IV SA/Po 200/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu dnia 10 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu E.S. od zarządzenia referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 marca 2018 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

Zaskarżonym zarządzeniem referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek E. S. o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu, wobec tego wnioskodawcy został wysłany formularz wniosku wraz z wezwaniem o jego wypełnienie w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Referendarz stwierdził, że E. S. nie złożył wniosku na urzędowym formularzu w wymaganym terminie. Składając sprzeciw od zarządzenia referendarza E. S. podniósł, że umotywował swój wniosek, a sprawa toczy się już od 2 lat i ma skomplikowany charakter. Podniósł również, że nie posiada środków finansowych pozwalających na zatrudnienie profesjonalnego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 260 § 3 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że sprzeciw ten nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż – wbrew podniesionym w nim zarzutom – zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że wniosek E. S. o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu jak tego wymaga art. 252 § 2 p.p.s.a. W związku z tym prawidłowo przesłano wnioskodawcy przy piśmie z 6 lutego 2018 r. r. wymagany formularz PPF, wzywając jednocześnie do jego wypełnienia i złożenia w terminie 7 dni. Wezwanie to – opatrzone właściwym rygorem: pozostawienia wniosku bez rozpoznania – zostało doręczone wnioskodawcy w dniu [...] lutego 2018 r. Zatem zakreślony termin na wypełnienie i odesłanie formularza upływał z dniem [...] lutego 2018 r. r. Analiza akt sprawy pokazuje, że w wymaganym terminie wnioskodawca nie nadesłał wniosku na urzędowym formularzu. Wniosku takiego nie nadesłał również wnosząc sprzeciw od zarządzenia referendarza. W konsekwencji Sąd uznał, że referendarz prawidłowo wydał zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.