IV SA/Po 17/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2023 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Ś. z dnia 02 listopada 2022 roku nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. R. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Burmistrz Ś. , decyzją z dnia 02 listopada 2022 roku (nr [...]), skierowaną do M. J. R., odmówił przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia "w związku z opieką nad matką K. M. M.". Organ wyjaśnił, że K. M. (ojciec wnioskodawczyni) pozostaje w związku małżeńskim z J. M., która legitymuje się orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji. K. M. jest po zabiegu [...], w przeszłości przeszedł [...] i porusza się przy pomocy kul oraz na wózku inwalidzkim; podopieczny wymaga pomocy i wsparcia w codziennym funkcjonowaniu. Burmistrz przyjmuje, że wnioskodawczyni sprawuje nad ojcem osobistą opiekę, która uniemożliwia jej podjęcie zatrudnienia. Organ uznał jednak, że niepełnosprawność podopiecznego istnieje od 14 sierpnia 2007 roku, tj. od [...] roku życia (orzeczenie o niepełnosprawności z [...] roku). Natomiast świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, gdy niepełnosprawność powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 23 listopada 2022 roku (nr [...]), utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Odwołując się do stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych Kolegium przyjęło, że po wyroku Trybunału Konstytucyjnego prawidłowa wykładnia i stosowanie art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych musi uwzględniać, że kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. Stąd oceny spełnienia przesłanek niezbędnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem kryterium wieku powstania niepełnosprawności. Organ odwoławczy uznał jednak, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe, pomimo nieprawidłowego stanowiska, co do wykładni i stosowania przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Kolegium wyjaśniło, że do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego niezbędne jest sprawowanie opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W przypadku odwołującej się rezygnacja z zatrudnienia nie nastąpiła w związku z chorobą ojca. Skarżąca wskazała w wywiadzie, że opiekuje się ojcem od 2010 roku, co organ uznał za niewiarygodne, gdyż odwołująca się pracowała jeszcze w okresie od 1 czerwca 2022 roku do września 2022 roku, co potwierdzają świadectwa pracy. Żona podopiecznego jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji od 1 lipca 2021 roku. Zatem do tej daty to na małżonce podopiecznego spoczywał obowiązek sprawowania opieki nad niepełnosprawnym mężem. Kolegium stoi na stanowisko, że skoro wnioskodawczyni od 2010 roku nie pracuje z wyjątkiem kilku miesięcy w 2022 roku, to nie została spełniona przesłanka rezygnacji z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad ojcem. Niezależnie od powyższego Kolegium uznało, że zakres opieki sprawowanej nad ojcem prowadzi do wniosku, iż pomoc w czynnościach higienicznych nie uniemożliwia stronie podjęcia zatrudnienia. Wnioskodawczyni towarzyszy ojcu w wizytach lekarskich, utrzymuje kontakt ze specjalistami, wykupuje i podaje leki, wprowadza na spacery, robi zakupy, przygotowuje posiłki, pierze, sprząta, organizuje opał i pali w piecu oraz pomaga podczas kąpieli. Kolegium wyjaśniło, że świadczenie nie przysługuje za samą opiekę, lecz za taką opiekę, która dotyczy osobistych właściwości osoby niepełnosprawnej, nie zaś za prowadzenie gospodarstwa domowego, tj. palenie w piecu, sprzątanie, gotowanie, pranie. Takie czynności wykonują wszystkie osoby, również te pracujące zawodowo, łącząc wykonywanie obowiązków domowych z obowiązkami zawodowymi. Wnioskodawczyni nie mieszka z ojcem, przez cały dzień jest pod telefonem, opieka nad ojcem zajmuje jej od 8-9 godzin dziennie. Chociaż przepisy nie wymagają wspólnego zamieszkiwania, to jednak świadczenie nie przysługuje za pozostawanie pod telefonem. Konieczne jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia. Typowe czynności wykonywane w każdym gospodarstwie domowym nie są na tyle absorbujące, że obiektywnie uniemożliwiają jakąkolwiek aktywność zawodową. M. R., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, skorzystała z prawa skargi do sądu administracyjnego. Strona zażądała uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Ś. oraz orzeczenia, co do istoty sprawy poprzez przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Strona wniosła także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zaskarżonej decyzji zarzucono rażącą obrazę art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy nie wypełnia przesłanki rezygnacji z pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Odwołując się do poglądów z wyroków sądów administracyjnych, autor skargi podniósł, że wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Opieka ta nie musi być opieką nieustanną, świadczoną przez 24 godziny na dobę. Opieka ta ma być stała w sensie trwałości oraz długotrwała w sensie rozciągłości w czasie. Zakres tej opieki wyznaczony jest niepełnosprawnością osoby wymagającej opieki, koniecznością wykonywania czynności warunkujących egzystowanie podopiecznego w warunkach godności człowieka. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu wydanej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021, poz. 137). Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie - art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.; dalej w skrócie P.p.s.a.). Uwzględniając skargę na decyzję Sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważności, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albo stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Sąd administracyjny nie ma kompetencji do tego, aby wyrokiem rozstrzygać o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego. Skarga nie została wniesiona w okolicznościach opisanych w art. 145 § 3 P.p.s.a. Na zgodny wniosek stron postępowania sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 P.p.s.a.). Skarga okazała się uzasadniona. Organy obu instancji prawidłowo przyjmowały, że skarżąca, jako córka podopiecznego, jest osobą obciążoną obowiązkiem alimentacyjnym, a zatem osobą uprawnioną do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne. Zgodnie z materiałem dowodowym organy przyjęły ustalenie, że podopieczny pozostaje w związku małżeńskim z J. M., która legitymuje się orzeczeniem o niezdolności do samodzielnej egzystencji od dnia 1 lipca 2021 roku do dnia 31 grudnia 2023 roku. Konsekwentnie z powyższymi ustaleniami organy rozpoznały brak przeszkód do przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w postaci przesłanek negatywnych opisanych w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. 2022, poz. 615 ze zm.). Brak jest podstaw do przyjmowania stanowiska, że ostateczna odmowa przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego nastąpiła w oparciu o błędną wykładnię prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych. Analiza uzasadnienia decyzji organu odwoławczego ujawnia ponad wszelką wątpliwość, że warunek dotyczący wieku, w którym powstała niepełnosprawność K. M. został uznany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze za okoliczność nieistotną dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Organ odwoławczy pominął nieprawidłowe stanowisko Burmistrza Ś. i uwzględnił przy rozstrzyganiu sprawy zarówno wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 roku o sygnaturze K - 38/13, jak i stanowisko prezentowane w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych, co do skutków tego wyroku dla zawisłych i przyszłych spraw o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W konsekwencji Kolegium przeprowadziło ocenę zasadności żądania wniosku z pominięciem niekonstytucyjnego kryterium w postaci momentu powstania niepełnosprawności podopiecznej, czyli tylko przez pryzmat przesłanek wskazanych w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Kwestia sporna sprowadza się do prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania w sprawie przepisu art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z treścią powołanego przepisu świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 roku - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Sąd nie ujawnił podstaw do przyjęcia stanowiska, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało nieprawidłowej wykładni prawa materialnego. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych organ słusznie przyjął, że do nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego niezbędne są "rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" oraz "sprawowanie opieki na osoba legitymującą się znacznym stopniem niepełnosprawności". Organ trafnie przyjmuje, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad osobą niepełnosprawną, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu sprawowania osobistej pieczy nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. W konsekwencji organ prawidłowo uznał, że dla rozstrzygnięcia o zasadności żądania wniosku konieczne jest przeprowadzenie oceny, co do istnienia związku pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia lub niepodejmowaniem zatrudnienia przez wnioskodawczynię a faktyczną opieką roztoczoną nad ojcem. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z istotnym naruszeniem przepisu art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2022, poz. 2000 - dalej K.p.a.), czego wynikiem jest nieprawidłowe zastosowanie w sprawie przepisu art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Okoliczności faktyczne sprawy, jak stanu zdrowia podopiecznego i zakres pomocy jakiej on wymaga dla egzystowania w warunkach godności człowiek w sposób jednoznaczny wskazują, że stan niepodejmowania zatrudnienia przez skarżącą usprawiedliwiają świadczenia opiekuńcze realizowane na rzecz niepełnosprawnego ojca. Z wywiadu środowiskowego złożonego do akt sprawy wynika, że podopieczny ma 71 lat jest osobą schorowaną (wszczepiony kardiowerter-defibrylator, przeszedł cztery udary) i ma problemy z samodzielnym poruszaniem się, wymaga podtrzymywania i prowadzenia, wykorzystuje kule łokciowe oraz wózek inwalidzki. W protokole wywiadu środowiskowego zawarta została ocena pracownika socjalnego, że podopieczny "wymaga pomocy i wsparcia w codziennym funkcjonowaniu". Podopieczny zamieszkuje wspólnie z żoną, która również jest niezdolna do samodzielnej egzystencji, choruje i nie jest wstanie sprawować opieki nad mężem. Wnioskodawczyni świadczy pomoc niepełnosprawnemu ojcu przez 8-9 godzin dziennie. Świadczenia opiekuńcze udzielane są o różnych porach dnia, w tym również wieczorem. Ze względu na bliskie miejsce zamieszkania wnioskodawczyni cały czas pozostaje pod telefonem. Wnioskodawczyni wyrażą wolę podjęcia zatrudnienia, gdyby nie opieka nad ojcem. We wnioskach do wywiadu środowiskowego pracownik socjalny stwierdził, że "sprawowana opieka koliduje z wykonywaniem zatrudnienia". Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w ocenie Sądu, całkowicie dowolnie przyjmuje, że opisane w aktach sprawy świadczenia opiekuńcze realizowane przez skarżącą na rzecz ojca nie usprawiedliwiają stanu niepodejmowania zatrudnienia. Usprawiedliwieniem dla rozstrzygnięcie o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie może być to, że zakresem czynności opiekuńczych objęte są także zwykłe czynności prowadzenia gospodarstwa domowego wykonywane w rodzinach, gdzie wszyscy dorośli członkowie pracują. Odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie może sprowadzać się jedynie na tym jakiego rodzaju pomocy podopieczny wymaga. Taka kwestia pozostaje poza granicami sprawy o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, bo w sposób wiążący przesądza o tym orzeczenie o stopniu niepełnosprawności podopiecznego. Jeśli podopieczny nie jest w stanie samodzielnie wykonać takich czynności jak odbycie wizyty lekarskiej, wykupienie i zażywanie leków, zakupy, przygotowanie posiłków, pranie, sprzątanie, zorganizowanie opału i palenie w piecu, to są to świadczenia, które jeśli są faktycznie realizowane należy rozpoznać, jako stałą lub długotrwałą opiekę lub pomoc w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. O zasadności wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego przesądza nie rodzaj czynności, lecz zakres sprawowanej opieki, który wykazuje kolizję z aktywnością zawodową w taki sposób, że usprawiedliwia ocenę o jej porzuceniu lub niepodejmowaniu w celu zapewnienia opieki zgodnej potrzebami niepełnosprawnego członka rodziny. Jeśli nawet opieka skarżącej w istotnej części obejmuje czynności prowadzenia gospodarstw domowego, to Kolegium z naruszeniem art. 80 K.p.a. pomija, że czynności skarżącej dotyczą gospodarstwa domowego rodziców, którzy z racji znacznie ograniczonej możliwości samodzielnej egzystencji nie są w stanie tych czynności samodzielnie wykonać. Kolegium trafnie odnotowuje brak wymogu prawnego, co do wspólnego zamieszkiwania opiekuna z podopiecznym. Jednocześnie w sposób całkowicie dowolny, bo niezgodny z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, organ przyjmuje stanowisko, że dostarczanie świadczeń opiekuńczych (określonych rodzajem niepełnosprawności ojca) w różnych porach dnia przez 8-9 godzin na dobę może zostać ocenione, jako pomoc, która nie stanowi o kolizji realizowanej opieki z podjęciem aktywności zawodowej. Czasowy wymiar świadczonej pomocy oraz konieczna, usprawiedliwiona potrzebami podopiecznego, dyspozycyjność skarżącej (pozostawanie pod telefonem poza powyżej oznaczonymi ramami czasowymi), w sposób oczywisty przesądzają, że niepodejmowanie zatrudnienia usprawiedliwia niesienie ojcu pomocy. Dostrzegać również należy, że organ pierwszej instancji wprost stwierdził w uzasadnieniu wydanej decyzji, że "nie poddaje w wątpliwość sprawowania opieki nad ojcem, a także stwierdził, iż zakres podejmowanych czynności opiekuńczych uniemożliwia podjęcie zatrudnienia". Burmistrza uznał, że jedynym powodem uzasadniającym odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego był wiek popieczonego, od którego datuje się jego znaczny stopień niepełnosprawności. Skoro organ odwoławczy przyjął za własne ustalenia o pozostawaniu skarżącej w stałej dyspozycji podopiecznego oraz sprawowaniu osobistej pieczy nad ojcem o różnych porach dnia przez 8-9 godzin na dobę, co obejmuje także pomoc w czynnościach ściśle związane z jego osobą, jak pomoc w poruszaniu się, czy pomoc w czynnościach higienicznych, to uznać należy, że Kolegium z naruszeniem art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych rozpoznało brak związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a osobistą opieka sprawowaną nad ojcem przez skarżącą. O braku związku przyczynowego pomiędzy czynnościami opiekuńczymi skarżącej a niepodejmowaniem przez nią zatrudnienia nie rozstrzyga data powstania niepełnosprawności podopiecznego, lecz to czy stan niepodejmowania zatrudnienie przez skarżącą usprawiedliwia, ma na celu, sprawowanie nad ojcem osobistej opieki. Kolegium całkowicie dowolnie pomija okoliczność, że możność ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne w takich okolicznościach jak w niniejszej sprawie otwarta została dopiero wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 roku sygn. akt K 38/13 (Dz. U. poz. 1443). Na gruncie obowiązujących regulacji prawnych do lipca 2021 roku skarżąca nie mogła nabyć prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zatem to, że skarżąca opiekuje się ojcem już od 2010 roku, czy to, że żona podopiecznego jest niezdolna do samodzielnej egzystencji od dnia 1 lipca 2021 roku, nie dowodzi tego, iż stan niepodejmowania zatrudnienia od sierpnia 2022 roku nie ma na celu sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawnym ojcem. O nieistnieniu związku pomiędzy porzuceniem aktywności zawodowej a opieką nad ojcem nie świadczy także i to, że wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego został złożony w dniu 4 października 2022 roku. Kolegium bez poinformowania skarżącej o zamiarze odstąpienia od oceny dokonanej przez organ I instancji, a także bez zapewnienia jej możliwości wypowiedzenia się w tej kwestii przed wydaniem decyzji, a więc z naruszeniem przepisów art. 9, art. 10 § 1 K.p.a., wyklucza taką sytuację, że skarżąca wspierała matkę w opiece nad ojcem od 2010 roku i jednocześnie pracowała (okres zatrudnienia od września 1998 roku do lutego 2022 roku udokumentowany oświadczeniem oraz świadectwo pracy na okoliczność zatrudnienia od czerwca do sierpnia 2022 roku). W ten sam sposób Kolegium wyklucza również taką sytuację, że od 1 lipca 2021 roku do daty ustania ostatniego udokumentowanego stosunku pracy (sierpień 2022 roku) opieka niezbędna ojcu mogła być zapewniana bez porzucania zatrudnienia przez skarżącą (uczestnictwo skarżącej w opiece nad ojcem, opłacanie opiekuna, opieka innych członków rodziny, w tym wysiłki żony podopiecznego podejmowane pomimo orzeczenia niezdolności do samodzielnej egzystencji). Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Ś. . Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, na mocy art. 153 P.p.s.a., Burmistrz Ś. uwzględni, że przepis art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 roku o sygnaturze K - 38/13). Z tego względu warunek dotyczący okresu, w którym powstała niepełnosprawność podopiecznego K. M. jest okolicznością nieistotną dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Organy uwzględnią również, że legalność przyszłej decyzji warunkuje obowiązek dostosowania rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy do wymogów wynikających zaprezentowanej powyżej oceny prawnej. Z powyższych względów, na podstawie art. 135 oraz art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, a także poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Ś. . O należnych skarżącej kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na zasądzoną kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru w osobie adwokata (480 zł).