IV SA/Po 205/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia w części obejmującej uchylenie postanowienia Wójta [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]; 2. w pozostałym zakresie oddala skargę; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Z. W. kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu [...] czerwca 2016 r. do Urzędu Gminy Ż. wpłynął wniosek A. K., E. K. i L. K., zastępowanych przez zawodowego pełnomocnika, o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wójta gminy Ż. nr [...] z [...] maja 2012 r., ustalającą, na wniosek Z. W., środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch siłowni wiatrowych, [...] Postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. Wójt wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją. Postanowieniem z [...] lipca 2016 r. nr [...] Wójt gminy Ż. (dalej: Wójt, organ I instancji), wskazując na art. 149 § 3 i 4 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej jako k.p.a.) odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją. Uzasadniając napisał, że po wznowieniu postępowania przystąpił do badania przyczyn wznowienia postępowania. Wnoszący wniosek, jako przyczynę wznowienia postępowania powołali art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. brak udziału strony bez własnej winy w przedmiotowym postępowaniu. Wójt napisał, że w toku postępowania zakończonego decyzją ustalającą warunki zabudowy, obwieszczeniem poinformował strony postępowania oraz społeczeństwo o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i o możliwości zapoznania się z raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ww. inwestycji oraz o możliwości składania uwag i wniosków. Obwieszczenie o możliwości składania uwag i wniosków oraz obwieszczenie o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia zostały podane do publicznej wiadomości na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy, w Biuletynie Informacji Publicznej, a ponadto przekazane sołtysowi do wywieszania w miejscach zwyczajowo przyjętych. Za strony postępowania zostały uznane podmioty mające tytuł prawny do nieruchomości, na której będzie realizowana planowana inwestycja, a także nieruchomości znajdujących się w granicach oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Eksploatacja inwestycji, z uwagi na jej charakter, nie wiąże się z emisją substancji do powietrza. Przeprowadzona analiza w zakresie propagacji hałasu wykazała, że realizacja inwestycji nie powinna powodować przekroczeń wartości dopuszczalnych poziomów hałasu dla pory nocy i pory dnia, na terenach podlegających ochronie akustycznej. Najbliższy teren objęty ochroną akustyczną znajduje się w odległości ok. 400 m od przedmiotowej inwestycji i stanowi zabudowę zagrodową. Z map dołączonych do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika, iż nieruchomości Wnioskodawców nie leżą w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji. Nadto nie znajdują się w przyjętym obszarze oddziaływania przedsięwzięcia. W zażaleniu na postanowienie o odmowie wznowienia postępowania pełnomocnik Wnioskodawców wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i w tym zakresie orzeczenie o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 149 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania po dokonaniu we wstępnym etapie postępowania oceny, iż Wnioskodawcom nie służy przymiot strony, w sytuacji, kiedy ocena taka powinna nastąpić dopiero po wznowieniu postępowania. Z ostrożności procesowej pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że Wnioskodawcom nie przysługiwał przymiot strony postępowania. Postanowieniem z [...] października 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO, organ II instancji), wskazując na art. 138 § 2 w związku z art. 144 k.p.a. uchyliło zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z [...] czerwca 2016 r. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Uzasadniając SKO napisało, że postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a. ) wydaje się wtedy, gdy już we wstępnej fazie postępowania wznowieniowego można jednoznacznie stwierdzić, że nie istnieją podstawy wznowienia. Postanowienie takie może być wydane wtedy, gdy w podaniu o wznowienie postępowania nie wskazano podstawy wznowienia przewidzianej art. 145 § 1 k.p.a., lub podanie złożono z uchybieniem terminów określonych w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Jeżeli natomiast wystąpią jakiekolwiek wątpliwości dotyczące istnienia podstawy wznowienia wskazane przez stronę i potrzeba zbadania sprawy w tym zakresie, to niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), którego przedmiotem będzie wyjaśnienie czy występuje podstawa wznowienia wskazana przez stronę. SKO podkreśliło, że w przypadku wskazania przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. niedopuszczalna jest ocena przyczyn wznowienia przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, gdyż kwestia ta powinna być przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a. Stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy, mogą być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego w trybie art. 149 § 2 k.p.a. i winny zostać zawarte w decyzji określonej w art. 151 k.p.a. SKO podkreśliło, że skoro organ I instancji wznowił postępowanie, to niedopuszczalne było wydawanie następnego postanowienia, w którym odmówiono wznowienia postępowania w sprawie. Rozstrzygnięcie o braku podstaw do wznowienia postępowania z mocy art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. bez weryfikacji twierdzeń strony we wznowionym postępowaniu - było przedwczesne. Ustaleniu interesu prawnego wnioskodawcy i badanie jego legitymacji procesowej mogą być dokonywane we wznowionym postępowaniu, po jego formalnym wszczęciu. SKO zaleciło, aby organ I instancji jeszcze raz ocenił spełnienie wymogów formalnych do wznowienia postępowania, tj. wyjaśnił, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone z zachowaniem wymaganego terminu (art. 148 § 2 k.p.a.). W sytuacji, gdy termin został zachowany, należy wznowić postępowanie, i we wznowionym postępowaniu ocenić, czy Wnioskodawcom przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji, następnie zakończyć wznowione postępowanie, jedną z decyzji przewidzianych art. 151 k.p.a. Nadto SKO podkreśliło, że osoba której nie przysługiwał przymiot strony nie musiała śledzić doniesień publikowanych w BIP. Na opisane postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł Z. W. (dalej jako Skarżący, Inwestor), zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. Zarzucił naruszenie art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm., dalej jako u.u.i.o.ś.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie prowadzące do przyjęcia, iż osoba, której nie przysługiwał przymiot strony w sprawie zakończonej wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie musiała śledzić doniesień publikowanych na stronie internetowej Urzędu Gminy. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie w części dotknięte jest wadą skutkującą nieważnością. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 25.09.2009 r., I OSK 1403/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Dokonując tak rozumianej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd stwierdził zajście okoliczności z art. 156 k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na postanowienie stwierdza jego nieważność, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Art 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi zaś, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej. Taka właśnie sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej. Rozpoznając sprawę SKO zasadnie uchyliło zaskarżone postanowienie organu I instancji, tj. postanowienie z dnia [...] lipca 2016 r. o odmowie wznowienia postępowania. Przesłanką wydania postanowienia przez Wójta było bowiem stwierdzenie, że wnioskodawcy zasadnie nie zostali uznani za strony postępowania administracyjnego. Tymczasem ugruntowany jest w orzecznictwie pogląd, że przewidziana dla odmowy wznowienia postępowania forma postanowienia podkreśla formalny charakter tego rozstrzygnięcia, które z przyczyn podmiotowych należy ograniczyć jedynie do przypadków, gdy podmiot żądający wznowienia postępowania nie powołuje się na interes prawny. Jeśli podmiot składający podanie o wznowienie postępowania powołuje się na przysługującą mu w sprawie legitymację materialnoprawną i istnieją co do tego wątpliwości, ich wyjaśnienie nastąpić powinno po uprzednim wznowieniu postępowania zgodnie z art. 149 § 1 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 7 maja 2013 r., I OSK 2185/11). Podkreślono także, że jeśli istnieją wątpliwości, co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji winno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1 k.p.a., a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia, a więc realizacji dyspozycji art. 149 § 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., II OSK 821/11 i cyt. tam. orz.). Ustalenie bowiem, czy sprawa dotyczy interesu prawnego jednostki może nastąpić wyłącznie w toku postępowania. Oznacza to, że jeśli okoliczność tego, czy danemu podmiotowi przysługuje status strony postępowania, stanowi jednocześnie przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), to może być ona badana już po wszczęciu postępowania wznowieniowego (zob. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2012 r., II OSK 191/12). W sytuacji powoływanie się przez stronę na konkretny, własny interes prawny uzasadniający wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ powinien zatem wznowić postępowanie (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.), a następnie wydać na podstawie art. 151 k.p.a. decyzję, w której albo odmówi uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. albo uchyli decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie takich podstaw do jej uchylenia i wówczas wyda nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (por. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2016 r., I OSK 1139/16, CBOSA). Organ I instancji postanowienie na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. wydał dnia [...] czerwca 2016 r. W jego następstwie należało przeprowadzić postępowanie z art. 149 § 2 k.p.a. Postępowanie takie nie może jednak zakończyć się wydaniem postanowienia z art. 149 § 3 k.p.a. Postanowienia z art. 149 § 1 oraz § 3 k.p.a. są względem siebie alternatywne: organ wznawia postępowanie bądź wznowienia odmawia. Po wznowieniu organ nie może powrócić do etapu, na którym rozstrzyga czy postępowanie wznowić, czy wznowienia odmówić. W tym też zakresie postanowienie organu II instancji ocenić należy jako prawidłowe. SKO nie mogło jednak, uchylając zaskarżone postanowienie, uchylić także postanowienia Wójta z dnia [...] czerwca 2016 r. o wznowieniu postępowania. Postanowienie o wznowieniu postępowania wydane na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. jest niezaskarżalne. Nie jest dopuszczalne wniesienie na nie zażalenia, a strona może je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 k.p.a.). Prawidłowość podjęcia takiego postanowienia może być więc przedmiotem oceny dopiero w wyniku złożenia odwołania od decyzji wydanej w trybie art. 151 k.p.a. (por. wyroki: NSA w Lublinie z dnia 17 maja 2000 r., I SA/Lu 9/00, NSA we Wrocławiu z dnia 17 listopada 1997 r., I SA/Wr 224/96, CBOSA). Nawet jednak w takiej sytuacji obowiązujące przepisy nie przewidują odrębnej formy rozpatrzenia i załatwienia kwestii postanowień zaskarżonych w odwołaniu (art. 142 k.p.a.). Stanowisko organu odwoławczego co do rozpatrzonego postanowienia wyrażane jest w uzasadnieniu decyzji odwoławczej, a nie w jej sentencji bądź w odrębnym orzeczeniu (por. Kodeks postępowania administracyjnego, pod red. M. Wierzbowskiego, A. Wiktorowskiej, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 801; Komentarz. k.p.a., R. Kędziora, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 735) – por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., II OSK 1461/11 (CBOSA). Przesłanka oceny przez organ II instancji zasadności postanowienia, na które nie służy zażalenie w niniejszej sprawie nie ziściła się: nie została wydana decyzja w trybie art. 151 k.p.a. i nie zostało złożone od niej odwołanie. W opisanej sytuacji uchylenie przez SKO decyzji Wójta z dnia [...] czerwca 2016 r. zakwalifikowane być musi jako działanie bez podstawy prawnej, co skutkuje jego nieważnością. Jak podkreśla się w piśmiennictwie wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne (por. G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 156, LEX 2010) . W związku z tym organ II instancji nie miał też podstaw, by zalecać organowi I instancji ponowną ocenę spełnienia wymogów formalnych do wznowienia postępowania i wyjaśnienie, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone z zachowaniem wymaganego terminu. W kontekście tychże zaleceń SKO wyraziło – kwestionowany expressis verbis w skardze – pogląd, że osoba której nie przysługiwał przymiot strony nie musiała śledzić doniesień publikowanych na stronie internetowej urzędu gminy. Wobec stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia, na skutek którego teza taka została sformułowana, jest ona pozbawiona doniosłości prawnej. Postanowienie o wznowieniu postępowania pozostaje w obrocie prawnym, a jego zasadność będzie mogła podlegać kontroli instancyjnej dopiero na skutek złożenia odwołania od decyzji wydanej w trybie art. 151 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W pozostałym zakresie, a więc co do uchylenia zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lipca 2016 r. i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – skargę oddalił (pkt 2 sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt 3 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. W myśl pierwszego z wymienionych przepisów, w razie uwzględnienia skargi skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez adwokata obejmują także jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez Sąd osobistego stawiennictwa strony. Przepisami odrębnymi, o których mowa wyżej, są przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 r., poz. 1800 ze zm.). W myśl § 15 tegoż rozporządzenia: 1. Opłaty stanowiące podstawę zasądzania kosztów zastępstwa prawnego i kosztów adwokackich ustala się z uwzględnieniem stawek minimalnych określonych w rozdziałach 2-4. 2. Opłatę w sprawach niewymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości równej stawce minimalnej. 3. Opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki, ani wartości przedmiotu sprawy, jeśli uzasadnia to: 1) niezbędny nakład pracy adwokata, w szczególności poświęcony czas na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; 2) wartość przedmiotu sprawy; 3) wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie; 4) rodzaj i zawiłość sprawy, w szczególności tryb i czas prowadzenia sprawy, obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów, o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Mając na względzie powyższe, Sąd określił wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego wedle stawek minimalnych, uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy wynagrodzenie w takiej wysokości będzie adekwatne w szczególności do niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika oraz jego przyczynienia się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. W rezultacie na zasądzoną kwotę kosztów postępowania złożyły się wynagrodzenie reprezentującego skarżącego pełnomocnika ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) wyżej powołanego rozporządzenia (480 zł) oraz uiszczony wpis w kwocie 200 zł., łącznie – 680 zł. Zgodnie z art. 206 p.p.s.a., Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Analiza cytowanego przepisu prowadzi do wniosku, że na podstawie tego przepisu sąd administracyjny działa w sposób uznaniowy, dokonując na tle konkretnej sprawy oceny, czy występują w niej szczególnie uzasadnione względy pozwalające na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów w całości lub w części. W piśmiennictwie to rozwiązanie, wzorowane na art. 102 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101 z późn. zm.) - określane jest jako zasada słuszności (zob. H. Knysiak-Molczyk (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo - administracyjne, 2004, s. 383-384). Należy przy tym podkreślić, że przepis art. 206 p.p.s.a. nie konkretyzuje pojęcia "uzasadnionych przypadków", w których można odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, jedynie wymienia jeden z nich (świadczy o tym zawarte w przepisie sformułowanie "w szczególności"), dotyczący sytuacji, w której skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu, toteż ich kwalifikacja należy do sądu. Można zatem zastosować go w przypadku częściowego uwzględnienia skargi, ale nie tylko. Stosując powołany przepis, sąd musi zatem dokonać oceny, która jest suwerennym uprawnieniem jurysdykcyjnym, ma charakter dyskrecjonalny, oparty na swobodnym uznaniu, kształtowanym własnym przekonaniem, poczuciem sprawiedliwości oraz analizą okoliczności rozpoznawanej sprawy (por. dotyczące analogicznego przepisu art. 102 k.p.c. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2010 r., sygn. I PZ 2/10, Lex Polonica nr 3027650, OSNP 2011, nr 23-24, poz. 297). W niniejszej sprawie Sąd wziął pod uwagę, że pomimo nieuwzględnienia skargi w całości, na skutek jej rozpoznania wyeliminowane z obrotu prawnego zostało zaskarżone postanowienie w części dotkniętej nieważnością. Mimo, iż zarzut taki w skardze nie został podniesiony, uznać należy, że wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego pozwoliło na usuniecie kwalifikowanej wady aktu administracyjnego. W takiej sytuacji, w ocenie Sądu, nie zaistniał uzasadniony przypadek warunkujący odstąpienie w całości lub części od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.