IV SA/Po 216/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Bąk- Marciniak po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia w sprawie ze skargi P. W. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia winy policjanta i wymierzenia kary nagany postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia

Pismem z dnia 07 lutego 2019 r. P. W. wniósł skargę na orzeczenie Komendanta Policji z dnia 28 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia winy policjanta i wymierzenia kary nagany. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wniosek nie zawierał uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej zwanej "p.p.s.a." wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza, na wniosek skarżącego, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Celem przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a. ochrony tymczasowej jest uchronienie strony skarżącej przed skutkami wykonania zakwestionowanego aktu, które mogą być trudne do odwrócenia, po ewentualnym jego uchyleniu przez Sąd. Udzielenie tej ochrony odbywa się wyłącznie na wniosek. Przy czym żądając wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 36/11, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Domagając się wstrzymania wykonania decyzji niezbędne jest zatem wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia, a zatem nie przedstawił żadnych konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w wyżej cytowanym przepisie. Wobec powyższego wniosek strony nie może zostać uwzględniony. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09). To na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona czynność w razie wykonania mogłaby narazić go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (orzeczenie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.