IV SA/Po 1635/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2021 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również jako: "Kolegium", "organ odwoławczy", "organ II instancji" decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję decyzji Burmistrza S. z dnia [...] czerwca 2020 r., Nr [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na terenie położonym w S., oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...] (obręb Miasto S.). Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następującym stanie faktycznym. Do Burmistrza S. (dalej również jako: "Burmistrz" albo "organ I instancji") wpłynął w dniu [...] lutego 2020 r. wniosek K. O. (dalej również jako: "inwestor" albo "skarżący") w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie położonym w S., oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że dla terenu wskazanego we wniosku nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. Burmistrz odmówił ustalenia warunków zabudowy z uwagi na niezgodność z przepisami odrębnymi, tj. niezgodność planowanej inwestycji z przepisami ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 654 ze zm., dalej również jako: "ustawa o inwestycjach" albo "ustawa"). Jak podkreślił Burmistrz obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla elektrowni wiatrowych na terenie gminy S. przyjęty przez Radę Miejską w S. uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z [...] marca 2015 r., poz. 1470) dopuszcza budowę elektrowni wiatrowych w ramach jednostki [...] na terenie miejscowości N. K. (działka nr [...] obręb K. N.). Plan powyższy dopuszcza możliwość realizacji elektrowni wiatrowych o wysokości 190 m. Oznacza to, że odległość, w której może być zlokalizowany budynek mieszkalny od elektrowni wiatrowej wynosi 1900 m, a odległość ta liczona jest od granicy terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W przedmiotowej sprawie cała planowana inwestycja mieści się w odległości 1900 m od elektrowni wiatrowej, co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy mapa zawierające granice zasięgu oddziaływania elektrowni wiatrowej i lokalizację terenu inwestycji. Oznacza to, że planowana inwestycja jest sprzeczna z regulacją szczegółową i niemożliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Od powyższej decyzji odwołanie złożył K. O. podnosząc zarzut naruszenia: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego przez organ I instancji i błędne określenie odległości elektrowni wiatrowej od granicy terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, 2) przepisu art. 107 § 3 K.p.a. przez sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób niewystarczający i nie zawierający wszystkich elementów odnoszących się do stanu faktycznego i prawnego sprawy, 3) art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U z 2020 r., poz. 293 ze zm.) w zw. z art. 4 ust. 1 pkt. 1 i 2 i art. 5 ust. 1 pkt. 2 i 5 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy byłoby sprzeczne z przepisami odrębnymi i w konsekwencji odmowę wydania pozytywnej decyzji, podczas gdy – jak sam wskazuje organ I instancji - odległość między granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej jest równa i mniejsza od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej, co oznacza możliwość lokalizacji budynku mieszkalnego i wydanie decyzji o warunkach zabudowy, 4) art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o inwestycjach poprzez błędną wykładnie polegającą na przyjęciu, że dla określenia odległości, o której mowa w tych przepisach należy przyjąć maksymalną wysokość elektrowni wiatrowej, o której mowa w § 4 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] lutego 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla elektrowni wiatrowych na terenie gminy S., podczas gdy planowana elektrownia wiatrowa jest dopiero planowaną inwestycją, a przepisy ustawy o inwestycjach nie określają sposobu ustalenia wysokości planowanej elektrowni wiatrowej (a jedynie istniejącej), co jednocześnie nie pozwala organowi administracji publicznej na przyjmowanie maksymalnej wysokości planowanej elektrowni określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, 5) art. 61 ust. 1 pkt. 1 – 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i brak dokonania analizy przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając wniesione odwołanie powtórzyło dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazało, że organ I instancji przy ustalaniu warunków zabudowy był zobowiązany od dnia [...] lipca 2019 r. brać pod uwagę przepisy ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. W przedmiotowej sprawie teren inwestycyjny mieści się w całości w granicach oddziaływania elektrowni wiatrowej, a zatem fakt, iż granica działki nr [...] w niewielkim odcinku pokrywa się z granicą oddziaływania elektrowni wiatrowej nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Następnie Kolegium wskazało, że art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o inwestycjach ustawodawca nie wskazał, że chodzi o już istniejące elektrownie wiatrowe, a zatem organ I instancji prawidłowo przyjął maksymalną wysokość elektrowni wiatrowej przyjętej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla Gminy S.. W ocenie organu odwoławczego Burmistrz w sposób wyczerpujący uzasadnił swoje stanowisko opisując zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu K. O. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe określenie odległości elektrowni wiatrowej od granicy terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy, 2) art. 8 K.p.a. przez brak dogłębnej analizy sprawy oraz brak odniesienia się do zarzutów odwołania od decyzji organu I instancji, 3) art. 11 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia skarżącemu (stronie postępowania administracyjnego) zasadności przesłanek przy wydaniu decyzji, 4) art. 107 § 3 K.p.a. przez sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób lakoniczny, nieodnoszący się do wszystkich zarzutów wskazanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a także w sposób niewystarczający i niezawierający wszystkich elementów odnoszących się to stanu faktycznego i stanu prawnego sprawy, 5) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej i nieodpowiadającej prawu decyzji organu I instancji, 6) art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy byłoby sprzeczne z przepisami odrębnymi i w konsekwencji utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy odległość między granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej jest równa dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej, co oznacza możliwość lokalizacji na tym terenie budynku mieszkalnego i wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 mówi o możliwości lokalizacji budynków mieszkalnych w odległości równej lub większej, 7) art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o inwestycjach i ich błędną wykładnię poprzez przyjęcie - dla określenia odległości, o której mowa w tych przepisach - maksymalnej wysokości planowanej elektrowni wiatrowej, o której mowa w § 4 ust. 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] lutego 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla elektrowni wiatrowych na terenie gminy S., podczas gdy elektrownia wiatrowa w niniejszej sprawie jest dopiero planowaną inwestycją, a przepisy ustawy o inwestycjach nie określają sposobu ustalenia wysokości planowanej elektrowni wiatrowej (a jedynie istniejącej), co jednocześnie nie pozwala organowi administracji publicznej na przyjmowanie maksymalnej wysokości planowanej elektrowni określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, 8) art. 61 ust. 1 pkt 1 - 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pominięcie, że organy administracji zaniechały dokonania analizy przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy wymienionych w tych przepisach z uwagi na rzekomą niezgodność wydania decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi, podczas gdy taka niezgodność zdecydowanie nie zachodzi, co skutkuje niedozwolonym zaniechaniem po stronie organu II instancji (jak również i po stronie organu I instancji). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości ewentualnie o zobowiązanie przez Sąd organu do wydania w określonym terminie decyzji ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi wskazano w pierwszej kolejności na naruszenie przez organy prowadzące postępowanie ogólnych zasad postępowania administracyjnego, a następnie wskazano, że w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o inwestycjach, odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane: 1) elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, oraz 2) budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej – jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Zdaniem skarżącego z treści powyższego przepisu wynika, że dopuszczalne jest lokalizowanie obiektów budowlanych w odległości mniejszej niż 10-krotność wysokości całkowitej, jak również w odległości równej, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący zwrócił bowiem uwagę, że w przedmiotowej sprawie wnioskowany teren położony w S. (dz. nr [...] - obręb Miasto S.) usytuowany jest w odległości równej i mniejszej niż dziesięciokrotna wysokości elektrowni wiatrowej określonej w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla elektrowni wiatrowych na terenie gminy S.. Część działki [...] (a nie jedynie granica działki jak błędnie wskazuje organ II instancji), znajduje się na linii oddziaływania elektrowni wiatrowej, co wynika z załącznika graficznego do decyzji organu I instancji. Skoro zatem teren inwestycji w części znajduje się w równej odległości, to nie istnieją jakiekolwiek prawne i faktyczne do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem skarżącego. Skarżący podniósł następnie, że w przedmiotowej sprawie elektrownia wiatrowa nie została jeszcze zrealizowana, a co za tym idzie nie ma pewności jaka będzie faktyczna wysokości planowanej elektrowni. Przyjmowanie zatem od samego początku maksymalnej dopuszczalnej wartości 190 m wysokości dla obliczenia wysokości, o której mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach jest, w ocenie skarżącego, arbitralne i stanowi niedopuszczalne rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść odwołującego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. W pierwszej kolejności wskazać należy, że sąd rozpoznał przedmiotową sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 02 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które utrzymało w mocy decyzję decyzji Burmistrza S. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na terenie położonym w S., oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr [...] (obręb Miasto S.). Jak wynika z akt sprawy podstawą odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy była niezgodność planowanej inwestycji z przepisami ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 654 ze zm.). W przepisie art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o inwestycjach wprowadzone zostały odległości dotyczą lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych oraz budynków mieszkalnych i budynków o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa (w dalszym wywodzie Sąd pominie wzmiankowanie o "budynkach mieszkalnych i budynkach o funkcji mieszanej" i posługiwać się będzie dla uproszczenia wyłącznie zwrotem "budynek mieszkalny" roboczo zakładając, że dotyczy on obu przypadków). I tak, odległość pomiędzy powyższymi musi być równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Odległość, do której odnosi się art. 4 ust. 1 ustawy – co oczywiste – musi odnosić się do określonych punktów stanowiących jej początek i koniec. Stanowi o tym art. 5 ustawy o inwestycjach. I tak, odległość określona w art. 4 ust. 1 ustawy jest więc definiowana jako odcinek między dwoma punktami, wyspecyfikowanymi w poszczególnych jednostkach redakcyjnych art. 5 ust. 1 ustawy o inwestycjach ze względu na to, czy mamy do czynienia ze stroną "inwestycji mieszkaniowej", czy ze stroną "inwestycji energetyki wiatrowej". Po stronie inwestycji mieszkaniowej ustawa stanowi o odległości liczonej od: 1) rzutu poziomego budynku, a taki sposób obliczania odległości znajdzie zastosowanie do sytuacji, gdy: - budynek istnieje, a w otoczeniu ma być lokalizowana planem lub ma powstać elektrownia wiatrowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy), - budynek nie istnieje, ale jest objęty pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem (bez sprzeciwu), a w otoczeniu ma być lokalizowana planem lub ma powstać elektrownia wiatrowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 2 ustawy); 2) granicy terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy (zob. art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy.), a taki sposób obliczania znajdzie zastosowanie, gdy: - budynek mieszkalny jest już zlokalizowany na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, a w otoczeniu ma być lokalizowana planem lub ma powstać elektrownia wiatrowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy), - dany podmiot ubiega się o lokalizację budynku mieszkalnego na podstawie warunków zabudowy, a w otoczeniu istnieje lub jest dopuszczona planem miejscowym elektrownia wiatrowa (art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy); 3) linii rozgraniczającej teren, na którym w planie miejscowym dopuszczono lokalizację inwestycji mieszkaniowej, a taki sposób obliczania znajdzie zastosowanie, gdy: - w otoczeniu miejsca lokalizacji zabudowy mieszkaniowej określonej w planie ma być zlokalizowana planem lub ma powstać elektrownia wiatrowa (art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy). Natomiast po stronie inwestycji energetyki wiatrowej ustawa stanowi o odległości liczonej od: 4) okręgu, którego promień jest równy połowie średnicy wirnika wraz z łopatami, a środek jest środkiem okręgu opisanego na obrysie wieży istniejącej elektrowni wiatrowej, a taki sposób obliczania odległości znajdzie zastosowanie do sytuacji, gdy: - dany podmiot ubiega się o udzielenie pozwolenia na budowę lub ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla elektrowni wiatrowej, a następuje to w otoczeniu miejsc lokalizacji budynków mieszkalnych, miejsc gdzie je zaprojektowano lub miejsc, gdzie takie budynki istnieją (art. 14 ust. 3 ustawy), - dany podmiot ubiega się o ustalenie warunków zabudowy dla budynku mieszkalnego i następuje to w otoczeniu istniejącej (art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy) lub zatwierdzonej pozwoleniem na budowę (art. 4 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 ustawy) elektrowni wiatrowej; 5) linii rozgraniczającej teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej, a taki sposób obliczania odległości znajdzie zastosowanie do sytuacji, gdy w otoczeniu planistycznej strefy lokalizacji elektrowni wiatrowej określonej w planie zlokalizowana planem lub decyzją o warunkach zabudowy zabudowa mieszkalna. W niniejszej sprawie skarżący ubiega się o ustalenie warunków zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego, stąd odległość, o której mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych będzie rozumiana na potrzeby sprawy jako najkrótszy odcinek pomiędzy: granicą terenu objętego decyzją o warunkach zabudowy dotyczącą inwestycji skarżącej (art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy) a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej (art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy). Okolicznością bezsporną pozostaje, że w przedmiotowej sprawie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla elektrowni wiatrowych na terenie gminy S. przyjęty przez Radę Miejską w S. uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z [...].03.2015 r., poz. 1470, dalej również jako "uchwała"), przewiduje w § 4 ust. 1 dopuszcza budowę elektrowni wiatrowych w ramach jednostki 8EW na terenie miejscowości N. K. (działka nr [...] obręb K. N.). Plan powyższy dopuszcza możliwość realizacji elektrowni wiatrowych o wysokości 190 m. Mając powyższe na względzie przyjąć należy, że skoro w otoczeniu inwestycji mieszkaniowej projektowanej przez skarżącego znajduje się określony planem miejscowym teren, gdzie dopuszczono budowę elektrowni wiatrowej, a jej wysokość w planie wynosi 190 m, to oznacza, że odległość wyznaczona stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy jest obiektywna i wynosi 1900 m. Będzie to odległość pomiędzy granicą terenu objętego decyzją (tu wnioskiem) o warunkach zabudowy dla zabudowy mieszkalnej (art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy), a linią rozgraniczającą teren (strefę), którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej (art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy). Sąd zwraca uwagę, że do w aktach administracyjnych znajduje się analiza (k. 45), do której załączono załącznik graficzny z którego wynika, że cała planowana inwestycja mieści się w odległości 1900 m od terenu, dla którego plan miejscowy przewiduje realizację elektrowni wiatrowej. Odległość, o jakiej mowa w powołanych powyżej przepisach kończy się częściowo na granicy terenu objętego wnioskiem o warunkach zabudowy dla zabudowy mieszkalnej, jednak nie jest to granica od strony objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że w praktyce cała planowana inwestycja byłaby zlokalizowana w odległości mniejszej niż 1900 m od terenu dla którego plan miejscowy przewiduje realizację elektrowni wiatrowej. Sąd zauważa, że skarżący stara się wykazać, że odległość planowanej inwestycji od terenu objętego planem miejscowym może być równa 1900 m. Powyższa argumentacja skarżącego, oparta na stanowisku doktryny jest niewątpliwie prawidłowa. Nie może jednak ulegać wątpliwości, że zachowanie "równej odległości" jest możliwe w sytuacji, gdy jak wyżej wskazano, odległość ta kończy się na granicy terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Normatyw z art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy nie jest natomiast spełniony, gdy planowana inwestycja znajduje się w całości w odległości mniejszej niż wynikająca z powyższych przepisów. Podkreślenia raz jeszcze wymaga, że w przedmiotowej sprawie nie został spełniony warunek odległości 1900 m liczonej od granicy terenu objętego wnioskiem o warunkach zabudowy (art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy), a linią rozgraniczającą teren, którego sposób zagospodarowania określony w planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej (art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy). W tym miejscu wskazać należy, że choć skarżący podnosi zarzuty naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego – w tym art. 7 i 77 § 1 K.p.a., w szczególności poprzez nieprawidłowe określenie odległości elektrowni wiatrowej, to jednak w toku prowadzonego postępowania oraz we wniesionej skardze nie zakwestionowano mapy załączonej do analizy, jak również nie zakwestionowano sposobu wyliczenia odległości pomiędzy terenem objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a granicą terenu objętego wnioskiem o warunkach zabudowy dla zabudowy mieszkalnej. Drugim zasadniczym zarzutem na którym oparto skargę jest wskazanie, że wskazana wysokość jest wartością hipotetyczną, gdyż elektrownia wiatrowa, o której mowa w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jeszcze nie powstała. Z powyższego został wywiedziony wniosek, że niemożliwe jest ustalenie takiej odległości, zwłaszcza że planowana elektrownia wiatrowa docelowo może być niższa niż 190 m. Odnosząc się do powyższego zarzutu należy podkreślić, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem normatywnym o charakterze powszechnie obowiązującym. W związku z tym niemożliwe jest wyłączenie stosowania jego przepisów, jeśli akt ten nie został skutecznie derogowany z systemu prawnego. Wobec powyższego również § 4 ust. 1 uchwały ma moc obowiązującą i istnieje konieczność zastosowania go w niniejszej sprawie ze względu na fakt, iż rezerwuje on strefy dla elektrowni wiatrowych i reguluje wprost kwestię całkowitej wysokości tych budowli, która to wartość jest niezbędna do ustalenia obszaru ograniczeń wokół takich stref. W świetle zarzutów skarżącego sporne pozostaje, czy trzeba przyjąć określoną w przywołanym przepisie maksymalną wysokość planowanej elektrowni wiatrowej, skoro inwestycja w tym zakresie nie została jeszcze zrealizowana i docelowo może okazać się, że elektrownia będzie niższa. W odniesieniu do powyższej argumentacji Sąd przyjmuje argumentację przedstawioną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] października 2020 r., sygn. akt II SA/Po [...], Baza NSA. W wyroku powyższym wskazano, że w drodze art. 4 ustawa o inwestycjach ograniczono lokalizację budynków mieszkalnych zarówno w stosunku do istniejących, jak i planowanych elektrowni wiatrowych (zob.: M. Makowski, Komentarz do art. 4, [w:] M. Makowski, Ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Komentarz, wyd. II, G. 2018, wyd. el.). Powyższa interpretacja wynika bezpośrednio z wykładni językowej art. 4 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 5 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy, w których wprost wskazano na odległość, w jakiej mogą być lokalizowane i budowane budynki mieszkalne i to zarówno: od istniejących (względnie zatwierdzonych pozwoleniem na budowę) elektrowni wiatrowych (art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy) albo – czyli alternatywnie – od linii rozgraniczających planistyczne obszary, gdzie dopuszczono budowę elektrowni wiatrowej (art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy). Użyte sformułowania "mogą być lokalizowane i budowane" oraz "dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej" niewątpliwie świadczą o zamiarze ustawodawcy objęcia regulacją nowych inwestycji mieszkaniowych pozostających w relacji do obszarów planistycznych, gdzie choćby dopiero dopuszczono budowę elektrowni wiatrowych o określonej wysokości. Jeżeli zatem w otoczeniu inwestycji mieszkaniowej obowiązuje plan miejscowy dopuszczający elektrownię wiatrową, to dla ustalenia obszaru ograniczeń, który wyznacza art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawa o inwestycjach, determinującego czy może zostać zlokalizowany budynek mieszkalny, nie ma znaczenia fakt, czy elektrownię wiatrową zrealizowano, czy jest ona w trakcie realizacji, bądź – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – inwestycja nie ma dopiero powstać. Innymi słowy, gdy w planie miejscowym wyznaczono strefę dopuszczenia budowy elektrowni wiatrowej, to już tylko z tego powodu wokół niej wyznacza się obszar ograniczenia, którego promień obliczony jest jako dziesięciokrotność wysokości elektrowni wiatrowej dopuszczonej planem. Taki sposób wyznaczania i obliczania rozważanego normatywu wprost wynika z art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy. Gdy chodzi o ustalenie całkowitej wysokości projektowanej elektrowni wiatrowej, to warto dodać, że wobec jednoznacznego stanowiska ustawodawcy zawartego w art. 4 ust. 1 ustawy., a jednocześnie wobec braku wskazania innych wytycznych w tym zakresie, należy przyjąć za całkowitą wysokość elektrowni tę wartość, która jest ustanowiona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako maksymalna wysokość budowli. Trafność takiego rozumowania znajduje zresztą pośrednio potwierdzenie w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawa o inwestycjach. Zgodnie z § 4 ust. 1 uchwały w liniach rozgraniczających terenu [...] może zostać wybudowana elektrownia wiatrowa o wysokości 190 m. Nie można w tym zakresie domniemywać innych założeń, gdyż miejscowy plan zagospodarowania wprost pozwala na realizację inwestycji o takich właśnie parametrach. Zatem maksymalny obszar w otoczeniu, na którym lokalizacja zabudowy mieszkaniowej dozna ograniczeń, zgodnie z ustaleniami organów, wynosi 1900 m. Z treści art. 4 i 5 ustawy można wywodzić podstawowy cel aktu, jakim jest zagwarantowanie istnienia od momentu wejścia w życie ustawy określonych odległości pomiędzy istniejącymi albo mającymi powstać elektrowniami wiatrowymi a budynkami mieszkalnymi albo budynkami o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że skoro działka skarżącego znajduje się w odległości mniejszej niż 1900 m od linii rozgraniczającej teren, którego sposób zagospodarowania określony w ważnym i obowiązującym planie miejscowym dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej o wysokości 1900 m, to oznacza, że działki skarżącego znajdują się w obszarze obostrzeń wprowadzonych przez ustawę. To z kolei oznacza, że zachodziła podstawa, aby odmówić skarżącemu ustalenia warunków zabudowy. Inne rozstrzygnięcie sprawy byłoby dopuszczalne jedynie w przypadku uchylenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dopuszczającego możliwość realizacji elektrowni wiarowych. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego podniesionych w skardze. W szczególności zarzuty dotyczące naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego – w tym art. 8 oraz art. 11 K.p.a. nie mogły zostać uznane za skuteczne, skoro organy administracji publicznej rozstrzygając przedmiotową sprawę prawidłowo ustaliły stan faktyczny i dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.