IV SA/Po 1606/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję

Decyzją z dnia [...] lipca 2020 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w poniżej przedstawionym stanie prawnym i faktycznym sprawy: Wnioskiem z dnia [...] marca 2020 roku (data wpływu widniejąca na prezentacje Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K.) M. S. (dalej także jako "wnioskodawca" lub "skarżący") zwrócił się o przyznanie zasiłku celowego. W dniu [...] maja 2020 roku przeprowadzono wywiad środowiskowy, podczas którego wnioskodawca oświadczył, że oczekuje pomocy finansowej z przeznaczeniem na zakup bieżącej energii elektrycznej za marzec i kwiecień 2020 r. po [...] zł, dopełnienia butli z gazem – [...] zł, zakup kompletu bielizny pościelowej – [...] zł, wiertarki elektrycznej z kompletem wierteł – [...] zł, opłacenia rachunku za wodę i ścieki – [...] zł. Podczas wywiadu środowiskowego przeprowadzonego [...] maja 2020 r. Skarżący żądanie wniosku rozszerzył o przyznanie pomocy na zakup leków , dokumentując realizację recept na kwotę [...]zł i wskazał na swoje zadłużenie z tytułu opłat za wodę na kwotę [...]zł. Organ ustalił, że wnioskodawca zamieszkuje sam i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu, nie pracuje zawodowo ani dorywczo, ma przyznany zasiłek stały od organu I instancji w wysokości [...] zł miesięcznie. Wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym na podstawie orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w K. z dnia [...] kwietnia 2018 r. ([...]) i posiada uprawnienia do zasiłku stałego w pełnej określonej przepisami wysokości. Dochodem wnioskodawcy w miesięcy poprzedzającym złożenie wniosku, tj. w lutym 2020 r., był zasiłek stały w wysokości [...] zł. Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2020 roku nr [...] Skarżącemu przyznano zasiłek celowy w kwocie [...]zł z przeznaczeniem na: dofinansowanie do bieżącej energii elektrycznej ([...] zł), dopełnienia butli z gazem ([...] zł), zakup kompletu bielizny pościelowej ([...] zł), leków ([...] zł), wiertarki ([...] zł), opłacenia rachunku za wodę i ścieki ([...] zł). W uzasadnieniu decyzji organ przeprowadził analizę przepisów ustawy o pomocy społecznej w zakresie odpowiadającym treści wniosku M. S.. Wyliczył wysokość poszczególnych komponentów składających się na zasiłek celowy. Wskazał, że przy przyznawaniu pomocy nie wzięto pod uwagę zadłużenia, o które wniósł wnioskodawca podczas przeprowadzania wywiadu środowiskowego. Odwołaniem z dnia [...] czerwca 2020 roku M. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na naruszenie prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, oraz naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. oraz art. 10 § 1 i 11 k.p.a., a także art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. Nadto, postawiono zarzut naruszenia art. 222 k.p.a., gdyż organ nie rozpoznał wniosku co do treści tego wniosku. W uzasadnieniu wskazano, że wywiad środowiskowy był zbędny ze względu na to, że poprzednia aktualizacja wywiadu środowiskowego w stosunku do sytuacji życiowej wnioskodawcy została dokonana w lutym 2020 roku. Nadto, podniesiono, że organ I instancji nie poczynił wystarczających ustaleń w sprawie w zakresie ustalenia wysokości opłat za energię elektryczną za miesiące od stycznia do marca 2020 roku. Wnioskodawca wyraził także swoje niezadowolenie z faktu nieprzyznania mu pomocy finansowej na komplet wierteł. Dodano, że organ I instancji powinien był wliczyć koszty leków do kalkulacji dochodu wnioskodawcy, a niektóre udokumentowane inne wydatki wnioskodawcy nie zostały poddane analizie w ogóle. Decyzją z dnia [...] lipca 2020 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego. W uzasadnieniu decyzji opisano stan faktyczny sprawy oraz zastosowano przepisy ustawy o pomocy społecznej odnoszące się do zasiłku celowego. Podkreślono, że świadczenie z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego ma charakter uznaniowy, jednakże nie dowolny. Organ musi zatem przeprowadzić wszechstronne postępowanie wyjaśniające i rozważyć wszystkie okoliczności faktyczne sprawy. Zaakcentowano, że organ nie ma obowiązku spełnienia każdego żądania osoby ubiegającej się o pomoc. Wskazano także, że M. S. od wielu lat obejmowany jest systematyczną pomocą w formie zasiłku stałego, a także zasiłkami celowymi na potrzeby zgłaszane we wnioskach. Zdaniem organu kwota zasiłku celowego oraz przeznaczenie tej kwoty zostały ustalone w sprawie w sposób odpowiadający przepisom prawa oraz w sposób obiektywny. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 roku M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Obie decyzje zaskarżył w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej poprzez odmowę przyznania zasiłku celowego z przeznaczaniem w szczególności na potrzebę pilną i niezbędną do egzystencji w związku z zapłatą i zakupem energii elektrycznej bieżącej na marzec i kwiecień 2020 roku oraz z przedłożonymi w toku postępowania administracyjnego fakturami za energię elektryczną z 2020 roku, jak również zakupu kompletu wierteł do wiertarki co uniemożliwia przeprowadzenie drobnych remontów w domu, a także zakup leków na receptę (kontynuacja leczenia Skarżącego). Wskazano także na zarzuty z odwołania, tj. przeprowadzenie wywiadu środowiskowego pomimo braku ku temu potrzeby gdyż poprzedni taki wywiad nie miał miejsca w okresie dłuższym niż 6 miesięcy, oraz niepoprawne ustalenie stanu faktycznego na podstawie niewszechstronnego rozpoznania niepełnego materiału dowodowego w sprawie. Dodano, że organ II instancji rozpoznając sprawę nie odniósł się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz nie poczynił własnych ustaleń w sprawie. Skarżący wniósł o zwolnienie z kosztów sądowych w całości oraz o przyznanie w sprawie pomocy prawnej. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] września 2020 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Pismem z dnia [...] grudnia 2020 roku Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika fachowego, uzupełnił skargę i wskazał na naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy – art. 39 ustawy o pomocy społecznej, polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu w ramach uznania administracyjnego oraz art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzją ją poprzedzającej oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej z urzędu według norm przepisanych. Pełnomocnik fachowy oświadczył także, że koszty pomocy prawnej nie zostały zapłacone w jakiejkolwiek części. W uzasadnieniu wskazano na charakter decyzji o przyznaniu zasiłku celowego jako decyzji uznaniowej. Wskazano na sytuację życiową Skarżącego – jest on osobą niezdolną do pracy zarobkowej, legitymującą się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, nie osiągającą żadnego dochodu, pobierającą zasiłek stały. Zaakcentowano, że środki pozyskiwane z pomocy społecznej nie wystarczają na zaspokojenie jego podstawowych potrzeb również wynikających z jego sytuacji zdrowotnej. Zdaniem Skarżącego, bezsporne jest to, że jest on sobą kwalifikującą się do udzielenia mu pomocy w postaci zasiłku celowego, jednakże udzieloną pomoc Skarżący kwestionuje co do jej wysokości. Wskazano przy tym na zaległości z tytułu nieopłaconych rachunków za energię elektryczną oraz braku odniesienia się przez organ do wniosku Skarżącego co do wartości zakupu wierteł oraz potrzeby ochrony zdrowia Skarżącego. Zarzucono organowi, że nie wskazał on dlaczego przyznał pomoc jedynie w ograniczonej wysokości w stosunku do wysokości wnioskowanej oraz jakimi obiektywnymi kryteriami się kierował. Podniesiono także, że organ pominął dyrektywy ogólne ustawy o pomocy społecznej wynikające z art. 2 oraz art. 3 tej ustawy. Omówiono także naruszenia przepisów procedury administracyjnej (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), których zdaniem skarżącego organ się dopuścił. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że zarządzeniem nr 26/20 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-Cov-2 w związku z objęciem miasta Poznania obszarem należącym do strefy czerwonej oraz w zw. z Zarządzeniem nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, sprawa niniejsza została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374).W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda Strony na rozpoznanie w tym trybie nie jest zatem konieczna. Przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w tym przypadku jest uzależnione od uznania, że rozprawa mogłaby wywołać nadmierne zagrożenie dla życia i zdrowia osób w niej uczestniczących. Mając na uwadze, że Miasto Poznań, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte tzw. obszarem czerwonym przesłanka powyższa została spełniona. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 – dalej jako: "p.p.s.a."). Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną zgodnie z przedstawionymi wyżej zasadami, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2019, poz. 1507 ze zm. – dalej jako: u.p.s.) oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020, poz. 256 – dalej jako: k.p.a.). Poza sporem w okolicznościach badanej sprawy pozostaje, że M. S. zwrócił się o przyznanie zasiłku celowego na zakup bieżącej energii elektrycznej (na miesiące marzec i kwiecień – po [...] zł), dopełnienia butli z gazem – [...] zł, zakup kompletu bielizny pościelowej – [...] zł, wiertarki – [...] zł, leków – [...] zł, opłacenia rachunków za wodę i ścieki. Kwestią bezsporną pozostaje, że Skarżącemu przyznano zasiłek celowy w kwocie [...]zł z przeznaczeniem na: dofinansowanie do bieżącej energii elektrycznej – [...] zł, dopełnienia butli z gazem – [...] zł, zakup kompletu bielizny pościelowej – [...] zł, leków – [...] zł, wiertarki – [...] zł, opłacenia rachunku za wodę i ścieki – [...] zł. Istota sporu sprowadza się do zasadności przyznania – w okolicznościach badanej sprawy – zasiłku celowego, na częściowe, a nie pełne pokrycie wskazanych przez wnioskodawcę potrzeb. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. stanowiący, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Jak wynika z brzmienia powołanego powyżej przepisu decyzja administracyjna wydawana na jego podstawie ma szczególny charakter, ponieważ jest decyzją uznaniową, a to rodzi po stronie organu konkretne obowiązki. Nie ulega wątpliwości, że decyzja uznaniowa oznacza, że norma prawna nie determinuje w sposób jednoznaczny skutku prawnego, lecz pozostawia – w sposób wyraźny – dokonanie takiego wyboru organowi administracji, pozostawiając jemu wybór następstwa prawnego. Charakter decyzji administracyjnej wydanej w trybie art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. nie stanowi jednak istoty sporu. Należy natomiast zauważyć, że upoważnienie organu administracji publicznej do działania w trybie uznania administracyjnego wiąże się zawsze ze szczególnym obowiązkiem dokładnego zbadania i rozważenia okoliczności konkretnej, będącej przedmiotem rozpoznania przez organ sprawy. Szczególnie kształtuje się przy tym zakres kontroli legalności decyzji administracyjnych sprawowany przez sądy administracyjne. Sąd administracyjny bada bowiem zgodność z prawem, a nie celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Z tego też powodu kontrola sądowa zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej, czy organ przy jej wydawaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego i czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. 2006, s. 505). Sąd kontrolując legalność uznaniowej decyzji administracyjnej ma więc obowiązek ocenić przede wszystkim to, czy podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe wskazać trzeba na dowolność w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz arbitralne przyjęcie, że zasiłek celowy nie mógł być przyznany w kwocie wskazanej przez Skarżącego, jako kwota niezbędna do zaspokojenia niezbędnych bieżących potrzeb życiowych, których Skarżący nie był w stanie samodzielnie zabezpieczyć w ramach własnych środków. Należy wskazać, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji organu nie wskazuje w sposób oczywisty i niebudzący wątpliwości, dlaczego organ uznał, że nie jest w stanie przyznać zasiłku celowego w wysokości odpowiadającej potrzebom wnioskodawcy. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, oszczędnie tylko odnosi się do stanu faktycznego sprawy. Organ zwrócił uwagę, że wnioskodawca utrzymuje się z zasiłku stałego w wysokości [...] zł i został zaliczony do osób niepełnosprawnych, równocześnie podkreślając, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. W tym kontekście nie jest więc zrozumiała decyzja przyznająca zasiłek celowy w wysokości wskazanej przez organ. Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium odwołało się do ograniczonych środków pomocy społecznej akcentując, że M. S. od lat jest obejmowany systematyczną pomocą w formie zasiłku stałego, a także zasiłkami celowymi na potrzeby zgłaszane we wnioskach, natomiast posiadane przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K. środki finansowe pozwalają jedynie na częściowe dofinansowanie do realizacji potrzeb życiowych osób i rodzin spełniających kryterium dochodowe w ustawie o pomocy społecznej. Odnosząc się do tej argumentacji Kolegium, należy szczególnie zaakcentować, że wskazując na ograniczone możliwości finansowe organu, jedynie generalnie odwołano się do konieczności ograniczenia pomocy do formy dofinansowania, nie wskazując kryteriów, jakimi kierował się organ w ustalaniu świadczenia w tej indywidualnej sprawie. Tymczasem - jak zauważył NSA w wyroku z dnia [...] stycznia 2021 r. sygn. I OSK [...] - ograniczone możliwości pomocowe organu stanowią fakt powszechnie znany, co jednak nie oznacza, że takie lakoniczne stwierdzenie może stanowić rdzeń uznaniowej decyzji organu administracji, która w istocie jest w tym przypadku w części decyzją odmowną. Organ nie wykazał ani braku możliwości przyznania zasiłku celowego w żądanej wysokości, ani nie wskazał na obiektywne zasady przyznawania świadczeń. Trzeba mieć także na uwadze, że w istocie organ nie uzasadnił odmowy przyznania zasiłku celowego w żądanej wysokości w jakikolwiek inny sposób niż wyłącznie w oparciu o konieczność uwzględniania potrzeb wszystkich uprawnionych do korzystania z pomocy społecznej, co nie stanowi bezpośredniego wyjaśnienia odmowy uwzględnienia żądania wnioskodawcy w całości, na tle realiów tej sprawy. Analiza dokumentacji sprawy wykazuje, że organ w oparciu o informacje zawarte we wniosku nie rozważył zasadności żądanego świadczenia, nie uwzględnił bowiem jakiejkolwiek jednostkowej kwoty składającej się na zasiłek celowy w całości, koncentrując się wyłącznie na obniżeniu każdej z kwot będących podstawą wniosku i uzasadniając to koniecznością dystrybucji posiadanych środków. Zaznaczyć trzeba, że decyzje wydane na zasadzie uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą Sądu jak każde inne, jednakże Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji. Kontrola ogranicza się do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej i czy organ przy jej wydawaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy zindywidualizowanymi przesłankami. W okolicznościach badanej sprawy nie ulega wątpliwości, że co do zasady wydanie decyzji uznaniowej w trybie art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. było dopuszczalne. Jednak organ wydając zaskarżoną decyzję nie sprecyzował kryteriów którymi się kierował, a w konsekwencji zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Wobec powyższego należało uchylić zaskarżoną decyzję. Organ musi, bowiem w sposób znajdujący oparcie w materiale dowodowym wskazać na czym konkretnie opiera swoje ustalenia. Podkreślić trzeba, że Sąd nie przesądza, że stanowisko Kolegium jest wadliwe, ale wskazuje, że nie poddaje się ono kontroli sądowoadministracyjnej. Dla załatwienia sprawy nie jest konieczne prowadzenie postępowania dowodowego w całości, ani nawet w znacznej części, co ze względu na osadzoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania uzasadniałoby ewentualnie uchylenie decyzji obu instancji. Należy podkreślić raz jeszcze, że decyzja Kolegium jest decyzją uznaniową, a więc Sąd nie może oceniać jej celowości, ale też z tego powodu tak istotne znaczenie ma uzasadnienie tej decyzji w sposób pozwalający stwierdzić, że uznanie administracyjne nie nosi cech dowolności. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, rzeczą organu będzie udokumentowanie w aktach sprawy i wyjaśnienie, na czym organ opiera swoje rozstrzygnięcie poprzez konkretne wskazanie i wyjaśnienie kryteriów, jakimi kierowano się przy ustalaniu świadczenia w tej indywidualnej sprawie. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono, jak wyroku.