, że niewywiązanie się przez inwestora z obowiązku przedstawienia dokumentów niezbędnych do zalegalizowania zaistniałej samowoli budowlanej, skutkuje koniecznością orzeczenia przez organ nadzoru budowlanego nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 pr.bud. Zdaniem Sądu w kontrolowanej sprawie organ I instancji słusznie przyjął – a WWINB zasadnie to zaakceptował – że przy ocenie, w jakim zakresie (co do jakiej części) niezbędne jest orzeczenie nakazu rozbiórki samowolnie rozbudowanej altany, należy kierować się m.in. aktualnym brzmieniem art. 29 ust. 1 pkt 4 pr.bud. W jego świetle pozwolenia na budowę – ani, dodajmy, zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pr.bud. a contrario) – nie wymaga budowa m.in. altan działkowych, o których mowa w ustawie z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 40, z późn. zm.), pod którym to pojęciem rozumie się "wolno stojący budynek rekreacyjno-wypoczynkowy lub inny obiekt budowlany spełniający taką funkcję, położony na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz o wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich, przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się tarasu, werandy lub ganku, o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza 12 m2" (art. 2 pkt 9a u.r.o.d.). W konsekwencji PINB zasadnie przyjął, że należy w niniejszym przypadku objąć nakazem rozbiórki część altany przekraczającą powierzchnię 35 m2 i część tarasu przekraczającą powierzchnię 12 m2. Skoro bowiem budowa altany o powierzchni do 35 m2 z tarasem o powierzchni do 12 m2 nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, to nie ma uzasadnienia do objęcia nakazem rozbiórki altany i tarasu w częściach nie wykraczających poza te parametry. Dalej organ I instancji wyjaśnił, że w celu określenia zakresu koniecznej rozbiórki przeprowadzono analizę, której efektem było wytypowanie jednego z dobudowanych pomieszczeń, którego pozostawienie spowoduje, iż powierzchnia altany nie będzie przekraczać 35 m2, oraz określenie zakresu rozbiórki tarasu, dla uzyskania powierzchni 12 m2. Części altany i tarasu podlegające nakazowi rozbiórki uwidoczniono na załączniku nr [...] do decyzji PINB, przyjmując zarazem, że efektem rozbiórki wykonanej w sposób przewidziany w tym załączniku będzie doprowadzenie budynku altany do stanu zgodnego z definicją "altany działkowej" zawartą w ustawie o rodzinnych ogrodach działkowych. Po wykonaniu nakazu rozbiórki powierzchnia altany będzie wynosić 32,99 m2, a powierzchnia tarasu 12,00 m2. Jednocześnie uzasadniając swe rozstrzygnięcie co do zakresu (przedmiotu) orzeczonej rozbiórki, organ I instancji wyjaśnił, że "optymalnym rozwiązaniem jest w niniejszym przypadku pozostawienie pomieszczenia łazienki i częściowa rozbiórka tarasu z pozostawieniem jego części o długości 4,94 m przy zachowaniu jego dotychczasowej szerokości. Rozwiązanie takie jest najbardziej poprawne pod względem technicznym ze względu na zachowanie zwartości bryły budynku. Po dokonaniu rozbiórki w sposób wskazany w niniejszej decyzji altana będzie składać się z jednego pokoju, pomieszczenia sanitarnego i tarasu co zapewni zachowanie jej funkcjonalności." To ostatnie stwierdzenie organu I instancji budzi jednak istotne wątpliwości, jako co najmniej przedwczesne, a na pewno niedostatecznie wyjaśnione, i przez to także sporne pomiędzy stronami. Godzi się bowiem zauważyć, że już w odwołaniu Inwestor zarzucił, iż dokonanie rozbiórki według szkicu załączonego do decyzji PINB, spowoduje rozebranie pomieszczenia kotłowni, przez co jego rodzina zostanie pozbawiona wszystkich mediów, które właśnie w tym pomieszczeniu są umieszczone. Podniesienie w odwołaniu ww. zarzutu rodziło po stronie WWINB obowiązek ustosunkowania się do niego – czego jednak organ błędnie nie uczynił. Za owo wymagane ustosunkowanie się do zarzutu nie może być bowiem uznane li tylko ogólnikowe stwierdzenie w motywach decyzji WWINB, że "PINB [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał przesłanki, którymi kierował się przy określeniu części obiektu objętej nakazem rozbiórki." Z takiego stwierdzenia nie wynika wszak, czy organ II instancji ten konkretny zarzut w ogóle rozważał, ani też jakie jest jego stanowisko (ocena) w tej kwestii. Wobec braku takiego stanowiska, Sąd nie był władny zastąpić organu II instancji w podjęciu niezbędnych rozważań i w dokonaniu wymaganej oceny ww. kwestii. Sąd administracyjny bowiem, będąc powołanym zasadniczo tylko do kontroli działalności organów administracji publicznej, nie może zastępować tych organów w merytorycznym rozpoznaniu i załatwieniu sprawy administracyjnej; w tym przypadku – w jednoznacznym odniesieniu się do twierdzenia (zarzutu) Skarżącego o braku funkcjonalności pozostawionej części altany (z uwagi na pozbawienie wszystkich tzw. mediów). Tym bardziej, że obowiązek odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów podniesionych w odwołaniu stanowi jeden z istotnych i niekwestionowanych komponentów zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 w zw. z art. 127 k.p.a. oraz art. 78 Konstytucji RP). W orzecznictwie podkreśla się, że istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podniesionych w środku odwoławczym (por. wyrok WSA z 18.08.2010 r., IV SA/Wa 622/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA"). Brak w motywach decyzji jakiegokolwiek ustosunkowania się do zarzutów odwołania uzasadnia nie tylko uznanie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania odwoławczego, ale jednocześnie daje podstawę do stwierdzenia, że przy tego rodzaju postępowaniu pod znakiem zapytania pozostają gwarancje wynikające z zasady dwuinstancyjności (por. wyrok NSA z 27.05.1998 r., IV SA 1130/96, CBOSA; por. także wyroki WSA: z 05.11.2010 r., I SA/Wa 539/10; z 0212.2008 r., II SA/Rz 502/08; z 05.03.2014 r., IV SA/Po 1084/13 – CBOSA). Godzi się zauważyć, że powinność odniesienia się przez organ wyższego stopnia do zarzutów podniesionych w rozpoznawanym środku zaskarżenia stanowi refleks bardziej ogólnego obowiązku – spoczywającego na każdym organie rozstrzygającym sprawę, zarówno w pierwszej, jak i drugiej instancji w ramach motywowania podjętej decyzji – ustosunkowania się do wszystkich istotnych zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Wykonanie tego obowiązku winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji (zob. wyroki WSA: z 20.11.2007 r., II SA/Bd 786/07; z 04.06.2014 r., IV SA/Po 951/13 – CBOSA). W kontrolowanej sprawie analizowane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, już z tej to przyczyny, że w braku odniesienia się przez WWINB do ww. zarzutu odwołania – a także z uwagi na brak niektórych wymiarów na stanowiącym załącznik nr [...] do decyzji PINB rysunku obrazującym części altany przewidziane przez organ do rozbiórki – nie można wykluczyć, iż w okolicznościach tej sprawy możliwa była inna (tak samo lub mniej uciążliwa, a bardziej funkcjonalna) "konfiguracja" pomieszczeń altany odpowiednio przewidzianych oraz nieprzewidzianych do rozbiórki. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję WWINB (pkt 1 sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącego koszt wpisu w wysokości 500 zł. Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji – upewniwszy się uprzednio, że Skarżący nadal nie widzi możliwości zalegalizowania zaistniałej samowoli – rozważy i odniesie się do zarzutu odwołania o braku funkcjonalności pozostawionej (nieprzewidzianej do rozbiórki) części altany. W szczególności rozważy, czy w okolicznościach kontrolowanej sprawy istniałaby jeszcze inna (zwłaszcza: bardziej funkcjonalna, a tak samo lub nawet mniej uciążliwa) "konfiguracja" pomieszczeń altany odpowiednio przewidzianych oraz nieprzewidzianych do rozbiórki.