IV SA/Po 164/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Józef Maleszewski po rozpoznaniu w dniu 04 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne

J. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję SKO opisaną w rubrum postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wskazał, że uwzględnił skargę w całości, w ten sposób, że decyzją z [...] lutego 2017 r. nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] września 2016 r. w części dotyczącej odmowy przyznania świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko i przyznał Skarżącej świadczenie wychowawcze na pierwsze dziecko. Do wniosku o umorzenie postępowania została załączona decyzja wydana w trybie autokontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie 30 dni od jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie zaś do art. 161 § 1 pkt 3 tej ustawy Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono z innych przyczyn bezprzedmiotowe. W doktrynie oraz judykaturze panuje zgodny pogląd, iż do tej kategorii przyczyn umorzenia postępowania należy zaliczyć uwzględnienie skargi przez organ administracyjny w trybie autokontroli, określonym w art. 54 § 3 p.p.s.a. (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 424, postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2007 r. sygn. akt II FSK 1259/06). Celem autokontroli jest umożliwienie organom administracji publicznej ponownej weryfikacji własnego działania (lub braku działania) bez konieczności angażowania sądu administracyjnego w ocenę jego zgodności z prawem (zob. postanowienie NSA z 25.10.2011 r. II GSK 2108/11 LEX nr 984626). Jak wynika z akt sprawy, organ w trybie autokontroli, w terminie trzydziestu dni od daty otrzymania skargi (tj. 18 stycznia 2017 r.) wydał w dniu [...] lutego 2017 r. decyzję, którą wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję, poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w stosownej części, oraz przyznał wnioskowane świadczenie. Sąd zaznacza, że decyzja wydana w trybie autokontroli nie została zaskarżona i minął termin na wniesienie skargi (k. 17). W rezultacie skorzystania przez organ z uprawnień autokontrolnych przewidzianych przez ustawodawcę w art. 54 § 3 p.p.s.a., przestał istnieć przedmiot zaskarżenia, i tym samym skarga stała się bezprzedmiotowa. Sąd zaznacza, że zgodnie z art. 54 § 3 zdanie drugie p.p.s.a. uwzględniając skargę w trybie autokontroli, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie organ administracji formalnie nie dopełnił tego wymogu, jednak z uzasadnienia decyzji wydanej w trybie autokontroli wynika wprost, że decyzja ta została wydana po przeanalizowaniu skorygowanego zaświadczenia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...], wydanego w następstwie korekty deklaracji podatkowej. Ponowne przeliczenie dochodu wykazało, że nie została przekroczona kwota kryterium dochodowego. Organ jasno stwierdził, że dopiero ponownie wyliczony dochód, uwzględniający jego korektę nie przekracza kwoty 800 zł określonej w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r. poz. 1518 z późn. zm.). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.