IV SA/Po 1631/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Asesor Sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2021 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławcze kwotę [...]zł [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr SKO - [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze ( dalej także: SKO ) po rozpoznaniu odwołania L. S. od decyzji Starosty K. ( dalej także : organ I instancji ) z [...] maja 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, 1) uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy zwrotu L. S. zatrzymanego prawa jazdy kat. [...] i w tym zakresie orzekło o zwrocie L. S. kat. [...] prawa jazdy, 2) pozostawiając wykonanie pkt 1) decyzji Staroście K. . Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Ww. decyzją z [...] maja 2020 r. Starosta K. odmówił L. S. zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kat. [...],[...] ,[...],[...][...] [...],[...] [...],[...],[...]. Organ I instancji podał, że postępowanie wszczęto na wniosek L. S., który zwrócił się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy powyższych kategorii. Po analizie akt sprawy uznano, że brak jest podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku strony w całości, bowiem Sąd Rejonowy w K. [...] Wydział Karny wydał wyrok, w którym orzekł wobec powyższego kierowcy zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. [...] na okres [...] lat. Następnie organ przytoczył treść przepisu art. 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami(t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 341 ze zm., dalej: u.k.p.), który stanowi materialnoprawną podstawę w niniejszej sprawie i ocenił, że zobowiązują one do wydania decyzji negatywnej. L. S. złożył odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie zasady ponownego karania za to samo zdarzenie oraz przepisów procesowych, a także błędne zastosowanie art. 12 ust. 1 u.k.p. Wydając wspomnianą na wstępie decyzję SKO w K. wyjaśniło w pierwszej kolejności, że [...] lutego 2020r. Sąd Rejonowy w K. [...] Wydział Karny wydał wyrok w sprawie o sygn. akt [...] K [...] - o kierowanie przez L. S. samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości. W pkt 3) w związku z pkt 4) tego wyroku Sąd orzekł wobec strony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. [...] w ruchu lądowym na okres [...] lat, liczony od dnia zatrzymania prawa jazdy, tj. [...] grudnia 2019r. Wyrok uprawomocnił się [...] lutego 2020r. Dnia [...] maja 2020r. wpłynął do Starosty wniosek L. S. o zwrot zatrzymanego prawa jazdy kat. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...][...],[...]. W tak ustalonym stanie faktycznym Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Jednocześnie w myśl art. art. 12 ust. 2 pkt 2) i 3) u.k.p. przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy w zakresie prawa jazdy m.in. kat. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...][...] - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy m.in. [...]. Podkreślono, że art. 12 ust. 2 obowiązuje od [...] października 2014r. na mocy ustawy z dnia 26 czerwca 2014r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami. W ocenie organu odwoławczego treść tego przepisu jest jednoznaczna i bezsporna - w przypadku osób, wobec których został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii "[...]", nie może zostać zwrócone prawo jazdy kategorii m.in. [...], [...], [...], [...], [...] , [...], [...], [...] - w okresie obowiązywania tego zakazu. Bezsprzecznie zaś wobec L. S. orzeczono prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. [...], w związku z czym, na podstawie powołanych przepisów, nie można stronie wydać, zwrócić, ani nie można przywrócić uprawnień do kierowania pojazdami kat. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] prawa jazdy. Kolegium zaznaczyło, że zgodnie z art. 6 K.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Treść art. 12 u.k.p. świadczy, iż decyzje wydawane w jego oparciu mają charakter związany, co oznacza, iż organom administracji publicznej nie pozostawiono żadnej swobody działania w ramach tzw. "uznania decyzyjnego". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazuje się, że zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. [...] pozbawia wszelkich praw jazdy wymienionych w ustawie. Za taką interpretacją tego przepisu przemawia wykładnia nie tylko językowa, mająca pierwszeństwo przed innymi metodami interpretowania przepisów prawa, lecz także wykładnia celowościowa. Ratio legis zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych stanowi wykluczenie z ruchu drogowego kierowców, którzy wykazali, że zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza jeżeli uczynili to znajdując się w stanie nietrzeźwości. Przepis art. 12 ust. 2 u.k.p. nie pozostawia wątpliwości, że wolą ustawodawcy było wywołanie w tym wypadku dodatkowej, niezależnej od sankcji karnej, sankcji administracyjnej poprzez uniemożliwienie osobie z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów podstawowych kategorii, odzyskania dokumentu umożliwiającego kierowanie pojazdami innych - wyższych - kategorii i to nawet wówczas, gdy sąd karny nie pozbawił skazanego uprawnień do kierowania nimi. Orzeczony przez sąd karny środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii [...], musi skutkować odmową wydania prawa jazdy w pozostałych kategoriach. Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że regulacja art. 12 ust. 2 u.k.p. nie prowadzi do podważenia prawomocnego wyroku sądowego i nie stanowi podwójnego ukarania. Samo zdarzenie prawne - fakt skazania skarżącego i orzeczenie wobec niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, co do których prowadzenia wymagane jest prawo jazdy kategorii [...] - może wywoływać różne i niezależne od siebie skutki prawne na gruncie innych, niż prawo karne, gałęzi prawa. Równocześnie SKO w K. stwierdziło, że art. 12 ust. 2 u.k.p. nie dotyczy kat. [...] prawa jazdy. W konsekwencji należało uznać, iż L. S. może ubiegać się o zwrot dokumentu potwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdami tej kategorii. W pozostałym natomiast zakresie zarzuty i argumenty podniesione w odwołaniu uznano są bezzasadne i nie mające wpływu na wynik sprawy. L. S. zaskarżył do tutejszego Sadu powyższą decyzję SKO w K. w części dotyczącej odmowy zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kategorii [...], [...], [...], [...], [...], [...]. [...], zarzucając jej: a)obrazę przepisów prawa materialnego, mających wpływ na rozstrzygnięcie, a to: - art. 4 Protokołu nr 7 Europejskiej Konwencji o ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez naruszenie zasady ponownego karania za to samo zdarzenie, - art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. przez jego nieprawidłowe zastosowanie, gdyż przepis ten wprost wskazuje, że należy go stosować w okresie i zakresie obowiązywania zakazu, b) obrazę przepisów prawa procesowego, mających wpływ na rozstrzygnięcie, a to: - art. 7 k.p.a.: a) polegające na naruszeniu zasady praworządności oraz zasady równorzędności interesu społecznego i słusznego interesu indywidualnego przez przyjęcie zasady nadrzędności interesu społecznego i wydanie zaskarżonej decyzji wbrew słusznemu interesowi skarżącego mającego oparcie w przepisach prawa i prawomocny wyroku Sądu Rejonowego w K. z [...] lutego 2020 r. sygn. akt [...] K [...], b) przez nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji celu ww. prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego w K., zgodnie z którym Sąd zakazał L. S. prowadzenia jedynie pojazdów mechanicznych kat[...], a nie wszystkich pojazdów, gdyż uwzględnił jego sytuację życiową i zawodową, c) przez nieprawidłowe, rozszerzające zastosowanie ww. wyroku Sądu Rejonowego w K. do zakazu kierowania wszystkimi pojazdami mechanicznymi, kiedy to Sąd orzekł wobec skazanego zakaz jedynie w zakresie pojazdów kat[...], - art. 8 k.p.a. przez przekroczenie zasady zaufania do organów państwa polegające na tym, że mimo treści ww. wyroku Sądu Rejonowego w K. i obowiązujących w sprawie przepisów organ uniemożliwia korzystanie skarżącemu z uprawnienia zachowanego na mocy ww. wyroku poprzez odmowę zwrotu dokumentu prawa jazda kategorii [...], [...], [...], [...] [...], [...], [...], [...] i [...]. Mając na względzie powołane zarzutu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, z wyłączeniem rozstrzygnięcia dotyczącego zwrotu prawa jazdy kat. [...], a także zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W motywach skargi podniesiono, że niewydanie przez Starostę K. L. S. prawa jazdy kategorii, wobec których Sąd nie orzekł zakazu jest naruszeniem jednej z podstawowych wolności człowieka. Podkreślono, że Sąd Rejonowy w K. jasno określił zakres zakazu orzeczonego wobec skarżącego, analizując jego sytuację życiową, zawodową i rodzinną celowo zakazał mu kierowania jedynie pojazdami kat[...], a nic wszystkimi pojazdami mechanicznymi. Wobec powyższego, niewydanie L. S. prawa jazdy kat. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] jest naruszeniem zasady ponownego karania za to samo zdarzenie. Skarżący wyjaśnił, że został skazany wyrokiem Sądu, a następnie ukarany kolejną sankcją, tym razem przez organ administracyjny. Poniósł więc dwukrotnie odpowiedzialność za jeden czyn - ucierpi na tym nie tylko sam skarżący, ale również jego rodzina, którą skarżący utrzymuje. Dalej zaznaczył, że art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. wprost wskazuje, że należy go stosować w okresie i zakresie obowiązywania zakazu. W związku z powołanym wyrokiem Sądu Rejonowego w K., który dokładnie wskazał okres oraz zakres obowiązywania zakazu wobec skarżącego, nie powinien on ponosić większych konsekwencji swojego czynu niż wskazane w tym prawomocnym wyroku. Zdaniem skarżącego decyzje organów I i II instancji naruszają zasadę praworządności, równorzędności interesu społecznego i słusznego interesu indywidualnego. Dały one wyraz nadrzędności interesu społecznego nad słusznym interesem jednostki. Sąd Rejonowy w K. szczegółowo zbadał sytuację życiową i rodzinną skarżącego i indywidualnie dostosował zakres i okres trwania do czynu, który skarżący popełnił, zaś organ administracyjny w żaden sposób nie badał sprawy. Organy orzekające zastosowały wobec skarżącego represję w sposób rozszerzający, nie badając sprawy indywidualnie i postępując wbrew ww. wyrokowi Sądu Rejonowego w K.. Ów wyrok organy administracyjne powinny były zastosować wprost, uwzględniając nie tylko okres orzeczonego zakazu, ale przede wszystkim jego zakres. Sąd miał możliwość orzec wobec skarżącego zakaz kierowania wszystkimi pojazdami mechanicznymi, jednak nie zrobił tego. Wskazano również, że decyzje organów I i II instancji w zaskarżonym zakresie stanowią przekroczenie zasady zaufania do organów państwa. Skarżący podał, iż poniósł już odpowiedzialność za swój czyn na gruncie prawa karnego, zaś organ administracyjny wymierza mu kolejną karą za ten sam czyn, nie respektuje zakresu wyroku i uniemożliwia korzystanie z nabytych uprawnień odmawiając zwrotu prawa jazdy kategorii [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], i [...]. Kończąc skarżący stwierdził, że niezasadność rozstrzygnięcia sprawy potwierdza teza wyroku WSA w Bydgoszczy z [...] czerwca 2014 r. sygn. II SA/Bd [...], zgodnie z którą organ administracji publicznej nie może rozszerzać zakazu orzeczonego przez sąd powszechny na uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie szerszym, niż to orzeczono w prawomocnym wyroku sądu powszechnego (...) w przypadku (...) orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych jedynie określonego rodzaju, organ administracji publicznej jest zobowiązany wydać (zwrócić) osobie, wobec której orzeczono taki zakaz, prawo jazdy kategorii, której ten zakaz nie obejmuje, jeżeli je ona posiadała. SKO w K. w odpowiedzi wniosło o oddalenie skargi wskazując, że podtrzymuje stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, albowiem zarzuty prezentowane w skardze są tożsame do powołanych w odwołaniu od decyzji I-instancyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna jednak z innych przyczyn aniżeli wskazano w skardze. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje i postanowienia. Sąd administracyjny bada legalność wydanego orzeczenia, czyli sprawdza czy prawidłowo ustalono stan faktyczny i czy zastosowana norma prawa materialnego odpowiada ustalonemu stanowi faktycznemu; zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Przedmiotem skargi jest decyzja administracyjna SKO w K. uchylająca decyzję Starosty [...] w części – dotyczącej odmowy zwrotu skarżącemu zatrzymanego prawa jazdy kat. [...] i w tym zakresie orzekająca o zwrocie skarżącemu kat. [...] prawa jazdy. W sprawie poza sporem pozostaje, iż [...] lutego 2020r. Sąd Rejonowy w K. [...] Wydział Karny wydał wyrok w sprawie o sygn. akt [...] K [...] - o kierowanie przez L. S. samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości. W pkt 3) w związku z pkt 4) tego wyroku Sąd orzekł wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. [...] w ruchu lądowym na okres [...] lat, liczony od dnia zatrzymania prawa jazdy, tj. [...] grudnia 2019r. Wyrok uprawomocnił się [...] lutego 2020r. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 341) prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. W świetle art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ww. ustawy przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii: - [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] lub [...] - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii [...]; - [...], [...], [...], [...] lub [...] - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii [...] lub odpowiednio kategorii [...], [...], [...] lub [...] Jak trafnie zauważyło SKO art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących był przedmiotem nowelizacji z dnia [...] czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r. poz. 970). W jej efekcie doprecyzowano, że określone w tym przepisie ograniczenie dotyczy nie tylko wydania, ale także "zwrotu" zatrzymanego prawa jazdy, a nadto także "przywrócenia uprawnienia" do kierowania pojazdami. Językowa interpretacja powyższych przepisów prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż bezpośredni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, do których prowadzenia wymagane jest prawo jazdy kategorii [...] obejmuje - poprzez obowiązujący organy administracji publicznej art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami - również zakaz prowadzenia pojazdów objętych wszelkimi kategoriami prawa jazdy wymienionymi w ustawie. Nie ma przy tym znaczenia, czy podmiot, wobec którego orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych ubiega się o wydanie prawa jazdy określonej kategorii po raz pierwszy, czy też już wcześniej posiadał uprawnienia do prowadzenia pojazdów. Jak zauważył m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z [...] stycznia 2020 r. o sygn. akt I OSK [...] (dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) za taką wykładnią powyższych przepisów przemawia także wykładnia celowościowa. Ratio legis zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych stanowi wykluczenie z ruchu drogowego takich kierowców, którzy zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza jeżeli zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu spowodowali znajdując się w stanie nietrzeźwości. Trudno sobie wyobrazić, by ustawodawca pozbawiając prawa do kierowania pojazdami osobowymi (kat. [...] zezwolił na prowadzenie pojazdów ciężarowych lub ciężarowych z przyczepą (kat.[...] i [...]) (por. także wyrok NSA z [...] października 2017 r., I OSK [...] - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sankcja administracyjna odnosi się do tych kategorii prawa jazdy, które nie były objęte prawomocnym wyrokiem karnym, a ponadto realizuje ona odmienne funkcje i cele. Nie są to zasadniczo cele i funkcje represyjne (odwetowe), lecz prewencyjne i zabezpieczające. Trzeba również zwrócić uwagę na zupełnie odmienny przedmiot sankcji karnej i administracyjnej. O ile wyrok karny obejmujący środek karny zakazu prowadzenia pojazdu odnosi się wprost do uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych określonych kategorii, o tyle decyzja o odmowie wydania prawa jazdy lub o odmowie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy ma za przedmiot jedynie uprawnienie do uzyskania lub odzyskania dokumentu potwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdami określonej kategorii. Nie ma zatem w tym zakresie tożsamości sankcji o identycznym (represyjnym) i skierowanym na te same uprawnienia charakterze (por. wyrok NSA z [...] grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK [...] - dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nie prowadzi do rozszerzenia kary orzeczonej prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego. Odmowa wydania (zwrotu) dokumentu prawa jazdy następuje na skutek orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów określonej kategorii, ale decyzja wydawana na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami nie jest podejmowana w wykonaniu wyroku karnego. Nie można zatem przyjąć, że odmowa wydania (zwrotu) prawa jazdy stanowi niedopuszczalne rozszerzenie decyzją administracyjną sankcji orzeczonej wyrokiem karnym. Zachodzi bowiem sytuacja, że to samo zdarzenie prawne (fakt skazania skarżącego i orzeczenia wobec niego środka karnego), wywołuje różne i niezależne od siebie skutki prawne. Rodzi ono skutki wynikające wprost z przepisów prawa karnego (art. 42 k.k.), jednakże pociąga za sobą też skutki na płaszczyźnie prawa administracyjnego, w postaci przewidzianych w nim sankcji (patrz. wyroki NSA z [...] maja 2019 r. o sygn. akt I OSK [...] i z [...] stycznia 2020 r. o sygn. akt I OSK [...] - oba dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Równocześnie SKO w K. słusznie stwierdziło, że art. 12 ust. 2 u.k.p. nie dotyczy kat. [...]. Sąd zauważa że organ prawidłowo dokonał analizy materiału dowodowego, a to, że doszedł do odmiennych ustaleń niż oczekiwał skarżący nie świadczy, iż naruszona została zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów czy zasada prawdy obiektywnej tzw. słusznego interesu obywatela. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a w przedmiotowej sprawie prawidłowo zastosowały art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami w związku z wyrokiem sądu karnego. Niemniej, zaskarżona decyzja z uwagi na inne naruszenia przepisów postępowania nie mogła się ostać. Zgodnie bowiem z art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części (...). SKO w K., korzystając ze swoich kompetencji merytoryczno – reformacyjnych, uchyliło w części decyzję Starosty [...] dotyczącą zatrzymania skarżącemu prawa jazdy kat. [...]. i w tym zakresie orzekło o zwrocie skarżącemu kat. [...] prawa jazdy, ale nie rozstrzygnęło sprawy w pozostałym zakresie. Oznacza, to że w tych granicach brak jest ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli organ odwoławczy rozstrzyga sprawę w części odmiennie od organu pierwszej instancji, a w pozostałej części zgadza się z organem i jego rozstrzygniecie pokrywa się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, wówczas w decyzji obowiązany jest zamieścić dwa rozstrzygnięcia: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w części i rozstrzygniecie w tym zakresie; 2) utrzymanie w mocy w pozostałym zakresie decyzji organu pierwszej instancji. Nie można bowiem przyjąć domniemania utrzymania w mocy pozostałej części zaskarżonej decyzji. Zatem Organ odwoławczy w rozstrzygnięciu swojej decyzji musi ustosunkować się do całości rozstrzygnięcia przyjętego przez organ I instancji. W przedmiotowej sprawie do rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2010r. odmawiającej zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kategorii [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Ponownie rozstrzygając sprawę organ zastosuje się do wskazań Sądu zawartych w niniejszym wyroku. Mając to wszystko na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.