IV SA/Po 220/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy R. z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...].

Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., Nr [...], Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. , działający z upoważnienia Wójta Gminy R., odmówił A. S. przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad babcią J. P.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że jak ustalił na podstawie wywiadu środowiskowego Strona, która złożyła przedmiotowy wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, sprawuje w sposób prawidłowy wymaganą opiekę nad J. P., która zgodnie z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] października 2019 r. została uznana za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji do dnia [...] października 2022 r. Jednakże J. P. jest osobą zamężną i posiada czworo dzieci, przy czym żadne z tych dzieci nie jest w stanie opiekować się matką. W przypadku córki ze względu na pracę zawodową i zamieszkiwanie w innej miejscowości, w przypadku jednego z synów ze względu ma prowadzenie działalności gospodarczej, w przypadku dwóch pozostałych ze względu na zamieszkiwanie i pracę za granicą. W ocenie organu są zatem osoby zobowiązane w bliższej kolejności, niż Strona, która jest wnuczką J. P. zobowiązane do jej alimentacji w rozumieniu art. 132 k.r.o. Ponadto osoby te, jak również mąż i J. P. nie są osobami legitymującymi się znacznym stopniem niepełnosprawności. Zgodnie z art. 17, nie są spełnione łącznie przesłanki tegoż artykułu co powoduje, iż Wnioskodawczyni nie jest uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad babcią. Podsumowując organ stwierdził, że odmawia przyznania świadczenia pielęgnacyjnego ze względu na niespełnienie przesłanek ustawowych zawartych w art. 17 ust.1b ustawy a mianowicie ze względu na datę powstania niepełnosprawności Od powyższej decyzji A. S., złożyła odwołanie, podnosząc, że jest jedyną osobą, która może zapewnić babci prawidłową opiekę, która wprawdzie jest mężatką, lecz dziadek jest osobą schorowaną i również wymaga opieki. Natomiast wszystkie dzieci pracują w pełnym wymiarze, a dwójka z nich przebywa za granicą. Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kolegium w pierwszej kolejności stwierdziło, że organ I instancji bezpodstawnie nie zastosował wyroku Trybunału Konstytucyjnego z [...] października 2014 r., sygn. akt K [...], którym orzeczono o niezgodności art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, z art. 32 ust. 1 Konstytucji. W punkcie 2 sentencji tego wyroku Trybunał Konstytucyjny wprost stwierdził niekonstytucyjność wymienionego przepisu w zakresie zastosowania wobec opiekunów dorosłych osób niepełnosprawnych. Zdaniem organu II instancji, niezależnie od powyższego należało uznać, że odmowa przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia opiekuńczego jest prawidłowa i uzasadniona ze względu na fakt, że Wnioskodawczyni jako wnuczka nie jest osobą zobowiązaną do alimentacji swojej babci w pierwszej kolejności, ponieważ takimi osobami zobowiązanymi do alimentacji J. P. jest jej mąż oraz dzieci. Badając czy osobie wymienionej w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., niespokrewnionej w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego, należy mieć na uwadze treść art. 17 ust. 1a ww. ustawy, zgodnie z którym osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; . 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jednocześnie wskazano, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, przy dokonywaniu wykładni przepisów art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a u.ś.r. nie można ograniczać się jedynie do wykładni literalnej, której zastosowanie prowadziłoby do przyjęcia, że dalszym krewnym będzie przysługiwało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, tylko w okolicznościach wymienionych w art. 17 ust. 1a ww. ustawy. Konieczne w tym zakresie jest również posiłkowanie się wykładnią celowościową i systemową omawianych przepisów, przemawiającą za uznaniem, że ograniczenia wynikające z regulacji art. 17 ust. 1a u.ś.r. nie powinny mieć zastosowania w sytuacji, gdy preferowany przez ustawodawcę opiekun z obiektywnych względów (a więc niezależnych od niego) nie jest w stanie sprawować nad potrzebującym tj., gdy zachodzą okoliczności wymienione w art. 132 k.r.o, do którego odsyła art. 17 ust. 1 u.ś.r. Oznacza to, że istniałyby przesłanki do przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego jedynie gdy dzieci J. P. nie byłyby w stanie zadośćuczynić obowiązkowi alimentacyjnemu. Nie chodzi tu tylko o brak możliwości sprawowania przez nie opieki nad niepełnosprawną matką w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r., ale także o brak możliwości dostarczenia przez nie środków pieniężnych potrzebnych do zapewnienia odpowiedniej opieki przez inne osoby. Kolegium wskazało, że taką okolicznością, która mogłaby uzasadniać niemożność spełnienia obowiązku alimentacyjnego byłoby posiadanie przez dzieci i męża wyżej wymienionej orzeczeń o znacznym stopniu niepełnosprawności. Praca zawodowa, ani też przebywanie poza granicami kraju w celach zarobkowych, jako uzasadnienie odmowy wywiązania się z obowiązku alimentacyjnego nie stanowi okoliczności obiektywnych umożliwiających nie wywiązanie się z tego obowiązku. Są to okoliczności zależne od woli osób obowiązanych i jako takie nie mogą skutkować wyłączeniem stosowania art. 17 ust. la pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Skargę na powyższą decyzję wywiodła do Sądu A. S., wskazując, że jest jedyną osobą która opiekuje się niepełnosprawną babcią od momentu wystąpienia jej choroby. Babcia wychowywała Ją w rodzinie zastępczej dlatego powinna mieć prawo opieki nad chorą babcią jako córka. Mieszka z babcią i opiekuje się nią przez całą dobę. Z tego powodu nie jest w stanie podjąć żadnej pracy zarobkowej. Skarżąca przyznała, że babcia jest osobą zamężną, ale jak wynika z dołączonego do odwołania zaświadczenia lekarskiego dziadek jest osobą chorą, ma zaawansowaną miażdżycę kończyn dolnych przez co ma problemy z chodzeniem. Natomiast córka babci D. F. ma [...] lat i dolegliwości zdrowotne, pracuje jako dozorca bloku praca jest dla niej obciążeniem na zdrowiu, mieszka w innej miejscowości nie posiada prawa jazdy i bardzo rzadko odwiedza swoją mamę. Syn T. S. pracuje za granicą ponieważ ma chorą żonę, pokrywa koszty leczenia i nie jest w stanie zajmować się chorą mamą. Kolejny syn J. S. również ma problemy zdrowotne i obciążająca fizycznie pracę, mieszka w innej miejscowości i nie jest w stanie codziennie dojeżdżać do mamy. Syn J. S. nie utrzymuje kontaktu z rodziną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Orzekając w tych granicach kompetencyjnych Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W sprawie niesporną okolicznością jest to, że skarżąca sprawuje opiekę nad babcią. Kwestie sporne koncentrują się natomiast wokół tego, czy skarżąca spełnia przesłanki normatywne dla przyznania jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad niepełnosprawną J. P., skoro zostało ustalone, że osoba wymagająca opieki ma zstępnych pierwszego stopnia, a treść art. 17 ust 1a u.ś.r. stanowi o tym, że osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Organ drugiej instancji poprzestał na literalnej wykładni art. 17 ust 1a u.ś.r. dochodząc do wniosku, że skoro osoby spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki nie są małoletnie i nie legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 1a pkt 3 u.ś.r.), to w stosunku do strony zachodzą normatywne przeszkody do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. W punkcie wyjścia do dalszych rozważań należy wskazać, że w judykaturze jak i w doktrynie nie budzi wątpliwości pogląd co do prymatu wykładni językowej przepisów prawa. Granice wykładni językowej nie mają jednak charakteru bezwzględnego. Jeżeli więc w wyniku wykładni językowej nie da się zaakceptować ze względu na konsekwencje o charakterze systemowym i sprzeczność z wartościami konstytucyjnymi, należy się posiłkować innymi metodami wykładni, np. wykładnią funkcjonalną i celowościową. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego wskazuje się, że do przekroczenia granicy wykładni językowej niezbędne jest silne uzasadnienie aksjologiczne, odwołujące się przede wszystkim do wartości konstytucyjnych (por. wyrok TK z [...] czerwca 2000 r., K [...], OTK 2000, nr [...], poz. 141), a także i to, że w sytuacji, w której wykładnia ustawy nie daje jednoznacznego rezultatu, należy wybrać taką wykładnię, która w sposób najpełniejszy umożliwia realizację norm i wartości konstytucyjnych (por. postanowienie TK z [...] listopada 2001 r., T [...], OTK - B [...]/47). Akceptacja dla takiego stanowiska prezentowana jest także w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z [...] lutego 2008 r., sygn. akt I OSK [...], Lex nr 454019 oraz z [...] grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK [...], Lex nr 582493). Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] maja 2020 r., sygn. akt I OSK [...] (CBOSA), w myśl którego, formalistyczna (językowa) wykładnia przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych (art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.) może – w określonych okolicznościach – sprawy doprowadzić do pozbawienia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jedynej osoby mogącej sprawować faktyczną opiekę nad niepełnosprawnym, co z kolei nie da się pogodzić z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z wynikającą z art. 71 ust. 1 Konstytucji RP zasadą szczególnej pomocy władz publicznych rodzinom w trudnej sytuacji materialnej i społecznej. Sąd akceptuje zatem ten nurt orzecznictwa sądowoadministracyjnego, w którym wyraźnie akcentuje się, że przy wykładni art.17 ust.1 pkt 4 u.ś.r. należy mieć na względzie cel regulacji, jakim jest przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobom, które rzeczywiście sprawują opiekę nad bliskimi osobami niepełnosprawnymi i wymagającymi takiego wsparcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] lutego 2016 r., sygn. akt I OSK [...]). Dopuszczając możliwość odejścia – z wskazanych przyczyn – od językowej wykładni przepisów ww. ustawy Sąd przeprowadzoną w sprawie wykładnię literalną art.17 ust.1a u.ś.r. w zw. z art.17 ust.1 pkt 4 u.ś.r. uznaje za niewystarczającą, w pełni podzielając wyrażane w orzecznictwie sądowym poglądy przyjmujące, że obiektywne przeszkody w sprawowaniu opieki przez osoby spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą jej wymagającą, mogą uzasadniać przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie z dalszym stopniem pokrewieństwa, sprawującej faktyczną opiekę i zobowiązanej do alimentacji w dalszej kolejności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z [...] sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Lu [...], CBOSA). W szczególności Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach z dnia [...] kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK [...] oraz z dnia [...] maja 2020 r., sygn. akt I OSK [...] (CBOSA), zgodnie z którym, pozbawienie krewnych wyższego stopnia świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy z udokumentowanych i obiektywnych powodów opieki takiej nie mogą sprawować osoby bliżej spokrewnione, nawet jeśli nie mają ustalonego znacznego stopnia niepełnosprawności, naruszałoby konstytucyjną zasadę równości (art. 32 ust.1 Konstytucji RP), a także zasadę sprawiedliwości społecznej, pojmowaną nie w aspekcie socjalno-ekonomicznym, lecz odnoszoną również do społecznego poczucia sprawiedliwości, które w demokratycznym państwie prawnym nie powinno być przez ustawodawcę ignorowane (art. 2 Konstytucji RP). Kierując się dyrektywami wykładni celowościowej, ale w równym stopniu także i systemowej Sąd zwraca uwagę, że w kontekście brzmienia art. 17 ust. 1 u.ś.r., gdzie jest mowa o tym, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności (podkreślenie Sądu), nie można pomijać treści art.132 k.r.o. Zgodnie z tym przepisem, obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami. Przyjęta przez organ orzekający w sprawie wykładnia literalna art. 17 ust. 1a u.ś.r., bazująca na językowym brzmieniu tego przepisu, koresponduje jedynie cząstkowo z treścią art. 132 k.r.o., albowiem sprowadza się ona w istocie do wnioskowania, że skoro zostało ustalone, iż istnieją osoby zobowiązane względem babci strony w bliższej kolejności, nie są one małoletnie i nie zostało wobec nich wydane orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, to świadczenie pielęgnacyjne skarżącej z tytułu niekwestionowanej opieki nad babcią się nie należy. Zastosowana przez organ wykładnia językowa art. 17 ust 1a u.ś.r. nie uwzględnia przepisu art. 132 k.r.o. w jego całościowym brzmieniu, gdzie jest mowa o tym, że obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje także wówczas, gdy istnieją osoby zobowiązane w bliższej kolejności, ale nie są one w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od nich na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami. Ze znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że osoba wymagająca opieki (babcia skarżącej) ma męża i czworo dzieci. Z dołączonego do odwołania zaświadczenia lekarskiego wynika, że dziadek jest osobą chorą, ma zaawansowaną miażdżycę kończyn dolnych przez co ma problemy z chodzeniem. Córka J. P. - D. F. ma [...] lat i dolegliwości zdrowotne, pracuje i mieszka w innej miejscowości, nie posiada prawa jazdy. Syn T. S. pracuje za granicą ponieważ ma chorą żonę, pokrywa koszty leczenia i nie jest w stanie zajmować się chorą mamą. Kolejny syn J. S. również ma problemy zdrowotne, pracuje i mieszka w innej miejscowości. Syn J. S. nie utrzymuje kontaktu z rodziną. Z uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji należy wnioskować, że skoro mąż oraz dzieci J. P. nie legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, to skarżąca nie może skutecznie ubiegać się o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Tymczasem – jak już wskazano – art. 17 ust. 1a u.ś.r. powinien być interpretowany systemowo. Zgodnie bowiem z założeniami ustawodawcy dotyczącymi obowiązku alimentacyjnego, jeżeli osoby zobowiązane do alimentacji nie są one w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od nich na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami, powstaje obowiązek alimentacyjny po stronie osoby zobowiązanej w dalszej kolejności. W ocenie Organu z akt sprawy nie wynika, by w stosunku do dzieci J. P. zachodziły okoliczności obiektywnie uniemożliwiające dzieciom osoby wymagającej opieki spełnienia obowiązku alimentacyjnego wobec matki, czy to w formie bezpośredniej opieki, czy też dostarczenia środków pieniężnych koniecznych do zapewnienia tej opieki. Jednocześnie organy nie poczyniły żadnych ustaleń w kierunku sytuacji materialnej i zdrowotnej dzieci i męża J. P.. SKO w K. w żaden sposób nie odniosło się też do załączonego do odwołania zaświadczenia lekarskiego, wskazującego na stan zdrowia dziadka Skarżącej. Nie wzięto również pod uwagę okoliczności, na którą powołuje się skarżąca, iż babcia była jej rodziną zastępczą i z nią mieszka. Zdaniem Sądu, ocenie powinna być poddana faktyczna możliwość wykonywania opieki nad J. P. przez osoby zobowiązane w pierwszej kolejności. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala natomiast ewentualność taką uznać za wysoce wątpliwą. Podsumowując należy zatem stwierdzić, że organy niewłaściwie zinterpretowały prawo materialne przyjmując, iż sam fakt istnienia bliższych zstępnych J. P., niebędących osobami małoletnimi i niepełnosprawnymi w stopniu znacznym, wyklucza stronę z kręgu osób uprawnionych do wnioskowania o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W konsekwencji co najmniej przedwcześnie przyjęto, że skarżąca nie spełnia przesłanki z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. w zw. z art. 17 ust. 1a u.ś.r. Brak pogłębionej analizy faktycznej możliwości sprawowania opieki nad J. P. przez jej dzieci i męża stanowił konsekwencję przyjęcia literalnej wykładni art. 17 ust. 1a u.ś.r., co doprowadziło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Procedując ponownie, rzeczą organów będzie uwzględnienie rozważań Sądu dotyczących wykładni art. 17 ust. 1 oraz ust. 1a u.ś.r. w kontekście zasad rządzących obowiązkiem alimentacyjnym (art. 132 k.r.o.), przy odniesieniu się do okoliczności ustalonych w sprawie, a odnoszących się do faktycznych możliwości alimentacji osób zobowiązanych w bliższej kolejności (zstępnych pierwszego stopnia). W przypadku uznania, że mąż oraz żadne z dzieci nie jest w stanie podjąć się opieki nad J. P., rzeczą organów będzie ocena zasadności złożonego przez stronę wniosku przez pryzmat przesłanek z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. W takim przypadku, o ile fakt sprawowania przez stronę stałej opieki nad babcią został ustalony jako bezsporny, to rzeczą organów w dalszej kolejności będzie uwzględnienie, że przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego łączy z sytuacją, gdy osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne nie tylko rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, ale i nie podejmuje zatrudnienia w ogólności, w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Z tych też względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.